Περί Αμμοχώστου

Πέρασαν 46 χρόνια από το προδοτικό πραξικόπημα της ΕΟΚΑ Β΄, που αφού πρώτα κατέλυσε τη Δημοκρατία, άνοιξε διάπλατα τις κερκόπορτες στη Τουρκια. Σε συνεργασία με τη ελληνική χούντα διέλυσαν την εθνική φρουρά και άφησαν απροστάτευτες πόλεις και χωριά. Γνωστή η προδοσία και η συνέχεια. Καταστροφές, βιασμοί, δολοφονίες αθώων. Πρόσφυγες στη ίδια μας τη πατρίδα. Ολόκληρες οικογένειες, χωριανοί, φίλοι βρέθηκαν μακρυά ο ένας από τον άλλο.Πολλές φορές μας πρότειναν λύση με επιστροφή εδαφών. Υπάρχουν 2 τουλάχιστον αποφάσεις του Σ.Α. των ΗΕ για επιστροφή της Αμμοχώστου. Και άλλα 7 ή 17 σχέδια για λύση. Από το 1978, που κάποιοι συμπατριώτες, πλούσιοι φυσικά, εγωιστικά και τοπικιστικά σκεπτόμενοι, έπεισαν τον Σπύρο να το απορρίψει. Και ο μόνος λόγος. Να μην χάσει την ανερχόμενη αξία της η γη τους. Να συνεχίσουν να πλουσιευουν οι πλουσιοί και κάποιοι άλλοι, που κατάφεραν να αρπάξουν και να εκμεταλεύονται μέχρι σήμερα τουρκοκυπριακές περιουσίες εκατομυρίων.Έτσι με την εκούσια ανικανότητα των εκάστοτε κυβερνώντων και τη απληστία κάποιων άλλων, φτάσαμε στο σημείον να παίζουν στο πολιτικό κουμάρι τη πανέμορφη, προδομένη πόλη μας. Τη περίκλειστη περιοχή, που θα έπρεπε να μας επιστραφεί. Τη περιοχή με την ατέλειωτη δανδελένια ακτή. Τα ξενοδοχεία, τα πανέμορφα κτίρια, τους κήπους, τα σινεμά, τα ιστορικά μνημεία, τη βιβλιοθήκη και πινακοθήκη. Το πρώτο αποχετευτικό και τις πανέμορφες λεωφόρους.Και έρχονται τώρα κάποιοι υπερπατριώτες, αγνώστου παρελθόντος με πολύ γνωστό όμως παρόν, να μας νουθετήσουν. Να μας εξηγήσουν. Ότι «δεν πρέπει να γυρίσουμε στη πόλη μας γιατί, άκουσον, άκουσον, κάτι τέτοιο θα αποτελέσει τη τελευταία πράξη του 46χρονου δράματος της Αμμοχώστου και θα βάλει τη ταφόπλακα στο όνειρο της απόδοσης της πόλης στους κατοίκους της.»

Και καταλήγει ο κύριος Ανδρέας Μορφίτης με το ότι. « Όποιος ή όποιοι, κόμματα, κυβέρνηση, δημοτικό συμβούλιο αποφύγουν να καθοδηγήσουν τους συμπολίτες μου θα είναι ένοχοι και συνένοχοι απέναντι στην ιστορία της πατρίδας μας και στη τραγική μοίρα της θαλασσοφίλητης γενέτειρας μου!» Όμορφα λόγια, ηρωικά, που φαντάζομαι όταν τα έγραφε καθισμένος στο άνετο γραφείο ( στο σπίτι ή τα γραφεία της Αλληλεγγύης ), του εσηκώστηκε η τρίχα από ενθουσιασμό η περηφάνια. Εύχομαι απλά να μην θέλει να συνοδέψει την Ελένη στη Πλατεία Συντάγματος !Λοιπόν, αγαπητέ συμπολίτη. Μέσα σε όλα αυτά τα 46 χρόνια ή έστω όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα πήγες καμμιά φορα στη Κερύνεια? Εκεί στο λιμανάκι της? ΟΧΙ, φυσικά. Εγώ πήγα. Παντού Τούρκοι. Υπάρχουν φυσικά και Τ/Κ, που ζούσαν εκεί. Ααα και Ρώσσοι, που έχουν μπίζνες. Και Εγγλέζοι. Και τουρίστες από τη Ευρώπη. Η ΚΕΡΥΝΕΙΑ, που τόσα χρόνια γεμίζουμε τα μυαλά των παιδιών μας πως εκεί είναι τα σύνορα μας, έχει αλλάξει. Μόνο τούρκικα ακούς. Την χάσαμε.
Γέμισε ξενοδοχεία, σπίτια, επαύλεις, ξένους.Στον Απόστολον Αντρέα πήγες για προσκύνημα καμμιά φορα, κύριε Ανδρέα ? (γιατί βλέπω πως προσεύχεσαι στο Θεό.)Ξέρεις, εκείνη η άκρη της Κύπρου, που χρόνια πολλά όλος ο κόσμος πήγαινε στη χάρη Του. (δοξάζω τ΄όνομα του).Από τη πόλη μας (σου) μια πανέμορφη διαδρομη. Μέσα ή δίπλα από τα πανέμορφα χωριά μας Τρίκωμο, Μπογάζι, Βουκολίδα, Λεονάρισσο, Αγιος Θεόδωρος, Άγιος Αντρόνικος, Γιαλούσα, Αγία Τριάδα, Άης Θέρισσος. Καρπάσιν και μετά εκείνη η πανέμορφη πεδιάδα και οι λόφοι στα αριστερά και η θάλασσα στα δεξιά ως το μοναστήρι. Να τα βλέπεις και να κλαίει η ψυχή σου γιατί κάποιοι ανίκανοι ποτέ δεν θέλησαν να διεκδικήσουν τούτη τη γη. Λόγους βρίσκανε πολλούς για να πουν ΟΧΙ.Εκεί θα δεις τροχόσπιτα Τούρκων και ξένων και το χειρότερο οι μόνιμοι πραματευταδες εκεί στο μοναστήρι , κουβαλητοι Τούρκοι. Να πουλούν σουτζούκκον κυπραιότικον και άλλα .Και ευτυχώς που έχουμε τους πραγματικά ΗΡΩΙΚΟΥΣ εγκλωβισμένους μας, που διατηρούν έστω και μερικώς την Ελληνικότητα της περιοχής.Και ξέρεις κάτι κύριε Ανδρέα;

ΟΛΟΙ αυτοί οι ΗΡΩΙΚΟΙ εγκλωβισμένοι μας, που φύλανε Θερμοπύλες έχουν ταυτότητα του ψευδοκράτους. Έχουν αυτοκίνητα εγγεγραμένα εκεί με αριθμούς κυκλοφορίας τ/κ. Αυτό όμως δεν ενοχλεί κανένα από εσάς γιατί απλούστατα δεν έχουν περιουσίες για εκμετάλλευση από τους δικούς μας ντηβέλλοπερς. Ζουν στη γη των πατεράδων τους. Έστω και με στερήσεις. Στη σκλαβωμένη πόλη μας πήγες ποτέ σου κύριε Ανδρέα;

Να δεις το σπίτι που γεννήθηκες, τους τόπους που μεγάλωσες; Τη γειτονιά σου, τη εκκλησία, το σχολείο σου; Να δεις που κάποιοι αδιαφόρησαν εντελώς και τα άφησαν όλα πεσκέσιν στους Τούρκους, λέγοντας πάντα ΟΧΙ! Πήγες έστω και μια φορά να λειτουργηθείς μέσα σε κάποιες αρχαίες πέτρες που στέκουν εκεί πεισματικά και διατηρούν στερεή την εκκλησιά του Άη Γιώρκη μας του Ξορινού; Να περπατήσεις με τον επιτάφιον μέσα στη αυλή της εκκλησία και στο στενό δρομάκι να ακούγονται οι ψαλμωδίες και οι ύμνοι της θρησκείας μας ? Και γύρω οι Τ/Κ να στέκονται με ευλάβεια ή με αμηχανία; Να βλέπεις τη πρώτη φορά τες 5 με 6 χιλιάδες συμπολίτες σου με πόση συγκίνηση και δέος βρέθηκαν σε αυτό το ιερό χώρο της σκλαβωμένης πόλης μας. Ή πήγες εκεί στη Γλώσσα να δεις που ρίχνουν το σταυρό στη θάλασσα και ο κόσμος να κλαίει από συγκίνηση;

Ή έστω και μια φορά να βγάλεις το κοστούμι σου, να φορέσεις το μαγιό σου και να βουτήσεις εκεί στη Γλώσσα; Και μετά να ανοίξεις τη τσάντα σου να βγάλεις το σάντουιτς σου να το απολαύσεις με λίγο νερό Άγιος Νικόλαος. Γιατί κανένας δεν σε υποχρεώνει να κάτσεις σε εστιατόριο να ξοδέψεις τα λεφτά σου. Ούτε φυσικα να πας σε καζίνο. Πήγες να δεις τη πόλη μας; Μάλλον ΟΧΙ. Και ξέρω, λόγοι υπάρχουν πολλοί. ΟΧΙ, ΟΧΙ. Τότε, κύριε Ανδρέα μου, σε παρακαλώ μην μας πουλάς φτηνό πατριωτισμό και κυρίως μην μας λες πως θάβουμε τη πόλη μας.

Γιατί τη πόλη μας τη θάψανε πριν χρόνια κάποιοι συμπολίτες με τα καλάσνικοφ και τες παλληκαριές τους. Και κάποιοι άλλοι, από αδιαφορία ή από συμφέρον την άφησαν να θαφτεί μέσα στα ερείπια 46 χρόνια. Δίχως ποτέ να ενδιαφερτούν για τον κόσμο της.Για πληροφόρηση σου. Το σπίτι μου ένα πλινθόκτιστο μικρό, στη οδό Ικάρου δίχως στέγη, όπως και κάποια άλλα εκεί στη γειτονιά μου.Όμως κανένας ,μα κανένας δεν θα μου απαγορεύσει να παω να κλείσω τα μάτια μου εκεί. Όπως και κανένας δεν έχει δικαίωμα να απαγορεύσει σε οποιοδήποτε να επιστρέψει στη περιουσία του.

Κάτω από ποιές συνθήκες; Αυτό εξαρτάται από τη ικανότητα και την επιθυμία της ηγεσίας μας να βρει μια σωστή και δίκαιη λύση. Μαθήματα αγάπης προς τη πόλη μας δεν χρειαζόμαστε. Ιδιαίτερα από εσάς της Αλληλεγγύης. Και του ΚΥΚΕΜ!!

Μιχαλάκης Τσαππαρίλας, Γέννημα – θρέμμα του Βαρωσιού

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM