Να σώσουμε τις γυναίκες απ’ τα κτήνη

Εμείς ως κοινωνία τι κάνουμε για να προστατέψουμε τα θύματα.

Της Ginaς Κωνσταντίνου

Δώρα, Κωνσταντίνα, Κάρολαιν, Ελένη, Γαρυφαλλιά, Δάφνη, Σταυρούλα, Μόνικα, Νεκταρία, Alraeesi, Mariia…

Διαβάστε ξανά και ξανά τα ονόματα τους, απομνημονεύστε τα, επαναλάβετε τα πολλές φορές, συνέχεια, ασταμάτητα, έντονα. Μπας και μας συγχωρέσουν από κεί ψηλά που βρίσκονται.

Αποτύχαμε να τις προστατέψουμε, να τις δυναμώσουμε, να τους δώσουμε τέτοιες ασφαλιστικές δικλείδες ούτως ώστε να μη “μένουν” λόγω αδιεξόδου.

Γυναικοκτονία: Η δολοφονία γυναίκας με κίνητρο το μισογυνισμό. Η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικοκτονιών έχει εφαλτήριο την ενδοοικογενειακή κακοποίηση. Κακοποίηση λεκτική, κοινωνική, οικονομική, ψυχολογική, σεξουαλική, σωματική. Έκαστη κακοποίηση απέχει από τη δολοφονία όσο μία τρίχα του υπέροχου σου μαλιού. Στο λέω ψυχρά και δεν με νοιάζει εάν σε ενοχλεί στην τελική.

Η πρωταγωνίστρια της δικιάς μου ιστορίας, θα πούμε για χάρην συζήτησης ότι τη λέγανε Σοφία. Η Σοφία από πολύ νωρίς ερωτεύτηκε και αγάπησε βαθιά τον θύτη της. Έτσι την μεγαλώσανε να αγαπάει βαθιά όποιον της φερότανε με “σκληρή” αγάπη. Τον παντρεύτηκε γρήγορα, για να μπει κάτω από την “ασπίδα” του.

Η κακοποίηση της άρχισε νωρίς με απλά πράγματα, όπως το να της καθορίζει τι θα φοράει, να της παίρνει τα λεφτά του μισθού της για να κανόνίζει αυτός τα οικονομικά θέματα του σπιτιού, το ευλαβικό πρόγραμμα για το πότε και τι θα μαγείρευε αυτή και αλλά χιλιάδες μικρά πράγματα που για αυτήν φάνταζαν απλά δυσκολίες χαρακτήρα και τίποτε άλλο. Άλλωστε ο Θύτης φρόντιζε να της τονίζει καθημερινά ότι δε μπεκροπίνει, δε γυρνάει με γυναίκες άλλες, δε χαρτοπαίζει άρα ήταν το ιδανικό αρσενικό και θα έπρεπε να λέει και ευχαριστώ η Σοφία.

Και του έλεγε ευχαριστώ κάθε μέρα, για τα αυτονόητα βέβαια, αλλά ένιωθε υπόχρεη στον καλο σαμαρείτη που μπήκε στη ζωή της. Τα χρόνια τα πρώτα, τα ερωτευμένα θα έλεγα, περάσανε και η κακοποίηση εξελισσότανε, έβρισκε νέες μορφές και θέματα. Το οικογενειακό περιβάλλον της Σοφίας κόκκινο πανί για τον Θύτη, οι απαγορεύσεις για το ποιος θα ερχότανε στην οικία, του κατά το κοινό ευτυχισμένου ζεύγους, δεν άργησαν να έρθουν. Το κέρφιου για την Σοφία ήταν ήδη γεγονός όταν ήρθε το παιδί τους στον κόσμο. Μόνο για δουλειά είχε πάσο και για τα ψώνια του σπιτιού που πλέον ήταν αποκλειστική ευθύνη της, όπως και το παιδί. Η λεκτική βία πλέον ήταν απροκάλυπτη, ξεκάθαρη και καθημερινή. Οι πρώτες φευγαλέες σκέψεις για να πάρει το παιδί της και να φύγει έδωσαν τον παρόν τους, μα κάθε φορά ο φόβος τις έδιωχνε κλωτσηδόν. Τα υπέρμετρα ξεσπάσματα θυμού του Θύτη δυνάμωσαν τις σκέψεις της, άρχισε να το κάνει πρόβα κάθε βράδυ, πως θα φύγει, ποιου θα μιλήσει πρώτα για αυτό που βίωνε, σε ποιον θα αποταθεί για βοήθεια, πως θα ζήσει με ένα παιδί μόνη. Τον τελευταίο καιρό το ένιωθε ότι περπατούσε σε τεντωμένο σχοινί, ήταν θέμα χρόνου η κακοποίηση της να πάρει άλλη μορφή, είχε μάθει καλά άλλωστε τα 15 χρόνια που ήτανε θύμα να αναγνωρίζει τις εναλλαγές της κακοποίησης, να τις κατονομάζει και κάποιες φόρες να τις αποφεύγει.

Εκείνο το κυριακάτικο πρωί δεν ήταν τόσο ευέλιχτη, τον ειρωνεύτηκε, τόλμησε! Όλα έγιναν αστραπιαία, έπιπλα εκσφενδονίστηκαν, χέρια απλώθηκαν, η κακοποίηση πήρε και πάλι νέα μορφή.

Ήξερε πλέον ότι το να ζήσει μόνη με το παίδι και με ότι συνεπάγεται αυτό, ήταν πολύ καλύτερο από το να μη ζεί! Δεν υπήρχε πλέον σκέψη, αλλά απόφαση. Η ιστορία της Σοφίας είχε αίσιο τέλος, ζει!

Όμως η Δώρα, η Κωνσταντίνα, η Κάρολαιν, η Ελένη, η Γαρυφαλλιά, η Δάφνη, η Σταυρούλλα, η Μόνικα, η Νεκταρία, η Alraeesi, η Mariia και άλλες χιλιάδες γυναίκες είναι νεκρές, είναι δολοφονημένες!

Εσεις, εμείς που ποτέ δεν έχουμε κακοποιηθεί συχνά αναρωτιούμαστε γιατί ένα άτομο δεν φεύγει απλώς από μια κακοποιητική σχέση. Δεν είναι απλό, δεν είναι εύκολο. Στατιστικά η έξοδος είναι συχνά ο πιο επικίνδυνος χρόνος για ένα θύμα κακοποίησης, επειδή η κακοποίηση αφορά την εξουσία και τον έλεγχο. Όταν ένα θύμα φεύγει, αναλαμβάνει τον έλεγχο, γεγονός που θα μπορούσε να αναγκάσει τον Θύτη να αντιδράσει με πολύ καταστρεπτικούς τρόπους.

Και εκεί ερχόμαστε εμείς, πολιτεία και κοινωνία, εκεί στη στιγμή της εξόδου, να θωρακίσουμε, να προστατεύουμε, να στηρίξουμε, να καταγγείλουμε και ότι άλλο συνεπάγεται για να μην ξαναέχουμε ούτε μια άλλη γυναικοκτονία!

Μπορεί να μην καταφέρουμε να τις σώσουμε όλες, μα φτάνει μία λιγότερη, μία ζωντανή. Σκέψου πόσες φορές μπορεί να είδες σκηνές βίας εις βάρος γυναικών και εσύ απλά γύρισες από την άλλη. “Που να μπλέξω” σκέφτηκες, “Έχω ήδη τα δικά μου προβλήματα” είπες καθυσηχάζωντας τις ενοχές σου. Αυτές όμως έχουν μόνο εσένα και τον κάθε εσένα.

Μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε και εμείς παιδιά με την σειρά μας, σε μια κοινωνία με μότο τον “ωχαδερφισμό” για αυτό πληθαίνουν οι θύτες, τα θύματα και εν τέλει οι γυναικοκτονίες.

Ασε λίγο τα like και τις λυπημένες φατσούλες στα άρθρα για την Κάρολαιν και την κάθε Κάρολαιν και δράσε! Γίνε ενεργό μέλος στην μάχη κατά της κακοποίησης. Κάνε κάτι πριν είναι πλέον πολύ αργά.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news