Κάθε τέλος μπορεί να κρύβει μια υπέροχη νέα αρχή! – Του Παντελή Θεοδοσίου

Ο Ιανουάριος πρώτος μήνας του πολιτικού έτους, πέμπτος μήνας του χριστιανικού έτους και άλλοτε ο ενδέκατος του ρωμαϊκού ημερολογίου είναι ο μήνας με τα λαμπρότερα φεγγάρια του χρόνου. Ο Ιανουάριος έγινε ο πρώτος μήνας του έτους από τον Ρωμαίο βασιλιά Νούμα Πομπίλιο, ο οποίος οργάνωσε το ημερολόγιο με βάση τον ήλιο. Ο Ιανουάριος πήρε το όνομά του από τον Ρωμαίο θεό Ιανό, θεό κάθε νέας αρχής.

Η παραμονή του νέου έτους μαζί με την Πρωτοχρονιά αποτελούν μέρες γεμάτες χαρά, λάμψη, μπόλικη χρυσόσκονη και φυσικά μια απερίγραπτη ανυπομονησία για το καινούργιο που θα έρθει. Από μικρό, οι γονείς μου με έμαθαν τέτοιες μέρες να κάνω τον δικό μου απολογισμό, να βάζω νέους στόχους, να κάνω νέα όνειρα και να έχω απαιτήσεις από τον εαυτό μου!

Παραμονές του 1987, στη δευτέρα δημοτικού, έφτιαξα την πρώτη μου λίστα στόχων. «Η λίστα σας πρέπει να έχει τουλάχιστον 10 στόχους», φώναζε από την κουζίνα η μάνα μου καθώς γέμιζε την γαλοπούλα. «Δέκα; Υπερβολικός αριθμός για ένα παιδάκι», σκέφτηκα τότε, παρόλα αυτά κράτησα μέχρι σήμερα αυτό το δέκα το καλό. Χρόνια μετά, 37 συγκεκριμένα, η λίστα αυτή συνεχίζει να έχει 10 στόχους. Κάθε χρόνο σημειώνω το υπερήφανο σκορ 9/10. Το ανεκπλήρωτο 10% σε όλες τις λίστες αποτελεί ο αριθμός ένα: Να χάσω κιλά. Σιχαίνομαι την αποτυχία. Δεν ξέρω και δεν θέλω να χάνω! Για πολλά χρόνια ήμουν εκνευρισμένος με μένα μέχρι που διάβασα μια έρευνα που έγραφε ότι το 80% του κόσμου δεν βάζει καν στόχους! Το 16% σκέφτεται τους στόχους του χωρίς να τους γράφει. Μόνο ένα 4% του πληθυσμού τους γράφει. Από αυτούς μόνο το 1% τους αξιολογεί. Μετά από αυτό, ένιωσα περήφανος για μένα, αποδέχτηκα τα κιλάκια μου και προχώρησα το δρόμο μου.

Η δημιουργία μιας λίστας στόχων αποτελείται από δύο μέρη: Τα όνειρα και τη δράση μας. Τα όνειρα μας είναι ο σπόρος μιας ιδέας και η φροντίδα, η ενέργεια που του δίνουμε για να ανθίσει είναι η δράση μας. Τόσο απλά! Για να γίνει πραγματικότητα ένα όνειρο, κατά συνέπεια και οι στόχοι μας χρειαζόμαστε μόνο μερικά κίνητρα, απόλυτη συγκέντρωση και πνευματική ηρεμία. Για να τα καταφέρω αποφάσισα από νωρίς ό,τι δεν είχε καμία σημασία πως ήταν για μένα η χρονιά που έφευγε. Οι καταπληκτικές χρονιές δεν έρχονται κατά τύχη. Εμείς είμαστε αυτοί που τις κάνουμε να είναι καταπληκτικές. Γιατί η ζωή καθορίζεται ελάχιστα από την τύχη και πολύ περισσότερο από τις επιλογές μας τις μικρές, τις καθημερινές ή τις μεγάλες και τις ριζικές!

