Παππούδες, το ιερότερο δώρο της ζωής!

Ο Οκτώβριος, από τη λατινική λέξη “Octo” που σημαίνει οκτώ, είναι ο όγδοος μήνας στο δεκάμηνο ρωμαϊκό ημερολόγιο. Είναι ο δεύτερος μήνας του φθινοπώρου και ο μοναδικός που δεν έχει “Μ”. Ο μ΄μήνας της σποράς, της σκληρής δουλειάς και της δημιουργίας! Οι κόποι του Οκτώβρη εξαργυρόνονται με μια καλή σοδειά.

Του Παντελη Θεοδοσίου

Για να εξασφαλιστεί η τύχη του σπόρου, οι άνθρωποι, από καταβολής κόσμου, εναπόθεταν στις Θείες δυνάμεις όλες τους τις ελπίδες. Κατά συνέπεια, ο μήνας συνοδεύεται από τεράστιες ποσότητες θετικής ενέργειας που αποπνέει η συλλογική προσευχή.

Ο Οκτώβριος με βρήκε πλήρως εναρμονισμένο με τη ρουτίνα μου. Δουλειά, τρέξιμο, σχολείο, απογευματινές δραστηριότητες, κοινωνικές υποχρεώσεις στο φουλ, άγχος και πίεση. Κάθε πρωί το ίδιο σκηνικό. Χιλιάδες αυτοκίνητα στριμωγμένα στην κίνηση περιμένοντας υπομονετικά να φτάσουν στον προορισμό τους. Η διαδικασία «γκάζι-συμπλέκτης-φρένο» επαναλαμβανόμενη και το εγκεφαλικό να ξεπροβάλλει κάπου ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη ταχύτητα.

Η ώρα της αναμονής στο αυτοκίνητο μέχρι το νηπιαγωγείο της κόρης μου αποτελεί ποιοτικό χρόνο μεταξύ μας. Αξημέρωτα λαμβάνουν χώρα οι πιο θεϊκοί διάλογοι ανάμεσά μας. Τις περισσότερες φορές ρωτάω το ίδιο πράγμα εννιά φορές. Απάντηση δεν λαμβάνω συνήθως. Μόνο ερωτήσεις εισπράττω. Τι είναι το ένα, γιατί το άλλο, γιατί το παράλλο κλπ. Όλα τα γιατί του κόσμου με βρίσκουν πάντα απροετοίμαστο τον πατερούλη, χωρίς καφέ και πανικοβλημένο, αφού δεν ξέρω τη σωστή απάντηση.

– Τι κάνουν τόσες γιαγιάδες και παππούδες σε εκείνη τη βεράντα, μπαμπά;
Γυρίζω το βλέμμα μου και βλέπω στριμωγμένους, τοποθετημένους σε σειρά, σαν γλάστρες, κάμποσους ηλικιωμένους. Μια νοσοκόμα σπρώχνει ένα καρότσι και γεμίζει απρόθυμα λευκά φλιτζάνια με τσάι. Κάνω να γελάσω στιγμιαία, μιας και το σκηνικό θύμιζε όντως γλάστρες που τις ποτίζουν. Το μετανιώνω αμέσως βλέποντας τα σκυθρωπά τους πρόσωπα και τα άδεια βλέμματα.

– Είναι όλοι τους λυπημένοι, επειδή δεν τους αρέσει το τσάι, μπαμπά;
Τι απάντηση να δώσεις σε μια τέτοια ερώτηση; Ένας κόμπος στο στομάχι κάνει την εμφάνισή του. Στρέφω το βλέμμα μου ξανά προς τη βεράντα αναζητώντας μια απάντηση. Πίσω από τους ενοίκους, μέσα από τις τζαμαρίες φαίνονται αμυδρά διπλές χρυσές κουρτίνες με κρόσια στο τελείωμα. Ένας μεγάλος πολυέλαιος με κρύσταλλα και μεγάλοι αναγεννησιακοί πίνακες με χρυσές κορνίζες. Ένα άψυχο πολυτελές σκηνικό ανίκανο να μιλήσει σε μια πικραμένη ψυχή.

– Γιατί είναι ΄όλοι εκεί; Είναι το σπίτι τους, μπαμπά;

Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις! Νισάφι πια. Πόσες απορίες, και μάλιστα τόσο “ενήλικες”, μπορεί να σου πετάξει κατακέφαλα ένα τρίχρονο; Θέλω να φωνάξω, να της πω δυνατά “Δεν ξέρω”, μπας και σταματήσει τις ερωτήσεις επιτέλους. «Όχι, μην φωνάξεις! Να είσαι ευγενικός μαζί της, αυτή θα επιλέξει κάποτε το γηροκομείο σου», είπε η λογική και έπειτα χαμογέλασα ειρωνικά.

– Γιατί δεν μένει εδώ ο παππούς και η γιαγιά;

Τι να απαντήσω, Θεέ μου; «Υπομονή, σε διακόσια μέτρα φτάνουμε στο νηπιαγωγείο», σκέφτομαι. Ρίχνω ακόμα ένα ενοχικό βλέμμα στους ενοίκους του οίκου ευγηρίας. Το γιατί δεν το κατάλαβα ακόμα, αλλά ένιωθα ένοχος.

Φτάσαμε στο νηπιαγωγείο και πριν περάσει την είσοδο μου χάρισε μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά. Ίσως το διαισθανόταν ότι ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω. Επέστρεψα στο αυτοκίνητο και έβαλα τα κλάματα. Γιατί τόση θλίψη σε εκείνα τα πρόσωπα; Βλέμματα άδεια, ψυχές γεμάτες μοναξιά…

Οι απορίες της κόρης μου με άγχωσαν. Οραματίστηκα το μέλλον, προσπαθώντας να διώξω απ’ το μυαλό μου την εικόνα των γονιών και των πεθερικών μου σε εκείνη τη βεράντα. Θα μπορέσω άραγε να κάνω το καθήκον μου σαν παιδί; Θα μπορέσω να τους κρατήσω στον κοινωνικό και στον οικογενειακό ιστό ως ισότιμα μέλη; Δυστυχώς, ζούμε σε περίεργες εποχές. Λόγω της κοινωνικό-οικονομικής κατάστασης και της ηθικής αναλγησίας της σύγχρονης εποχής, το φαινόμενο της εγκατάλειψης και της παραμέλησης των ηλικιωμένων έγινε πλέον τρόπος ζωής.

Δεν μπορώ να ξέρω με βεβαιότητα τι μου ξημερώνει το μέλλον, όμως είμαι βέβαιος ότι θα ήθελα τα παιδιά μου να μεγαλώσουν με τους παππούδες τους. Να τους δώσουν όλες εκείνες τις γλυκές αγκαλιές που δεν ανταλλάσσονται με τίποτα. Να τα χειροκροτήσουν με ζητωκραυγές κάθε φορά που θα κατορθώνουν να κάνουν κάτι καινούργιο. Να παίξουν όλα εκείνα τα διασκεδαστικά παιχνίδια και παρά την ηλικία τους να δηλώνουν ακούραστοι. Να είναι δίπλα τους, γιατί όλες οι εμπειρίες που κέρδισαν από τη ζωή αποτελούν τις φωνές της λογικής. Να είναι εκεί, όταν θα νομίζουν πως όλα γκρεμίστηκαν και θα αντιδρούν υπερβολικά. Να είναι οι δικοί μου σύμμαχοι στις εξουθενωτικές περιόδους και μέρες που από την εξάντληση νιώθω ότι θα λιποθυμήσω. Να είναι η δύναμη, η ασφάλεια, η άνεση και η ηρεμία μου.

Να είναι εκεί δίπλα μου και να απολαμβάνουμε μαζί το πιο ιερό δώρο που έκανε η ζωή σε εκείνους, σε μένα και στο παιδί μου!

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news