Τα Χριστούγεννα περνάνε όμορφα μόνο αν το θες εσύ – Του Παντελή Θεοδοσίου

Κάπως άκομψα έσκασε μύτη ο φετινός Δεκέμβριος. Ξεπρόβαλε δειλά-δειλά μέσα από τις ζέστες του μασκαρεμένου Νοεμβρίου που φέτος ντύθηκε Ιούνιος. Τον αποχαιρετήσαμε κι αυτόν όπως του άξιζε, όπως ακριβώς μας τα άφησαν παρακαταθήκη οι πρόγονοι μας. Πρώτα γιορτάσαμε Χαλοουίν, μετά πήραν σειρά τα ένδοξα Μπλακ-Φραηντέτια και τέλος στρώσαμε και τα τραπέζια των Θένκς-Γκίβινγκ. Μετά από όλα αυτά, δικαιωματικά το ημερολόγιο γράφει Δεκέμβριος.

Τα γκρίζα μουντά πρωινά δεν λένε να εμφανιστούν, μπας και λυτρωθώ για λίγο. Πορτοκαλί και κόκκινο βαμμένος ο ουρανός σε όλες του ήλιου τις ανατολές. Σαν νέμεσις που θέλει να βάλει τέλος σε όλες τις ύβρεις που διαπράχθηκαν εις βάρος μου. Σαν τιμωρία που επέβαλαν όλου του κόσμου οι σιωπές, εκείνες οι αμήχανες σιωπές που έκαναν τον κόσμο απόκοσμο. Σαν φωτιά που μέσα της θα ήθελα να πετάξω ένα φυλακτό και να ξορκίσω το κακό να μην τριτώσει. Τρίτα Χριστούγεννα σε αποχρώσεις πανδημίας δεν θα τα αντέξω. Αποκαΐδια να γίνουν μάσκες και αντισηπτικά και η στάχτη τους να σκορπίσει πέρα ως πέρα και γίνει αστερόσκονη και νεραϊδογκλίττερ, δίνοντας λάμψη στις γιορτές.
Φέρνω στη μνήμη μου μια πινακίδα που πουλούσαν σε μια υπαίθρια Χριστουγεννιάτικη αγορά πριν μερικά χρόνια στη Βενετία, «Τα Χριστούγεννα δεν περνάνε ποτέ, εκτός κι αν το θελήσεις εσύ». Κι άλλη μια από τις Βρυξέλες, «Τα Χριστούγεννα είναι στάση ζωής». Αν και οι φράσεις αποπνέουν έναν «αμερικάνικο αέρα», χρόνια μετά το μετανιώνω που δεν τις είχα αγοράσει τότε. Η έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008 στην Ιταλία είχε βυθίσει ολόκληρη τη χώρα και τους πολίτες της σε ύφεση. Συναισθηματικά κυρίως. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες έκαναν «μαύρα» Χριστούγεννα. Η ανεργία, ίσως το χειρότερο φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας, μάστιζε εκατομμύρια κόσμο. Αρκετά παιδιά δεν πήραν δώρα από τον Άγιο Βασίλη, γιατί όπως έλεγαν πολλοί γονείς «δεν είχε λεφτά φέτος». Δεκατέσσερα χρόνια μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Η αέναη καταλήστευση των μαζών συνεχίζεται, προς όφελος των λίγων που κινούν τα ηνία της κάθε χώρας και που σίγουρα μας οικτίρουν που (σε αντίθεση με εκείνους) η ταξική μας συνείδηση καθίσταται από ελάχιστη έως μηδενική.
Εκτός από οικονομική κρίση, τα φετινά Χριστούγεννα μας βρίσκουν ως κοινωνία να περνάμε και τη φάση της ανθρωπιστικής κρίσης, αφού στη χώρα μας επίσημα το 20% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Οι σφοδρές αυξήσεις στα καύσιμα και τις μεταφορές ως συνέπειες του νέου πολέμου αποτελείωσαν τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους αγρότες, δηλαδή τη παραγωγική μονάδα της χώρας μας. Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, το μείζον ζήτημα του προσφυγικού φέρνει τη χώρα σε ακόμα πιο δύσκολη θέση, μιας και με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε ως εθνικότητα σε μειονότητα στον ίδιο μας τον τόπο.
Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, βλέπεις μόνο θλιμμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, για πολλούς τα Χριστούγεννα δεν θα είναι τόσο ευχάριστα. Δεν έχουν καμία όρεξη για γιορτινή ατμόσφαιρα. Δεν νοιάζονται για το γκαλά ντίνερ των Χριστουγέννων, πόσο μάλλον για το ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς και το φλουρί της Βασιλόπιτας. Πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα γι’ αυτούς και την οικογένειά τους και η εκάστοτε Κυβέρνηση πάει να τους το στερήσει. Πάει να τους φτωχοποιήσει και να τους αποτελειώσει. Τρία χρόνια σχεδόν που οι ζωές μας στερούνται μαγεία και τα πράγματα έγιναν ιδιαίτερα άθλια. Και οι άθλιες και μίζερες ζωές μπορεί να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε άθλιες ενέργειες. Φέτος, αποφάσισα να επαναφέρω λίγη από τη μαγεία των Χριστουγέννων στη ζωή μου και στις ζωές των ανθρώπων γύρω μου. Βάζω έναν τοίχο ανάμεσα σε μένα και τα αρνητικά συναισθήματα που μου προκαλεί η πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Αιώνιος αυτός ο πόλεμος με εμένα και την πραγματικότητα. Μεγάλος πόνος. Δεν ξέρω αν θα τη νικήσω ή απλά για λίγες μέρες θα ζήσω κάτι το οποίο δεν υπάρχει καν. Νιώθω τους πάντες γύρω μου να είναι δυστυχισμένοι και αυτό με κάνει να νιώθω ότι είμαι το «μαύρο προβληματικό πρόβατο» της κοινωνίας που θέλω να είμαι χαρούμενος. Λες να είμαι ο μόνος στα αλήθεια; Λες να υπάρχουν κι άλλοι που θέλουν να είναι ευτυχισμένοι;

Φέτος, θα κάνω συχνές βόλτες στους γεμάτους με αυτοκίνητα δρόμους και υπόσχομαι ότι δεν θα εκνευριστώ στιγμή με την κίνηση και δεν θα επιτρέψω σε κανένα άναρχα ή αντιαισθητικά τοποθετημένο χριστουγεννιάτικο λαμπάκι ή στολίδι να φέρει στην επιφάνεια κάθε είδος ψυχαναγκασμού. Δεσμεύομαι όπως κανένα γιγάντιο κιτς πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν θα παρελάσει από τη φαντασία μου τυλιγμένο στις φλόγες.

Φέτος, όλα επιβάλλεται να μπουν ξανά σε γιορτινή τροχιά. Δεν θα θεωρήσω τις καθιερωμένες ευχές για υγεία, ευημερία, επιτυχίες κτλ. ως μια ύψιστη μορφή ειρωνείας. Τα μεγάλα οικογενειακά τραπέζια είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δω συγγενείς και ας με πρήξουν με την αδιακρισία τους και ερωτήσεις του τύπου «πότε θα κάνετε δεύτερο παιδί;» Για να μην διαολοστείλω κανέναν μέρες που είναι, θα έχω συνέχεια το στόμα μου γεμάτο με κουραμπιέδες και μελομακάρονα, για να μην μπορώ να μιλήσω. Φέτος, θέλω να γεμίζω με φωτάκια το σπίτι. Να αναβοσβήνουν τόσο που να παθαίνει επιληπτική κρίση η γειτονιά από την άπλετη φωτοχυσία!
Φέτος, θα πάρω σε όλους δώρα. Έστω κάτι μικρό και φτηνό και να συγκεντρωθώ στην ιδέα για τη χαρά του περιτυλίγματος και την ευτυχία πως σκέφτηκα τον άλλον!
Φέτος, θα χαρίζω “αέρα πατέρα” φιλιά σε όλους, φιλιά πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη να κολλούν τα χείλια, αγκαλιές σφιχτές, χαμόγελα παιδικά και θα τους κάνω όλους να πιστέψουν ότι υπάρχει και ναι θα έρθει ο Άγιος Βασίλης!
Φέτος, καμία αηδία του τύπου «τι θα φορεθεί στο ρεβεγιόν» και «που έκαναν ρεβεγιόν οι διάσημοι» και τα «Χριστούγεννα της Κουτσής Μαρίας» δεν θα με συγχίσει.
Φέτος, δεν θα βρίσω καμία οργανωμένη φιλανθρωπία ναρκισσισμού, αυταρέσκειας και επιδειξιομανίας των πλουσίων, για να φάνε χωρίς ενοχές τις γαλοπούλες σε αμερικανικές συνταγές.
Φέτος, θα επιμείνω στη χαρά! Γιατί έχουμε δικαίωμα σ’ αυτήν όλοι. Κι όσο κι αν παλεύουν να μας το στερήσουν, είναι πράξη αντίστασης να γαντζωθούμε πάνω της, σα να ‘ναι σχεδία σε ωκεανούς σκοτεινιασμένους, η χαρά!
Φέτος, πιστεύω ακράδαντα πως τις μεγάλες αλλαγές δεν τις φέρνουν οι «μεσσίες», αλλά εμείς οι ίδιοι με τη στάση που κρατάμε καθημερινά απέναντι στα γεγονότα.
Φέτος, φοβάμαι μόνο τη στιγμή που θα σταματήσω να πιστεύω σε όλα αυτά τα ρομαντικά και γλυκανάλατα που μου δίνουν την ελπίδα πως υπάρχει αληθινή ευτυχία!
Φέτος, αν πιστεύεις και εσύ ότι αυτές οι γιορτές είναι ταυτισμένες με την αγάπη, στο χέρι σου είναι να κάνεις την κάθε μέρα Χριστούγεννα!