Ο μπαμπάς μου… και εγώ

Της Τίνας Α. Μιχαηλίδου


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εμείς τα κορίτσια έχουμε αδυναμία στους μπαμπάδες ενώ τα αγόρια έχουν αδυναμία στις μαμάδες. Δεν είναι η πρώτη, αλλά ούτε και η τελευταία φορά που γράφω για τον μπαμπά μου, με δυσκολία πάντα καθώς πάντα με πιάνουν δάκρυα καθώς ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω πως είναι σοβαρά άρρωστος.

Ο μπαμπάς μου λοιπόν με καταγωγή από τη Λευκωσία της Κύπρου ήταν ο γιος της Ζηνοβίας Μιχαηλίδου ξακουστής τότε για τα χαλούμια της. Αργότερα έγινε γνωστός παγκόσμια για το έργο του στην Καρδιολογία, και εγώ σαν κόρη του είμαι περήφανη για εκείνον. Όχι γιατί πέτυχε πολλά στη ζωή του, αλλά γιατί με δίδαξε τα πάντα για τη ζωή, γιατί με βοήθησε να βρω τον δρόμο μου όταν εγώ ήμουν χαμένη και δεν ήξερα τι θέλω από τη ζωή μου. Όταν ο μπαμπάς μου διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 1 είπα θα το ξεπεράσουμε, αφού είναι γιατρός και ξέρει. Τα χρόνια κυλούσαν τον έβλεπα να μελαγχολεί, του λείπανε οι φοιτητές του, να ακόμα και όταν είχε πάθει το εγκεφαλικό του λέγαμε ότι πρέπει να νοσηλευτεί και εκείνος μας έλεγε ότι έχει μάθημα στους φοιτητές του και πρέπει να πάει.

Από την άλλη, όταν συνταξιοδοτήθηκε χαιρόμουν γιατί θα τον έβλεπα περισσότερο. Μιλούσαμε ώρες ατελείωτες για τους άντρες, τους πρώην, για τη σχολή μου τότε, για ιατρικά θέματα. Γελούσαμε και θυμόμασταν τα παλιά.

Και τότε ήρθε η αρχή του τέλους…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις μέρες που τρέχαμε στα νοσοκομεία, είχα πάθει σοκ, με τον καιρό όμως συνήθισα, έλεγα το ιστορικό του σαν να είναι ποίημα που έπρεπε να μάθω για το σχολείο. Έκλεινα τα μάτια και σκεφτόμουν πως είναι ένα κακό όνειρο και θα ξυπνήσω.

Τότε ξεκίνησαν οι εισαγωγές και τα εξιτήρια και ο εφιάλτης τελικά μετατράπηκε σε πραγματικότητα. Πώς γινόταν ένας άνθρωπος που θεράπευε τους πάντες και τον θεωρούσα Θεό να μπαίνει στα νοσοκομεία και να παλεύει για τη ζωή του; Δεν αναγνώριζα πλέον τον μπαμπά μου, είχε χάσει το συναίσθημα, την επαφή με την πραγματικότητα, τον κοιτούσες να μιλάει μόνος του και νόμιζες ότι απευθύνεται σε εσένα.

Τον άκουγες να κλαίει χωρίς λόγο – μάλλον ήξερε τι του συνέβαινε επειδή είναι γιατρός- και υπέφερες μαζί του. Υπέφερα που τον έβλεπα έτσι, μου έλειπε ο μπαμπάς που ήξερα εκείνος ο άνθρωπος που χαμογελούσε και νοιαζόταν για τον συνάνθρωπό του.

Μου είχε μάθει να αγαπώ όλους τους ανθρώπους και να νοιάζομαι για τη ζωή και την υγεία τους ανε- ξαρτήτως φύλου, ηλικίας, καταγω- γής και σεξουαλικών προτιμήσεων. Έλεγε πάντα πως ο άνθρωπος είναι άνθρωπος δεν θα τον κρίνουμε, ούτε θα τον καταδικάσουμε εμείς για τις επιλογές του, εμείς μόνο πρέπει να τον σώσουμε.

Πάνε τρία χρόνια από τότε που ο μπαμπάς μου διαγνώστηκε με μετωπιαία άνοια, νεφρική ανεπάρκεια και άλλα πολλά. Δεν ξέρω τι με στεναχωράει περισσότερο το ότι δεν τον χάρηκα όσο θα ήθελα ή το ότι θα “φύγει” και θα με αφήσει μόνη μου; Περισσότερο με στεναχωρεί το γεγονός ότι θα με ξεχάσει κάποια στιγμή και δεν θα με αναγνωρίζει. Κλάψαμε για πρώην, κλάψαμε για αποτυχίες σε εξετάσεις μα ποτέ δεν φανταστήκαμε ότι θα κλαίγαμε για μια ασθένεια.

Για τους μπαμπάδες που παλεύουν κάθε μέρα με την αρρώστια τους.
Για εκείνες τις κόρες που προσπαθούν να κρατήσουν στη μνήμη
τους ανεξίτηλη την εικόνα εκείνου του μπαμπά που τις μεγάλωσε. Για εκείνες τις μέρες που νομίζεις ότι πάθαινες έμφραγμα από την κρίση πανικού επειδή φοβάσαι ότι θα “φύγει” ο μπαμπάς σου.

Για τον δικό μου μπαμπά που τόσο τον αγαπώ!

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM