Θα σταθούμε και πάλι στα πόδια μας

Του Αρχιμανδρίτη Αυγουστίνου Κκαρά

Πρωτοσύγκελλος Ι.Μ. Κωνσταντίας και Αμμοχώστου

Με τη βοήθεια του Θεού έχουμε ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό σαν κοινωνία τον κίνδυνο της πανδημίας του κορωνοϊού. Αυτό οφείλεται στην κοινή προσπάθεια και στις θυσίες όλων, ξεκινώντας από τους εκπροσώπους των κορυφαίων θεσμών του τόπου μας, του Προέδρου και του Αρχιεπισκόπου μέχρι και του τελευταίου πολίτη της πατρίδας μας.

Το πέρασμα όμως αυτού του πειρασμού, όπως και κάθε πειρασμού από τη ζωή μας, πέρα από τις δυσκολίες αφήνει πάντα και ευεργετικά αποτελέσματα. Ένα σοφό αρχαίο ρητό λέει: «ουδέν κακόν αμιγές καλού»! Έτσι λοιπόν πέρα από τις δυσμενείς συνέπειες που έχουμε και ήδη τις ζούμε, εξαιτίας των αναγκαστικών μέτρων κατά της πανδημίας, αποκομίσαμε και πολλές ωφέλειες και διδάγματα.

Το πρώτο και σπουδαιότερο αγαθό που στερηθήκαμε είναι η ελευθερία μας. Αλήθεια πόσο εκτιμούσαμε προηγουμένως αυτό το υπέρτατο δώρο του Θεού; Το θεωρούσαμε δεδομένο στη ζωή μας. Όμως η στέρηση της ελευθερίας μας, μας δίδαξε να την εκτιμήσουμε σε όλη της τη διάσταση και μας έμαθε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή μας.

Αναγκαστήκαμε να κλειστούμε στο σπίτι μας και όσο και αν ήταν βαρύ και ασήκωτο αυτό, το κάναμε, το τηρήσαμε, γιατί ξέραμε, ότι έτσι προστατεύαμε όχι μόνο τον δικό μας εαυτό και τη δική μας οικογένεια, αλλά και τον συνάνθρωπό μας. Αυτό και αν είναι σπουδαίο δίδαγμα: η αγάπη προς τον συνάνθρωπο θέλει κόπο, πόνο και θυσία. Θυσιάζω το δικό μου θέλημα για την αγάπη του πλησίον, του κάθε ανθρώπου. Μάθαμε λοιπόν ότι αγάπη σημαίνει θυσία! Γι αυτό άλλωστε θυσιάστηκε και ο Χριστός πάνω στον Σταυρό. Ποιό ήταν το κίνητρο της θυσίας του; Η αγάπη για τον άνθρωπο!
Κλεισμένοι όμως στα σπίτια μας μάθαμε και πολλά άλλα πράγματα.

Αναφέρω μερικά για να προβληματιστούμε θετικά. Μάθαμε λοιπόν ότι το φαγητό έχει πιο ωραία γεύση, όταν καθόμαστε όλοι μαζί στο τραπέζι μας. Ανοιγόμαστε ο ένας προς τον άλλον και δοξάζουμε τον Θεό γι αυτά που έχουμε και δεν γκρινιάζουμε γι αυτά που δεν διαθέτουμε. Ο γέροντάς μου ο π. Ευέλθων μου έλεγε πάντοτε: «στο τραπέζι ανοίγονται οι καρδιές μας»! Πόσο δίκαιο είχε…

Νιώσαμε την ικανοποίηση να κοπιάζουμε όλοι για τις ανάγκες του σπιτιού. Τίποτε δεν είναι αποκλειστική δουλειά και ευθύνη του Πατέρα ή της Μητέρας, του άντρα ή της γυναίκας, των μεγάλων παιδιών και των μικρών. Όλοι έχουμε τη θέση μας μέσα στην οικογένεια. Έτσι όλοι συμμετείχαμε με μεγάλη προθυμία στην καθαριότητα, στα διορθώματα, στην ετοιμασία του φαγητού και άλλων απαραίτητων πραγμάτων. Μάθαμε να φτιάχνουμε παραδοσιακά προϊόντα του τόπου μας. Μάθαμε να ζυμώνουμε το ψωμί μας και το πρόσφορο για τη θεία λειτουργία. Τι μεγάλη ευλογία….

Στη σύγχρονη εποχή δυστυχώς πολλοί δεν ξέρουμε πώς καλλιεργούνται τα λαχανικά και ακόμα πολλοί δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε για παράδειγμα τον μαϊντανό από τον κόλιανδρο! Μάθαμε λοιπόν να καλλιεργούμε τον κήπο μας και να έχουμε τη δική μας παραγωγή και να μπορούμε να διακρίνουμε το κάθε είδος. Μάθαμε ακόμα να φυτεύουμε λουλούδια και απολαμβάνοντάς τα, να δοξολογούμε τον Θεό για την ομορφιά με την οποία στόλισε τον κόσμο – κόσμημα ως δώρο για εμάς!

Μακριά από τη ρουτίνα της καθημερινότητας μάθαμε ακόμα κάτι σπουδαιότερο. Να κάνουμε αυτοκριτική, και να διορθώνουμε τα λάθη και τα κακά στοιχεία του χαρακτήρα μας. Μάθαμε ακόμη να μελετάμε περισσότερο, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις μας. Μάθαμε όμως και να προσευχόμαστε περισσότερο, πιο ουσιαστικά και με πόνο. Πόνο για τους συνανθρώπους μας, αλλά και για τον εαυτό μας. Η προσευχή που γίνεται με πόνο έχει πολλή δύναμη ενώπιον του Θεού… Έτσι προσευχήθηκε και ο Χριστός στο Όρος των Ελαιών, με αγωνία και πόνο για τον άνθρωπο!

Άφησα επίτηδες τελευταία και λόγω της ιδιότητάς μου τη στέρηση του εκκλησιασμού. Και αυτό μας πόνεσε όλους και κληρικούς και λαϊκούς, όμως ήταν μια θυσία που έπρεπε να γίνει για το κοινό καλό. Λοιπόν ούτε αυτή η στέρηση πήγε χαμένη… Εκτιμήσαμε σε απόλυτο βαθμό τη σημασία της πίστης και του εκκλησιασμού. Η συνήθεια φέρνει εξοικείωση, ενώ η στέρηση γεννά περισσότερο πόθο. Μέσα λοιπόν από αυτή την στέρηση ήδη γεννήθηκε περισσότερος πόθος για τον Χριστό και περισσότερη επιθυμία για τη συμμετοχή μας στις ακολουθίες και στα μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Σίγουρα μπορούμε να σκεφτούμε και να πούμε πολύ περισσότερα, αυτά είναι μόνο κάποια ενδεικτικά σημεία. Παράλληλα όμως με αυτά καλλιεργήθηκε και ένας μεγάλος φόβος για το επερχόμενο τέλος του κόσμου. Όταν οι μαθητές του Χριστού τον ρώτησαν γι αυτό το θέμα, ο Χριστός τους απάντησε ότι αυτό δεν είναι δική σας δουλειά, αλλά είναι κάτι που το γνωρίζει μόνο ο Θεός! Επομένως εμείς δεν περιμένουμε το τέλος, τις καταστροφές, τους διωγμούς, αλλά περιμένουμε τον ερχομό του Χριστού μας που είναι ο Νικητής.

Τελειώνω τις απλές αυτές σκέψεις μου με τα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού: «Χριστός και ψυχή σάς χρειάζονται, αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέσει, δεν μπορεί να σας τα πάρει κανείς»! Με αυτά τα δυο θα σταθούμε και πάλι στα πόδια μας!

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM