Όταν το «φαίνεσθαι» υπερνικάει το «είναι» – του Παντελή Θεοδοσίου

Ο Δεύτερος Μήνας του Φθινοπώρου είναι εδώ! Η αργία της 1ης Οκτωβρίου, που φέτος μας ήρθε διήμερο, βρήκε τους περισσότερους από εμάς να παραθερίζουμε σε κάποιο ξενοδοχείο αρνούμενοι πεισματικά ότι το καλοκαίρι τελείωσε.

Ο φετινός Οκτώβριος έσκασε μύτη κάπως περίεργα και τίγκα στην αρνητική ενέργεια από τις κατάρες και τα βρισίδια του πόπολου για τη νεκρή πλέον Λίλιμπετ.
∆εν είμαι σίγουρος και δεν θα μάθω ποτέ τι ήξερε ή δεν ήξερε η Λίλιμπετ για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομά της. Ούτε και οι υπήκοοί της που θρηνούν το θάνατό της γνωρίζουν απαραιτήτως όλη την ιστορία. Όχι, δεν είμαι βασιλικός και όχι, δεν είμαι λάτρης της μοναρχίας. Την μακαρίτισσα δεν την χώνεψα ποτέ!

Πιο πολύ ενοχλήθηκα από όλη την υποκρισία στα social media. Από την μια η Λίτσα Πατέρα να παρελάυνει σε όλα τα κανάλια και να υπενθυμίζει σε όλους ότι είχε προβλέψει το θάνατό της και από την άλλη «φανατικοί πατριώτες» να ποστάρουν φωτογραφίες του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και των υπόλοιπων οκτώ απαγχονισμένων συνοδευόμενες με κατάρες για την πεθαμένη.
Πόση υποκρισία πλεόν, Θεέ μου; Ένας λαός έτοιμος να δικάσει, να καταδικάσει και να στήσει στη σύγχρονη αγχόνη των social media τον οποιοδήποτε, ξεχνώντας επιλεκτικά τις πράξεις και τις ενέργειές του.
Έξι στους δέκα Κύπριους αγοράζουν από τον κατακτητή τους καύσιμα, τέσσερις στους δέκα εφοδιάζονται με τρόφιμα, έπιπλα, ρούχα και προϊόντα απομίμησης γνωστών brands, εξαγοράζοντας την ψευδαίσθηση του φαίνεσθαι. ∆ύο στους δέκα Κύπριους πέρασαν τις διακοπές τους σε πολυτελή ξενοδοχεία πέντε αστέρων στα κατεχόμενα. Όλοι αυτοί, που σαφώς δεν είναι το «όλο» του λαού μας, ζουν ανάμεσά μας και με βάση τη δική τους λογική έχουν κάθε δικαίωμα να επικαλούνται δημόσια λέξεις του τύπου «δολοφόνος», όταν με τις πράξεις τους αποτελούν οι ίδιοι την αιτία που τρίζουν καθημερινά τα κόκαλα του Παλληκαρίδη, του κάθε ήρωα που έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα και του κάθε νεκρού και αγνοουμένου από την τουρκική εισβολή.
Οι πλείστοι με άλλοθι την ακρίβεια που τσακίζει τον καταναλωτή και με πρόσχημα τους υπερβολικούς φόρους στα καύσιμα που επιβάλλει το κράτος επιλέγουν πλέον να ψωνίζουν από την «εκεί» πλευρά.
Η πολιτική δεν μου άρεσε και ποτέ ιδιαίτερα και σαφώς δεν μπορώ ούτε να εκφραστώ με πολιτικό λόγο, αλλά ούτε και να τοποθετηθώ πολιτικά. ∆εν είναι ότι φοβάμαι να εκφράσω την άποψή μου, αλλά δηλώνω 100% μπερδεμένος με όλα όσα συμβαίνουν. Ανήκω κι εγώ στην κατηγορία αυτών που τα βγάζουν πέρα δύσκολα οικονομικά και σαφώς δεν είμαι ο αρμόδιος για να κρίνω αν όντως όσοι συμπατριώτες μας καταλήγουν στην «απ’ εκεί πλευρά» έχουν σαν μόνο κίνητρο την επιβίωση, μιας και οι χαμηλοί μισθοί σε συνάρτηση με την ακρίβεια οδηγούν σε οικονομικό αδιέξοδο. Αντιλαμβάνομαι πλήρως την ανάγκη για προμήθεια φθηνότερων καυσίμων και τροφίμων. Αν δεν έχεις να ταΐσεις τα παιδιά σου λογικό και σεβαστό να ψωνίσεις από τον κατακτητή σου. Το να ψωνίζεις όμως ρούχα και αξεσουάρ τάχα μου «πολυτελείας» και να μου λανσάρεις μες στα μούτρα μου απομιμήσεις γνωστών οίκων είναι άνω ποταμών.