Ο μοναδικός στόχος της ανθρώπινης ύπαρξης, έγραφε ο Carl Jung στα σημειωματάριά του, είναι να ανάψει ένα φως στο σκοτάδι της ίδιας της ύπαρξής του. Σε ένα σύμπαν, όπου δεν είμαστε παρά ένα κοσμικό ατύχημα, το σκοτάδι της ίδιας της ύπαρξής μας μπορεί εύκολα να μας κατακλύσει, προκαλώντας αβεβαιότητα, η οποία εν δυνάμει είναι ικανή να αμφισβητήσει τη μοναδικότητα της ύπαρξής μας.

Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο με καθαρή ψυχή και η ανθρώπινη ζωή μας ξεκινάει χωρίς κάποιο προδιαγεγραμμένο νόημα. Το νόημα της ζωής αποτελεί ένα από τα πιο βασανιστικά ερωτήματα και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη απάντηση ή μια προδεδιαγραμμένη συνταγή, που θα μπορούσε ο καθένας από εμάς να ακολουθήσει.

Η μεγαλύτερη κατάρα του ανθρώπου είναι να κυνηγάει το ανέφικτο. Να ταλαιπωρεί το μυαλό και την ψυχή του σε έναν αέναο αγώνα, για να κατακτήσει όλα αυτά που δεν έχει και την ίδια στιγμή να οικτίρει και να αγνοεί –θεωρώντας δεδομένα- όλα όσα έχει.

Στον βωμό της παντοδύναμης εξουσίας της οικονομίας, οι κοινωνίες παράγουν συνεχόμενα και αυξανόμενα ατομικές και υλιστικές ανάγκες, διαμορφώνοντας έτσι ένα ανθρώπινο είδος απομονωμένο, ανικανοποίητο, καταθλιπτικό, ψυχικά κενό, χωρίς τελικά αληθινό νόημα για την ύπαρξή του, χωρίς συναίσθηση για οποιαδήποτε άλλη ύπαρξη, χωρίς αλληλεγγύη και χωρίς συμπόνια για την όποια καταστροφή συμβαίνει γύρω του, συνεπώς και χωρίς καμία αυτοσυμπόνια για την ίδια τελικά την αυτοκαταστροφή του.

Το υπαρξιακό κενό μεγαλώνει, καθώς ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να κατακτήσει κι άλλα υλικά αγαθά, όπως η κατάκτηση χρημάτων, δόξας, κύρους και εξουσίας, που του υπόσχονται την ευτυχία.

Κάπου εδώ, έρχεται σε σύγκρουση η μεγαλύτερη κατάρα της ανθρωπότητας με τη μεγαλύτερη αλήθεια της. Δυστυχώς, υπάρχουμε μόνο μια φορά, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ, άνθρωπε, που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά και την ευτυχία. Και δυστυχώς, η ζωή πάει χαμένη στις αναβολές κι εσύ πεθαίνεις απασχολημένος, μόνος και κουρασμένος από την ενστικτώδη αέναη μάχη. Και δυστυχώς, φεύγουν οι άνθρωποι, χωρίς η συνειδητότητα του θανάτου και ο ολοκληρωτικός αφανισμός μας να ακουμπάει κανέναν.

Ριγμένοι κυριολεκτικά στην ακατανόητη και χαώδη σύγχρονη αρένα της ζωής ήρθε η στιγμή να βάλουμε μια τελεία. Ας σταματήσουμε να θαυμάζουμε την ύλη. Ο θαυμασμός (!) όταν πέσει κάτω και γκρεμιστεί μετατρέπεται σε τελεία και παύλα.

Έφτασε ο καιρός όλοι μας να δώσουμε στον εαυτό μας την πνευματικότητα που μας αξίξει. Καιρός να μπουν πολλές τελείες σε αχρείαστα κεφάλαια της ζωής μας. Καιρός η παύλα να γίνει μείον και να αρχίσουν οι αφαιρέσεις σε όλα όσα βαραίνουν την ψυχή μας.

Έφτασε ο καιρός να αξιοποιήσουμε την αγνή δύναμη που κρύβουν όλα τα υλικά αγαθά σε συνεργασία με τα εξωτερικά ερεθίσματα, με σκοπό την επίτευξη της ευτυχίας μας.

Την επόμενη φορά που θα κοιτάξεις το άδειο πορτοφόλι σου μπορείς άνετα να αναρωτηθείς «Πόσα πράγματα υπάρχουν στον κόσμο που δεν τα θέλω;». Ο πιο σημαντικός παράγοντας της ευτυχίας μας δεν είναι αυτά που δεν έχουμε, αλλά αυτό που είμαστε. Η αξία σε αυτό που είμαστε είναι απόλυτη και κανείς δεν μπορεί να μας τη στερήσει, σε αντίθεση με την αξία των αγαθών και όλες εκείνες τις καταστάσεις που είναι έξω από την ύπαρξη του ανθρώπου.

Η ζωή πάνω στη γη είναι πολύ ευχάριστη για όποιον βρίσκει κάποιο νόημα μέσα από την ασχήμια στην οποία ζούμε. Μια νέα χρονιά είναι εδώ και οφείλουμε να την παλέψουμε όσο δύσκολη και να είναι. Για τριακοστή όγδοη φορά λοιπόν έφτασε η στιγμή για να θέσω και πάλι τη δική μου λίστα στόχων σε ισχύ.

Φέτος, το σύμπαν μου χάρισε και πάλι ένα άδειο μπλοκ ζωγραφικής με 365 λευκές σελίδες. Καθαρές και ολόλευκες σαν την ψυχή μου όταν γεννήθηκα! Παίρνω πινέλα και μπογιές και φτιάχνω τις πιο όμορφες ζωγραφιές που έκανα ποτέ μου! Ένα μοναδικό πολύχρωμο πίνακα για κάθε μέρα.

Φέτος, κάθε φορά που θα εισπνέωμαύρο θα εκπνέω φούξια, ροζ και λουλακί. Ό,τι και να γίνει θα παραμένω ήρεμος και θα σκέφτομαι θετικά. Θα αποβάλω όλες τις άσχημες σκέψεις και θα γεμίζω το λευκό της ψυχής μου με όμορφα συναισθήματα.

Φέτος, μπορώ και θα κάνω εκείνην την κάθαρση στο μέσα μου, που όλο την επιζητούσα και όλο την αμελούσα ή την ανέβαλλα!

Φέτος, θα αποφεύγω τη λέξη «πρέπει». Θα εστιάσω στον εαυτό μου, αποφεύγοντας τις συγκρίσεις με τους άλλους. Θα επιβραβεύω τον εαυτό μου και θα ζω όλη τη διαδικασία της προσπάθειας που κάνω. Δεν θα είμαι σκληρός και επικριτικός με τον εαυτό μου, αλλά ούτε και με τους άλλους. Θα συμπονώ τον εαυτό μου όταν με προειδοποιεί ότι πιέζεται.

Φέτος, δεν θα φοβάμαι την “αποτυχία”, στην πραγματικότητα είναι μία ευκαιρία να μάθω και να δω ότι δεν είναι καταστροφική. Θα υπενθυμίζω στον εαυτό μου όλα όσα έχω κατακτήσει με κόπο και ιδρώτα. Όλες οι επιτυχίες, όσο μικρές και ασήμαντες κι αν είναι, παραμένουν επιτυχίες. Θα απολαμβάνω την επίτευξη όποιου στόχου πετυχαίνω, δίνοντας χρόνο στο μέσα μου να το χαρεί και σίγουρα δε θα βιάζομαι να περάσω αμέσως στον επόμενο στόχο, εκτός κι αν αυτός είναι η πραγματική ευτυχία!

Φέτος, δεν θα βάλω φρένο σε κανένα όνειρο –όσο εξωπραγματικό και αν είναι αυτό- και θα προχωράω μόνο μπροστά, γιατί όπως πολύ σοφά είπε ο C.S. Lewis «Υπάρχουν πολύ καλύτερα πράγματα στο μπροστά, από όσα αφήνουμε στο πίσω».

Φέτος, θα ζω την καθημερινότητά μου και θα χαμογελώ. θα παίρνω τα πράγματα όπως έρχονται. Θα δίνω χρόνο στα λάθη μου. Θα αποδεχτώ τον χρόνο και να τον αφήσω να κυλήσει πάνω μου λυτρωτικά. Θα κοιτώ πιο πολύ τον ουρανό και το άπειρο του μπλε και λιγότερο το καφέ του χώματος και της γης. Θα περπατάω χωρίς ομπρέλα στη βροχή και θα σπάσω τα όρια της «comfort zone» που με ορίζουν.

Φέτος, θα απολαμβάνω τις αταξίες και το γέλιο της κόρης μου όσο περισσότερο μπορώ. Όλες οι αταξίες θα είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για νέες σκανδαλιές.

Φέτος, θα μιλάει μόνο η ψυχή μου και όχι οι ενοχές μου αφήνοντας την μουσική της καρδιάς να με ταξιδεύει με κάθε της νότα.

Φέτος, ήρθε η στιγμή να καταλάβω επιτέλους ότι η πραγματική ευτυχία είναι να επιτρέπεις στις συνθήκες γύρω σου να σε ορίζουν, δίνοντας παράλληλα χώρο στις εμπειρίες που θα σε καθορίσουν.

Η φετινή λίστα των δέκα πραγματικών στόχων περιλαμβάνει συνειδητές επιλογές: Να εξελιχθώ, να κρατηθώ μακριά από τοξικούς ανθρώπους, να μην φθείρω το πνεύμα μου, να μην πονέσω την ψυχή μου, να προσπαθήσω να αγαπήσω και να αγαπηθώ περισσότερο. Να γελώ συχνά, να ονειρεύομαι περισσότερο. Να δίνω και να δίνομαι μόνο σε ό,τι με κάνει ευτυχισμένο, να κυνηγώ τις στιγμές γιατί από αυτές αποτελείται η ζωή και να ταξιδέψω σε χώρες μακρινές

Σε περιόδους κοινωνικής κρίσης, η συναισθηματική πίεση κάνει τους ανθρώπους να ξεχνάνε τις αξίες και τα ιδανικά τους. Ειδικά για φέτος, έγραψα και μια δεύτερη συμπληρωματική λίστα με δέκα αυτονόητους στόχους, ώστε να μου τους υπενθυμίζω συνεχώς. Να είμαι ευγνώμων με ότι έχω στη ζωή μου. Να απολαμβάνω τα μικρά και καθημερινά πράγματα. Να έχω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Να έχω περισσότερη πίστη στο Θεό. Να περνάω περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μου. Να είμαι πιο ευγενικός με τον εαυτό μου και τους άλλους. Να παραμένω γαλήνιος και ήρεμος. Να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία μπορώ. Να αδυνατίσω. Να διατηρήσω το χαμόγελό μου ό,τι και αν συμβαίνει!

Με όλα αυτά να καίνε το μυαλό μου, λίγο μετά που αποχαιρετίσαμε το 2023 κλείστηκα μόνος μου στο υπνοδωμάτιο και κοίταξα τον εαυτό μου στον ολόσωμο καθρέφτη. Προσπάθησα να κάνω μια μεγάλη αγκαλιά στο είδωλό μου, σαν μια ιεροτελεστία μόνο για μένα! Αποφάσισα να δώσω άφεση αμαρτιών στον εαυτό μου και να απαλλαγώ από τα λάθη και τις κακές συνήθειες του παρελθόντος. Εκείνη η συμβολική στιγμή αποτέλεσε το έναυσμα για όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που θα επιλέξω να έρθουν.

Εκείνη τη στιγμή αυθόρμητα πρόσθεσα και τον ενδέκατο στόχο για φέτος. Να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στο παιδί που κρύβω μέσα μου και να συνεχίσω να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Ό,τι κι αν συμβεί, κάθε τέλος μπορεί να κρύβει μια υπέροχη νέα αρχή!