Οι έρωτες και το θαύμα

Η βραδιά κυλούσε βαρετά, τρία κουρασμένα κορμιά κάπου εκεί στο τέλος της ημέρας τοποθετήθηκαν γύρω από το καθημερινό σημείο συνάντησης, στο τραπέζι για βραδινό. Οι συζητήσεις γύρω από τις μαγειρικές μου ικανότητες με ανέβαζαν σε επίπεδο μάστερ σεφ, και τάχα μου εγώ ταπεινή, να λέω ότι θα μπορούσα και καλύτερα.

Της Ginaς Κωνσταντίνου

«Μάνα να σε ρωτήσω κάτι γιατί πάω να τρελαθώ, τελικά ποιο είναι το ζητούμενο στον άνθρωπο, ο έρωτας ή αγάπη; Και τέλος πάντων γιατί όλοι λένε ότι είναι διαφορετικά» … και ξαφνικά η απόλυτη σιγή, ούτε πιρούνια να γδέρνουν λαίμαργα τα πιάτα, ούτε μεγάλες μπουκιές να προσπαθούν βίαια να κατεβούν στον οισοφάγο, ούτε λογύδρια περί μαγειρικών ικανοτήτων. Πώς να βγει μιλιά, τι να του πω άλλωστε, λες και ξέρω; Λες και υπάρχει γραμμή που να τα διαχωρίζει ξεκάθαρα;

Αρνούμενη πεισματικά να φανερώσω την άγνοια μου στο έφηβο νιάτο, αποφάσισα να παραθέσω γεγονότα και συμπτώματα ελπίζοντας ότι θα καταλήξω κάπου στην πορεία. Με λίγα λόγια να το παίξω ειδήμονας μπας και κρύψω το ηχηρό “ΔΕΝ ΞΕΡΩ” που πάλευε να βγει από το λαρύγγι μου.

Ήπια μια γερή γουλιά κρασί και άρχισα, τάχα με άνεση: Ο έρωτας, λέει και ο γνωστός λαϊκός τροβαδούρος, δεν είναι παιδί της λογικής. Ο έρωτας σε τρελαίνει, κάνει το στομάχι σου στην αρχή να σφίγγεται, να νιώθεις ότι πάλλεται μαζί με τους κτύπους στην καρδιά σου και στην πορεία σε πονάει. Στον έρωτα ζεις και αναπνέεις για ένα βλέμμα, ένα χάδι, ένα νεύμα, ένα φιλί από το αντικείμενο του πόθου σου. Παύει η ανάγκη για τροφή, με ένα μαγικό τρόπο, χορταίνεις μόνο και μόνο στην ιδέα και την αίσθηση του έρωτα σου, κάθε βιολογική ανάγκη μπαίνει σε δεύτερη μοίρα για χάρη του μονάκριβου/ης σου!

Δεν υπάρχει ορίζοντας πέρα από αυτό το άτομο, δεν υπάρχει επικαιρότητα, δεν υπάρχουν συγκλονιστικά γεγονότα, μόνο αυτός ή αυτή, οι κουβέντες σας, τα χάδια σας και τα τηλεφωνήματά σας. Εξιδανικεύεις γεγονότα και πρόσωπα, αγνοώντας πεισματικά το πέπλο που έριξε πάνω στο λόφο της λογικής ο φτερωτός κύριος. Και έτσι όπως ξαφνικά έρχεται και κορυφώνεται όσο να μην αντέχεις άλλο, αρχίζει αργά αλλά σταθερά να μετριάζεται η ένταση των κατά τα άλλα βασανιστικών συμπτωμάτων, να ησυχάζει, να γίνεται πιο γλυκό, πιο γήινο.

Και μετά, μου λέει, τι; Μετά από όλο αυτό το βάσανο, πως συνεχίζεις; Άντε μας τώρα! Τι του λες;

Κοίτα παιδί μου, θα ερωτευτείς αμέτρητες φορές, υπέροχες φορές, αξέχαστες μα θα ξεθυμάνουν σχεδόν όλες. Πως να το πω απλά, φαντάσου το αγαπημένο σου αναψυκτικό, μόλις έχει βγει από το ψυγείο και είναι στην τέλεια θερμοκρασία για να το πιεις, το ανοίγεις και το ανθρακικό του σε κατακλύζει, σε κάνει να δακρύζεις, οι δε πρώτες γουλιές σου φέρνουν μια ευχάριστη ανατριχίλα και η μυρωδιά του σε γαληνεύει. Μα όπως κάθε αναψυκτικό μετά από την επαφή του ανθρακικού με την ατμόσφαιρα ξεθυμαίνει και στο τέλος μένει μια νερουλή και γλυκεία γεύση χωρίς όμως να σου προκαλεί ανατριχίλα. Ε κάπως έτσι είναι ο έρωτας, σου προκαλεί ανατριχίλα και δάκρυα το ανθρακικό του, μα σε κάποια στιγμή αναπόφευκτα ξεθυμαίνει και μένει το χρωστικό, το νερό και η ζάχαρη.

Άρα εφόσον μιλάμε πάντα για κάτι εφήμερο, μου είπε με νεύρα, ποιος ο λόγος που όλος ο πλανήτης τον αναζητά, γράφει ποιήματα και τραγούδια και αφιερώνει ώρες αναζητώντας τον;

Κοίτα να δεις, ειδήμονας δεν είμαι, για αυτό θα σου πω την δικιά μου αλήθεια. Κάθε τόσο λοιπόν, και το τόσο σε παρακαλώ μην τοποθετείς στη βάση της συχνότητας, αυτός ο έρωτας που θα ζήσεις θα είναι τόσο δυνατός, τόσο αμοιβαίος που σαν ξεθωριάσει η πλάνη του, σαν ξεγυμνωθεί, θα γίνει ένα θαύμα και το αναψυκτικό ως δια μαγείας θα μετατραπεί σε κρασί. Μέρα με την μέρα τα αρώματα του θα δένουν όλο και περισσότερο, οι νότες των υλικών που θα περιέχει θα γίνονται πιο ευδιάκριτες και βροντερές με το χρόνο. Τότε θα έρθει η αγάπη, που δε φέρει μαζί της φανφάρες, μεγάλα λόγια, ραβασάκια και ρομαντικά δείπνα. Έχει μόνο κάποια σ’ αγαπώ και πράξεις. Εκατομμύρια πράξεις που θα δυναμώνουν τη γεύση του κρασιού σας. Κάθε φορά που θα γεύεσαι αυτό το κρασί, κάθε γουλιά του θα είναι και μια πράξη. Απλές πράξεις, όπως το να σου ετοιμάσει ένα καφέ όταν τον έχεις ανάγκη, ένα χάιδεμα στο κεφάλι όταν είσαι λιώμα από την κούραση, η φροντίδα του παιδιού σου, η αποδοχή των κακών σου ημερών και πάει λέγοντας…

Η αγάπη με το χρόνο δυναμώνει και αποκτά ρίζες βαθιές στην καρδιά των ανθρώπων, μα σε παρακαλώ μη διανοηθείς να σκεφτείς ούτε μία στιγμή ότι μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς τον έρωτα, δεν μπορεί να γίνει το θαύμα χωρίς την ύπαρξη του αναψυκτικού. Καταλήγοντας θα έλεγα ότι ο έρωτας είναι ένα πανέμορφο, ηχηρό και πολύχρωμο πυροτέχνημα, σκάει και ομορφαίνει τον ουρανό σου, επιβάλλεται να το δεις όσες πιο πολλές φορές μπορείς. Μέχρι που κάποια μέρα αυτό το πυροτέχνημα θα σκάσει και τα αποκαΐδια του θα πέσουν στη γη και τότε η φύση θα το μετατρέψει σε δέντρο με πυκνή φυλλωσιά βαθιά ριζωμένο στο χώμα, τότε θα είσαι έτοιμος να ξαποστάσεις κάτω από αυτό γέρνοντας το κεφάλι σου στο κορμό του.

Ερωτευτείτε πολλάκις για να ζήσετε το θαύμα έστω και μία…

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news