Το να προδίδεις πατρίδα και ιστορία στο βωμό του καταναλωτισμού, ξεπουλώντας τις ηθικές σου αρχές και αξίες για την εικόνα σου είναι κατάντημα. Αποτελεί κοινωνικό ξεπεσμό και αποδεικνύει ότι το “φαίνεσθαι” στις μέρες μας έχει ήδη υπερνικήσει μακράν το “είναι”.
Υπάρχει μια πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη φιλοσοφία και την αμπελοφιλοσοφία, την ποίηση και την παραποίηση, τη γνώση και την απόγνωση. Ώρες ώρες απορώ γιατί είναι τόσο σημαντικό να φοράς ένα επώνυμο μπλουζάκι ή
να κοτσάρεις μια επώνυμη τσάντα στο χέρι σου. Στα αλήθεια, έχεις την ψευδαίσθηση ότι θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο ή ότι θα σε μετρήσει καλύτερα ο απέναντι, επειδή φοράς κάτι ακριβό; Πόσο κόμπλεξ μπορεί να σε διακατέχει επιτέλους; Πόση ματαιοδοξία μπορεί να κρύβεις μέσα σου, καθώς μου πλασάρεις μια απομίμηση στα μούτρα για γνήσιο προϊόν μεγαλώνοντας κι άλλο την έπαρση του δικού σου ψώνιου ανωτερότητας; Σε τελική ανάλυση, αφού δεν είσαι άξιος σε οικονομικό επίπεδο να κρατήσεις μια επώνυμη τσάντα, τι το παλεύεις με υποκατάστατα; Αν δεν έχεις λεφτά για διακοπές πολυτελείας επέλεξε ένα πιο οικονομικό ξενοδοχείο.
Το να προσπαθείς να αντικαταστήσεις τον λύκο στα μάτια μου με ένα σκύλο, απλά και μόνο επειδή μοιάζουν, και να θεωρείς ότι έχω πειστεί κιόλας ονομάζεται υποκρισία. ∆υστυχώς, για σένα που αισθάνεσαι ανώτερός μου εξαιτίας μιας μαϊμούς τσάντας (sorry
but no sorry) είσαι υποκριτής και υποδόρια η υποκρισία κρύβει ανανδρία και πονηριά, μιας και με περιφρονείς κιόλας ότι με εξαπάτησες χωρίς να το αντιληφθώ.
Αποκτήσαμε τη συνήθεια να υποκρινόμαστε μπροστά στους άλλους σε τέτοιο βαθμό, ώστε στο τέλος ν’ αρχίζουμε να υποκρινόμαστε μπροστά στον εαυτό μας με απώτερο σκοπό την επίδειξη. ∆υστυχώς, ό,τι κι αν κάνουμε στον κοινωνικό βίο πηγάζει από την ανάγκη μας προς το “θεαθήναι”.
Φίλε συμπατριώτη, όσο εσύ εξαγοράζεις το εγώ σου και όσο την βγάζεις «φθηνότερα στην απ’ εκεί πλευρά», να ξέρεις ότι γράφονται αθόρυβοι τίτλοι τέλους σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις οι οποίες πληρώνουν φορολογίες, ενοίκια, κοινωνικές ασφαλίσεις, διακινούν χρήματα κρατώντας την αγορά ζωντανή και εργοδοτούν κόσμο. Ο κατάλογος των άνεργων αυξάνεται και η εξαθλίωση σε πολλούς συμπολίτες σου γίνεται καθημερινό φαινόμενο.
Η επερχόμενη «πείνα» στις ελεύθερες περιοχές είναι πιο εμφανής από ποτέ και θα είναι το τίμημα που θα πληρώσουμε προφανώς όλοι οι Ελληνοκύπριοι όσο μερικοί από εμάς επιμένουν να χρηματοδοτούν τους κατακτητές μας.

Όχι, δεν είμαι πολιτικός! Όχι, δεν είμαι εθνικιστής και όχι, δεν είμαι φασίστας. Αποτροπιασμένος και οργισμένος είμαι! Νιώθω ότι δεν έχω πλέον την πολυτέλεια να σωπαίνω. Θα μιλήσω και θα αντισταθώ με όποιο προσωπικό κόστος και αν αυτό συνεπάγεται. Η σιωπή πλέον για μένα αποτελεί συνενοχή στην προδοσία της πατρίδας μου. Η σιωπή και η ανοχή στα μάτια μου πλέον φαντάζει σαν τη σφραγίδα της εθνικής ξεφτίλας που βάζουμε μόνοι μας στο ξεπούλημα της κατεχόμενης γης μας.