Κάπου εκεί στα 40 και βάλε

Λένε, ότι κάθε στάδιο της ζωής μας, έχει την ιδιαιτερότητα του και μπορεί να μας προσφέρει πολλές χαρές. Έλα όμως που ζούμε σε μια κοινωνία που θεοποιεί τη νεότητα και πετάει κάθε τι που παύει να γυαλίζει.

Της Ginas K

Σάββατο, 10:30 το βράδυ, τυλιγμένη με την καρό κουβέρτα να αναμένω καρτερικά να γίνει 11. Τα βλέφαρα βαριά, τα χασμουρητά διαδέχονται το ένα το άλλο και εγώ εδώ με την καρό κουβέρτα, από κείνες που έδιναν δώρο κάποτε κάθε Σάββατο με τα περιοδικά για το πρόγραμμα της τηλεόρασης, να περιμένω να γίνει 11. Μεταφέρω το ταλαιπωρημένο μου κορμί στην κουζίνα, ένα εσπρεσσάκι σκέφτομαι θα είναι ότι πρέπει, θα με ξυπνήσει λίγο και θα αντέξω μέχρι να γίνει 11.

Τον αραιώνω πλέον τον καφέ μου, για να αντέχει το στομάχι μου, η πρώτη ρουφηξιά σαν χαστούκι στο πρόσωπο μου που έπαυσε να αντιστέκεται στο νομό της βαρύτητας. Αναπολώ τα χρόνια που τέτοια ώρα άρχιζα και ετοιμαζόμουνα για τη Σαββατιάτική έξοδο, χαλαρή, αδημονούσα για τα παρακάτω, με το εσπρεσσάκι μου και τότε, όχι αραιωμένο!

Η αντανάκλαση μου στο τζάμι της μπαλκονόπορτας, χαστούκι στον ψυχισμό μου. Αθλητικές φόρμες, σνίκκερς, καρό κουβέρτα από Σαββατιάτικο περιοδικό, εσπρεσσάκι αραιωμένο και πρόσωπο που έπαψε να αψηφά το νόμο της βαρύτητας.

Πότε έγιναν όλα αυτά και δεν πήρα χαμπάρι; Ήταν σταδιακή αυτή η μετάβαση ή μπαμ και κάτω; Να αγοράσω κι άλλη κουβέρτα για να έχω να αλλάζω τα βράδια του Σαββάτου ή θα επανέλθω;

Ο ήχος του SMS διέκοψε το συναισθηματικό μου ντελίριο, «Μάνα ξεκίνα να έρθεις, θα είμαι στην πλατεία» επιτέλους το βασανιστήριο μου τέλειωσε και αυτό το βράδυ, σε μισή ωρίτσα το πολύ θα είμαι στο κρεβάτι μου να κοιμάμαι, σκέφτηκα.

Ευλαβικά τοποθέτησα την κουβέρτα στην καλάθα δίπλα από τον καναπέ, σταθερή αξία, αύριο βράδυ θα με περιμένει καρτερικά να αγκαλιαστούμε πάλι.

Οι δρόμοι γεμάτοι αυτοκίνητα, αυτοκίνητα γεμάτα παρέες, κορίτσια βαμμένα σαν βαμπίρ και αγόρια με ζελεδιασμένο μαλλί. Κάπου αναγνώριζα και τη δική μου κατηγορία να κινείται στους δρόμους, νυσταλέα πρόσωπα που αδημονούσαν να πάνε στο ραντεβού που είχανε κανονίσει με τον Μορφέα, τον γνωστό εκείνο τύπο που συναντάμε κάθε βράδυ.

Και τώρα τι; Τι γίνεται; Πώς διαχειρίζεσαι το ξύπνημα εκείνης της μέρας που αντιλαμβάνεσαι ότι βρίσκεσαι ήδη στα μισά του «δρόμου». Πώς περνάνε τα υπολειπόμενα Σαββατόβραδα του άλλου μισού δρόμου;

Κάπου διάβασα ότι «Η κρίση μέσης ηλικίας αρχίζει μερικές φορές στη δεκαετία των ’40, όταν κοιτάξει κανείς τη ζωή του και σκεφτεί, «Αυτό ήταν όλο;» και τελειώνει περίπου 10 χρόνια αργότερα, όταν κοιτάς τη ζωή σου ξανά και σκέφτεσαι,« Βασικά, όλα καλά».

Είναι κρίση μέσης ηλικίας; Ακόμα και το άκουσμα αυτής της φράσης, μέση ηλικία, είναι λες και κάποιος σε χτυπάει στο κεφάλι με τα νιάτα του.

Στα τελευταία φανάρια πριν την πλατεία, τον είδα από μακριά, ανέμελος και χαμογελαστός, ηχηρός και νέος, συγκινήθηκα συνειδητοποιώντας ότι είναι στις απαρχές της δικής του άνοιξης, θα ανθίσει και θα τα ζήσει όλα έντονα, υπέροχα και στο έπακρο. Ζήλεψα λίγο και με τοποθέτησα νοερά σε εκείνη την πλατεία, όπως παλιά, ανέμελη, ηχηρή και νέα… αργότερα θύμωσα τον εαυτό μου για αυτό.

Άραγε τι είναι αυτό που μας φοβίζει μεγαλώνοντας; Το μέλλον, η φυσική φθορά ή μήπως η ανεπάρκεια; Για εμένα θα έλεγα κυρίως είναι η φυσική φθορά, η εφαρμογή του νόμου της βαρύτητας. Και τώρα σας ξαναρωτάω, τι κάνουμε από δω και πέρα, ποιά είναι τα ωραία αυτής της γαμημένης μέσης ηλικίας, ή μήπως ούτε και να βρίζω μπορώ στην μέση ηλικία;

Λένε, ότι κάθε στάδιο στη ζωή μας, έχει την ιδιαιτερότητα του και μπορεί να μας προσφέρει πολλές χαρές. Έλα όμως που ζούμε σε μια κοινωνία που θεοποιεί τη νεότητα και πετάει κάθε τι που παύει να γυαλίζει. Ποιό είναι το κλειδί, η απέλπιδα προσπάθεια για επαναφορά της χαμένης λάμψης, ίσως να καταστρώσουμε νέο σχέδιο πλεύσης.

Είναι τελικά τα μισά του δρόμου ή ένα νέο ξεκίνημα και μια νέα περιπέτεια; Μείνετε συντονισμένοι, καταστρώνω νέα σχέδια αναζητώντας παράλληλα το αντίδοτο στο νόμο της βαρύτητας. Θα σας κρατάω ενήμερους!

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news