Μάνα, θυμήσου…

Ο Μαϊος, μήνας γεμάτος με κοσμοιστορικά γεγονότα, αιματοβαμμένος από τις εξεγέρσεις των εργατών, στοιχειωμένος από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, αποτελεί έναν από τους ωραιότερους μήνες του χρόνου.

Του Παντελη Θεοδοσίου

Σε μαγεύει με τα χρώματα και τα αρώματά του, καθώς η φύση βρίσκεται στο απόγειο του μεγαλείου της. Οι νύχτες αρχίζουν να ζεσταίνουν και μοσχοβολά ο τόπος αγιόκλημα, γιασεμί και ευωδίες λουλουδιών. Αυτές οι νύχτες γεμίζουν με άλλου είδους μυστικά και μαγικά. Ο θρύλος θέλει τον Μάιο να είναι γεμάτος μάγια, έρωτα, πλάνη, μυστικά, αντιθέσεις και χωρισμούς.

Τυχαία ή όχι, κατά τον μήνα αυτό όπου η φύση οργιάζει, γιορτάζεται η μητρότητα. Συγκεκριμένα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη είναι αφιερωμένη στη μητέρα. Από την αρχαία Ελλάδα η μητέρα Γη (Γαία) αποτελεί την προσωποποίηση της φύσης, που γεννά όλο τον κόσμο
και λατρεύεται σαν υπέρτατη θεά. Η λατρεία αυτή περνά κατόπιν στην κόρη της Ρέα, που αποτέλεσε τη μητέρα των θεών και τη θεά της γονιμότητας.

Κάθε Μάιο η ίδια αγωνία μέχρι να βρω το πιο όμορφο, το πιο πρωτότυπο δώρο για τη μαμά. Πάντα έκανα οικονομίες για να της πάρω κάτι ακριβό. Τα δεχόταν με περισσή αγάπη και τα διαφύλαξε σαν κόρη οφθαλμού. Χρόνια μετά, η συγκίνηση είναι όλη δική μου μιας και με τη σειρά της τα χαρίζει ένα προς ένα στη γυναίκα μου. Παραδίδει αργά και τελετουργικά τον θρόνο στη νύφη και την εγγονή της. Σπουδαίο πράγμα για μια γυναίκα να ξέρει πότε να παραχωρήσει τη λάμψη της σε κάποια άλλη και ταυτόχρονα μεγάλη ατυχία για έναν άντρα η γυναίκα του να τα έχει καταβρεί με τη μάνα του και αυτή με την πεθερά της!

«Μαμά», «μητέρα», «μάνα», μια σπουδαία λέξη που η σημασία της δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Κάθε χρόνο, στη μέρα της μητέρας κάνω έναν εσωτερικό απολογισμό. Κάθε χρόνο καταλήγω πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Όσα σχολεία κι αν πήγα, όσα γράμματα κι αν έμαθα, όσες εμπειρίες κι αν απέκτησα δεν μπορούν να συγκριθούν με όλα όσα μου έμαθες εσύ βρε μάνα. Ούτε η ίδια δεν φαντάζεσαι πόσα.

Θυμάσαι μαμά, πόσες προσπάθειες έκανες για να μας μάθεις να σεβόμαστε, να τιμούμε την καταγωγή και τα παντελόνια μας, μα πάνω από όλα να σεβόμαστε τις γυναίκες;

Θυμάσαι που η ζωή σου ήταν ένας ατέρμονος αγώνας ανάμεσα σε τίτλους και ταμπέλες; Θυμάσαι πόσο πάλεψες ταυχρόνονα σαν σύζυγος, εργαζόμενη, νοικοκυρά, φίλη, παιδαγωγός, κόρη, αδελφή;

Θυμάσαι που ήσουν πάντα εκεί; Στις χαρές, στις λύπες και σε κάθε δύσκολη στιγμή; Μικρός πίστευα πως ήσουν ο Άγιος Βασίλης. Το παιδικό μου μυαλό δεν μπορούσε να αντιληφθεί πως προλάβαινες τα πάντα!

Θυμάσαι πόσα στερήθηκες εσύ για να τα έχουμε εμείς; Θυμάσαι όλα εκείνα τα όμορφα ρούχα και παπούτσια που δεν φόρεσες ποτέ, απλά και μόνο για να φορέσουμε εμείς κάτι καινούργιο;

Θυμάσαι που ήσουν δάσκαλος, ανεξάντλητη πηγή γνώσης και υπομονής για όλες τις ατελείωτες παιδικές μου ερωτήσεις;

Θυμάσαι πόσο ανήσυχα με κοιτούσαν τα μάτα σου, όταν έκανα την επανάστασή μου, καθώς διάβαινα το κατώφλι της εφηβείας;

Θυμάσαι που ξαγρυπνούσες στο προσκεφάλι μου κάθε φορά που αρρώσταινα; Ήξερες πάντα το σωστό γιατροσόφι, πώς να πέσει ο πυρετός, πώς να φύγει ο πονοκέφαλος, πώς να σταματήσει ο πόνος.

Θυμάσαι που κάθε φορά που έμπαινα σε αεροπλάνο σου έλεγα «αν πέσει το αεροπλάνο, θα το μάθεις» και παρότι ήξερες τι ώρα θα φτάσω, μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, είχα ογδονταπέντε αναπάντητες κλήσεις;

Θυμάσαι πόσο καμάρωσες, όταν με είδες να παίρνω το πτυχίο μου και να εκφωνώ τον αποχαιρετιστήριο λόγο σαν αριστούχος;

Θυμάσαι που σου έλεγα μικρός «σε αγαπώ μέχρι ψηλά στον ουρανό» ή «η αγάπη μου κάνει τον γύρο της γης». Δεν ξέρω αν θυμάσαι, μου φτάνει που θυμάμαι εγώ ότι σε αγαπώ πολύ και δεν με νοιάζει που με λέει «μαμμόθρεφτο» η γυναίκα μου και οι συγγενείς. Μου φτάνει που σε έχω ακόμα δίπλα μου. Μου φτάνει που βλέπω την περηφάνια στα μάτια σου κάθε φορά που με αντικρύζεις.

Μου φτάνει που βιώνω ακόμα την τρυφερότητα και την αγάπη σου λες και είμαι ακόμα μωρό, εκείνο το μικρό απροστάτευτο πλασματάκι που έφερες στον κόσμο.

Μου φτάνει που ήσουν, είσαι και θα είσαι το στήριγμά μου, η μεγαλύτερή μου θαυμάστρια και παρόλο που θα έδινες ακόμα και τη ζωή σου για μένα, δεν διστάζεις να μου θυμώνεις και να μου επισημαίνεις τα λάθη μου.

Μου φτάνει που κάθε φορά που προσεύχεσαι για μένα ανοίγουν τα επουράνια και η προσευχή σου φτάνει κατευθείαν στον Θεό. Μου φτάνει που όταν προσεύχεσαι και κλαις για μένα και την οικογένειά μου λυγίζει ακόμα και ο ίδιος ο Θεός.

Μου φτάνει που μπορείς να σπάσεις την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια φωτεινά αν χρειαστεί, απλά και μόνο για να φωτίσεις τις μοναχικές σκοτεινές νύχτες ορφανών παιδιών.

Μου έμαθες πολλά! Μάθε μου μόνο πριν «φύγεις» πώς να τα καταφέρω χωρίς εσένα…

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news