Τελικά μορφώνουμε ή παραμορφώνουμε τα παιδιά μας;

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

Ένα μέγα ερώτημα είναι εάν τελικά μορφώνονται τα παιδιά ή παραμορφώνονται με όλα αυτά όσα τους βομβαρδίζουν οι γονείς τους. Το κάθε παιδί θα έπρεπε να έχει την ελευθερία να επιλέξει το μέλλον του, για το μέλλον του.

Μόρφωση ή παραμόρφωση; Δύο λέξεις αρκετά όμοιες αλλά το νόημα τους ότι είναι άκρως διαφορετικό. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι πολύ έντονα τη μητέρα μου να μου λέει “να διαβάζεις πολύ, να είσαι η καλύτερη στην τάξη, η πρώτη..” και ασφαλώς όνειρο της όταν θα έφθανε η ώρα για σπουδές, όπως κάθε γονιού, ήταν να ακολουθήσω το επάγγελμα της Ιατρικής. Να με συμβουλεύει συνεχώς ώστε να είμαι παντοτινά τέλεια. Ένα μέγα ερώτημα είναι εάν τελικά μορφώνονται τα παιδιά ή παραμορφώνονται με όλα όσα τους βομβαρδίζουν οι γονείς τους από μικρούς. Το κάθε παιδί έχει την ελευθερία να επιλέξει το μέλλον του, για το μέλλον του. Ο κάθε γονιός είναι αναγκαίο να δώσει το δικαίωμα στο παιδί του να ανακαλύψει το ίδιο το μέλλον του και να μην το κάνει εκείνος για αυτόν. Κύριος σκοπός της μόρφωσης, είναι να οδηγεί τον άνθρωπο ώστε στην απόκτηση δεξιοτήτων και ικανοτήτων. Η μόρφωση, μπορεί να αποκτηθεί μέσα από την εκπαίδευση και τις εμπειρίες που βιώνουμε καθημερινά. Η εκπαίδευση ασφαλώς εξασφαλίζεται μέσα από τα σχολεία, ενώ οι εμπειρίες που αποκτούμε φτιάχνονται από την καθημερινότητα μας, είναι βιωματικές. Οι γονείς μας μορφώνονταν, βασιζόμενοι μόνο στα χαρτιά που τους έδινε ο δάσκαλος τους. Πλέον η γνώση κτίζεται μέσα από την έρευνα, την καινοτομία και τις νέες τεχνολογίες.

Αρκετοί είναι οι μαθητές που καθημερινά βρίσκονται κάτω από την πίεση των γονέων τους και της βαθμοθηρίας. “Ωχ! Πήρα 19 Ιστορία και όχι 20. Ποιος την ακούει τώρα την μάνα μου που δεν έφερα
20, Καλά εσύ πήρες 19, ο Πέτρος όμως σε πέρασε;..”. Ξεκινώντας το δημοτικό, τότε αρχίζει και το άγχος ενός μαθητή για την επίδοση του. Από τα πρώτα μόλις χρόνια η βαθμοθηρία αρχίζει. Αν και βρίσκεσαι στην πρώτη τάξη, όπου όλα είναι χαμένα στο μυαλό σου, η τελειομανία που κουβαλάει ένα παιδί εκδηλώνεται αρκετά. Τετράδια άψογα, διαβασμένο, κτλ.. Φθάνεις στο γυμνάσιο όπου η βαθμολογία γίνεται αριθμητικά. Όνειρο κάθε γονιού είναι τις υψηλές επιδόσεις του παιδιού του να τις τοποθετεί στο κάδρο. Αν και βρίσκεσαι στο τέλος του γυμνασίου, μην χαίρεσαι, υπάρχει ακόμα και το λύκειο. Εκεί αρχίζουν και οι εκρήξεις θυμού, πανικού, τόσο για τους μαθητές όσο και για τους γονείς τους. Τρίτη λυκείου, παγκύπριες εξετάσεις και πανεπιστήμια. Τι είναι αυτό που εισπράττουν στο τέλος οι καθηγητές από τους γονείς; “Διαβάζει όλη μέρα στο σπίτι το παιδί μου, δεν αξίζει το 18 αλλά το 20….”

Αυτό που δεν αποδέχονται οι γονείς είναι ότι το κάθε παιδί έχει τη δική του νοημοσύνη και οι ικανότητες του βρίσκονται έως ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Δεν μπορούμε όλοι να είμαστε τέλειοι σε όλα. Στο τέλος της είναι η βαθμολογία; Είναι ένα μέσο που αναδεικνύει την προσπάθεια του παιδιού. Δεν είναι η αξία του. Η αξία του κάθε παιδιού βρίσκεται στην ψυχή του και όχι στο χαρτί. Αυτό που καλείται ο μαθητής είναι να εστίασει στη διαδικασία της μελέτης και όχι του αποτελέσματος. Να αναδείξει τη σημασία της γνώσης, ώστε να αποσυνδεθεί η βαθμολογία από την αξία ενός μαθητή. Δεν είναι κακό ένας μαθητής να έχει χαμηλό βαθμό σε ένα μάθημα. Αυτό δείχνει ότι κάτι δεν πήγε καλά και μετατρέπεται σε χρήσιμο μήνυμα που θα οδηγήσει τον μαθητή στη βελτίωση.

Αυτό που χρειάζεται είναι οι γονείς να προσαρμοστούν στις προσδοκίες των παιδιών τους και στις πραγματικές δυνατότητές τους, ώστε να τους βοηθήσουν να εντοπίσουν τις ικανότητες τους για να τις αξιοποιούν, αλλά παράλληλα και τις αδυναμίες τους για να τις ξεπεράσουν. Πολλοί γονείς καυγαδίζουν, ή και απαιτούν από τα παιδιά τους, χωρίς καμία αιτιολόγηση πράγματα τα οποία δεν ενδιαφέρουν τα ίδια τα παιδιά, αλλά δικές τους επιλογές και φιλοδοξίες. Αρκετοί γονείς είχαν στερηθεί πολλά πράγματα στα παιδικά τους χρόνια. Πράγματα και καταστάσεις που προσπαθούν και απαιτούν να τα πραγματοποιήσουν τα παιδιά τους γιατί δεν τα κατάφεραν οι ίδιοι. Αν και όλα αυτά τα κάνουν από αγάπη, πρέπει να αποδεχτούν τις ικανότητες αλλά και τις επιθυμίες των παιδιών τους και να μην επιβάλουν σε ένα μέλλον που δεν τους ανήκει, στο μέλλον των παιδιών τους.

Αρκετοί είναι και οι παράγοντές που συμβάλλουν στην εξέλιξη των σύγχρονων παιδιών, ώστε να εκφράζουν διάφορες λανθασμένες συμπεριφορές. Τα παιδιά πλέον έχουν ό,τι θέλουν και όποτε το θέλουν. “Πεινάω”, λέει το παιδί και την επόμενη στιγμή έχει κάτι να φάει. “Διψάω”, και σε ένα λεπτό τους δίνεις νερό. “Βαριέμαι”
και αμέσως τους προσφέρεις το τηλέφωνό σου. Η ικανότητα αυτή που τους παρέχεται ώστε να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση των αναγκών τους χωρίς καμία καθυστέρηση, τους προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση. Το να ικανοποιείσαι με μερική καθυστέρηση είναι αυτό που σε ωθεί να προσδοκάς. Όταν φθάσει η ώρα όπου το παιδί θα ξενιτευτεί σε άλλη χώρα για να πραγματοποιήσει τις σπουδές του, δεν θα μπορεί να ανταπεξέλθει. Μακροπρόθεσμα γίνονται δυστυχισμένα και ο λόγος αυτής της εξέλιξης τους είναι η αντιμετώπιση που δέχθηκαν από τους γονείς τους κατά τα παιδικά τους χρόνια.

Χωρίς καμία δεύτερη σκέψη θα συμφωνούσα και στο ότι αρκετοί γονείς συμπεριφέρονται και αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους ως το κέντρο του κόσμου. Αρκετές φορές ακούμε τις φράσεις “Δεν του αρέσει αυτό το φαγητό”, “Δεν θέλει να πηγαίνει για ύπνο νωρίς” και άλλα διάφορα. Αυτό που συμβαίνει συνεχώς στο τέλος είναι να τρώνε ότι θέλουν και γενικότερα να μην λεν όχι οι γονείς σε ό,τι και να τους πουν. Η λέξη όχι δεν είναι απαγορευμένη για τα παιδιά. Η λέξη όχι είναι η ευτυχία του κάθε παιδιού. Είναι η λέξη που αποτελεί το κλειδί της επιτυχίας. Προσφέροντας τους ότι και να θέλουν πως είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι αυτή μας η πράξη είναι και η σωστή; Λαμβάνουν λάθος μηνύματα τα παιδιά, καθώς πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και στην πραγματικότητα να μην μπορούν και να δημιουργούνται διάφορα θέματα σε άλλους τομείς της ζωής τους. Στο σχολείο δεν μπορούν να έχουν ότι επιθυμούν. Τα παιδιά δεν μπορούν να πετύχουν τους στόχους τους αν δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι η φιλοσοφία του «πρέπει να το κάνεις» υπάρχει. Ένα παιδί ώστε να προοδεύει συνεχώς στην ζωή του, σε ό,τι και να κάνει, βασικοί πυλώνες να είναι οι στόχοι και η άπαυστη προσπάθεια για την πραγματοποίησή τους. Αν οι γονείς μας θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, είναι αναγκαίο να ξοδεύουν λιγότερο χρόνο προσπαθώντας να είναι τέλειοι γονείς και να ξοδεύουν περισσότερο ώστε να είναι τέλειοι σύζυγοι!

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM