Ο εξαγνισμός της ψυχής ξεκινάει με κάθαρση – Του Ζανέττου Λουκά

Έχεις κοιτάξει ποτέ πίσω στη ζωή σου σκεπτόμενος, «καλή ήταν η ζωή μου ρε διάολε, τι άλλο να έκανα;». Ίσως όμως συμβιβάστηκες με το μέτριο; Χειμωνιάτικες αμπελοσοφίες από έναν άντρα που στα μέσα της ζωής του ξεκινάει τη δική του κάθαρση.

Ξέρεις, όταν είσαι νέος έχεις όλα αυτά τα όνειρα, να γίνω το Α ή το Β, θα έχω ένα σπίτι με μία μεγάλη αυλή στην εξοχή, μακριά από τον πολυάσχολο, γρήγορο τρόπο ζωής της πόλης, με τα παιδιά μου να παίζουν και η ζωή μου θα είναι ωραία. Ίσως όμως να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο; Ή ίσως πορεύτηκα πάνω σε κάποιες μικρές αποτυχίες και συμβιβάστηκα με το αποτέλεσμα της ισοπαλίας;

«Τι κι αν όμως τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη;»

Θα το συναντήσετε συχνά. Αρκετοί άνθρωποι αποφεύγουν κάθε αληθινή κουβέντα όταν πρόκειται να μιλήσουν για τα όνειρά τους. «Η ζωή πάει όπως πάει» λένε, με ένα χαμόγελο που κρύβει αλήθειες. Εντάξει, δεν είναι εύκολο να σου παραδεχτεί κανείς την ήττα. Για όλες τις κατραπακιές και τα παράλογα που σου έριξε η ζωή, πήρες και ένα ξεχωριστό μάθημα. Στριφογύριζαν οι σκέψεις μέσα σου, στράφηκες σε διάφορες κατευθύνσεις και περιστράφηκες γύρω από τον άξονα σου, για να αξιοποιήσεις στο έπακρο οτιδήποτε ήρθε στο δρόμο σου. Αλλά και πάλι σε άφηνε να νιώθεις ανικανοποίητο.

«Υποθέτω αυτό είναι μέρος της ζωής μας»

Ως παιδί ήσουν ανίκητος. Μεγάλωσες με περγαμηνές και υποσχέσεις. Δεν ήσουν εντάξει με το να χάσεις.
Ή ήσουν; Ίσως το να ήσουν τελευταίος στον αγώνα ήταν το λιγότερο από τις ανησυχίες σου γιατί σε ενδιέφερε περισσότερο η ζωή που περνούσε από δίπλα σου. Αλλά όσο μεγάλωνες, μεγάλωνε και ο φόβος. Εξακολουθείς μέχρι σήμερα να τρέχεις σε αυτό τον αγώνα, αλλά τώρα φοβάσαι να παρεκκλίνεις την πορεία γιατί αυτό θα σήμαινε ότι είσαι μόνος σου σε ένα παιχνίδι που δεν έχεις παίξει ποτέ.
Μερικές φορές, νομίζεις ότι είσαι ξεχωριστός και κοροϊδεύεις την νόρμα της σύγχρονης ζωής, έτσι ώστε να απαλύνεις τα εσωτερικά τραύματα και
να δίνεις μικρές καραμέλες ψευδαίσθησης στον εαυτό σου ότι διαφέρεις. Ίσως έχεις ανθρώπους που εξαρτώνται από σένα. Επομένως, πρέπει να συμβιβαστείς με μερικά από τα όνειρά σου και σιγά – σιγά να υποχωρήσεις. Δεν σε χαλάει. Είσαι σε ειρήνη με το μέσα σου. Ή έτσι νομίζεις.

«Αλλά τα πράγματα μπορούν πάντα να είναι καλύτερα γιατί πραγματικά αξίζεις κάτι καλύτερο». Μπορεί να έχεις αρνηθεί στον εαυτό σου την ευτυχία και τις ευκαιρίες επειδή ήσουν απασχολημένος να είσαι ο κακός του εαυτού σου. Αλλά όχι πια. Δεν σου αρέσει να κάνεις φασαρία. Θέλεις να αρέσεις στους ανθρώπους, αλλά δεν τους αφήνεις να δουν τον πραγματικό σου εαυτό. Σε καταλαβαίνω. Αλλά τα πράγματα προχωράνε ακόμη κι αν δεν τα καταφέρεις. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να σε βοηθήσουν αν δεν τους επιτρέψεις. Σου αξίζουν καλύτερα αλλά τι κάνεις γι’ αυτό;
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν τίποτα. Κανείς δεν δίνει σημασία. Ο καθένας βλέπει το δικό του. Γιατί έχεις επενδύσει τόσο πολύ σ ́ αυτό τότε; Η αλήθεια είναι ότι αυτό που πραγματικά κάνεις είναι να προσπαθείς να αναβαθμίσεις τη δική σου εικόνα για τον εαυτό σου σε μια προσπάθεια να αποδείξεις ότι είσαι καλύτερος από τους υπόλοιπους. Συχνά, όταν νιώθουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση, αισθανόμαστε κατώτεροι από όλους γύρω μας. Ιδιαίτερα όταν κάποιος που εκτιμάς βαθιά μέσα σου δεν σε εκτιμά. Τώρα, θες να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου και να του δείξεις τι πρόκειται να χάσει.

Έχεις συνδέσει τα επιτεύγματά σου με την αντίληψη ότι κάποιος άλλος σε εκτιμά. Έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά δουλεύεις, αν δεν σε αναγνωρίσουν, θα αποτύχεις να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Αξίζεις καλύτερα. Εσύ ξέρεις ποιος είσαι. Φρόντισε λοιπόν καλά τον εαυτό σου.

Σεβάσου τον εαυτό σου αρκετά ώστε να απομακρυνθείς από οτιδήποτε δεν σε βοηθά πλέον να μεγαλώσεις ή δεν σε κάνει ευτυχισμένο. Ακόμα και με τα χίλια ελαττώματα σου, αξίζεις να σε αγαπούν και να σε εκτιμούν. Μην μένεις σε ένα περιβάλλον από θέμα συμπάθειας, επειδή αξίζεις περισσότερο από αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις.
Ο κόσμος είναι σκληρά άδικος. Βλέποντας το συμφέρον μας, πληγώνουμε τους άλλους. Και για να διατηρήσουμε τη συμπάθεια των άλλων, βλάπτουμε τον εαυτό μας. Μεγάλη ειρωνεία. Είμαστε πάντα διχασμένοι για το ένα ή το άλλο πράγμα. Κάνουμε λάθη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε
μία δεύτερη ευκαιρία. Αν νιώθεις ενοχή, ξεπέρασε τον πόνο και βγες από αυτόν πριν είναι αργά.
Δεν χρειάζεται να ζεις με αυτό για πάντα. Αρκετά τιμωρήθηκες. Γάμα το. Σήκω.