Θα πρέπει να μετακομίσεις σε μια μεγαλούπολη για λίγα χρόνια

Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις ποιος στ’ αλήθεια είσαι.

Του Ζανέττου Λουκά

Έχω μια πρόταση για οποιονδήποτε νέο άνθρωπο ψάχνει να βρει τα «πατήματα της ζωής». Μετακομίστε σε μία μεγαλούπολη για λίγα χρόνια. Θα σας παροτρύνω ιδιαίτερα να το κάνετε αυτό εάν ζείτε αυτή τη στιγμή σε μια πολύ μικρή πόλη ή χωριό και γνωρίζετε ότι μία μεγάλη μητρόπολη όπως το Παρίσι, το Λονδίνο, το Μόντρεαλ, η Μελβούρνη, η Νέα Υόρκη ή η Βαρκελώνη έχει αυτό που χρειάζεστε. Μην σας φοβίζει το μέγεθος ή η απόσταση. Πλέον όλα είναι ουσιαστικά «κοντά μας». Μόνο εκεί θα δοκιμαστείτε και θα ανακαλύψετε τις δυνατότητες σας. Πρόκειται για το προσωπικό άνοιγμα του εαυτού σας σε δυνατότητες πέρα από τα παράλογα σενάρια που σας έχουν παρουσιάσει τα προηγούμενα χρόνια. Ανεξάρτητα από το πού ζείτε, εξακολουθείτε να είστε εσείς, αλλά το να μετακομίσετε σε ένα μέρος κάπως αυθαίρετο, ένα μέρος στο οποίο δεν θα περιμένατε ποτέ να καταλήξετε, θα σας διδάξει εκπληκτικά πράγματα για το ποιοι είστε και τι είναι σημαντικό στη ζωή.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Παραλίμνι, ένα μικρό χωριό των 15,000 χιλιάδων κατοίκων και εκτός από τα 17 χρόνια που έζησα εκεί (αργότερα έφυγα για την στρατιωτική μου θητεία), είναι το μέρος όπου απέκτησα τις βασικές γνώσεις και αρχές της ζωής μου. Εκεί περπάτησα, εκεί έκανα φίλους, εκεί ένιωσα και νιώθω σήμερα άνετα να ζω. Αργότερα έφυγα για επτά χρόνια στις ΗΠΑ, όπου γνώρισα τη ζωή της μεγαλούπολης, την οποία και αρχικά λάτρεψα. Κυρίως στη Νέα Υόρκη όπου εκεί περίμενα ότι θα έμενα για πάντα. Ένιωθα σαν αυτή η πόλη να ήταν το πεπρωμένο μου, σαν να ήταν το μόνο μέρος που μου επέτρεψαν να ζήσω. Ήμουν στον κλάδο των τεχνών και της επικοινωνίας και αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να είμαι σε ένα πολιτισμικό κέντρο. Και ας έπρεπε όλη μέρα να ήμουν στα τρένα (το χειρότερο μου αλλά φαντάζομαι και για σένα).

Μέχρι που άρχισαν τα δύσκολα. Η οικονομική κρίση και το οικονομικό πατατράκ της τράπεζας Lehman Brothers έριξε στα τάρταρα τη ψυχολογία όλων των κατοίκων της Νέας Υόρκης και μαζί και τη δική μου. Μέσα σε μία ημέρα όλα άλλαξαν και η πόλη έγινε ένας φρικαλέος χώρος για να ζεις. Τότε άρχισα να την απεχθάνομαι. Χωρίς παρεξήγηση, λατρεύω τη Νέα Υόρκη, θα αγαπώ πάντα αυτή την τεράστια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ και θα είναι πάντα το δεύτερο σπίτι για μένα, αλλά αν δεν έχετε γεμάτες τις τσέπες σας με μετρητά, η Νέα Υόρκη είναι ένα τρελό δύσκολο μέρος για να ξεκινήσετε τη ζωή σας. Η πόλη σου ζητά να της δώσεις ό,τι έχεις. Σου πίνει το αίμα με το μεδούλι. Ξοδεύετε κάθε αξιολύπητο σεντ που βγάζετε σε ενοίκια, φαγητά, μεταφορές, ένδυση και κοινωνικές εξόδους. Είναι μία πόλη παράλληλα που βγάζεις αρκετά λεφτά, όμως μέχρι να γίνει αυτό θα υποφέρεις τρώγοντας σάντουιτς απ’ τα deli!

Μάλλον δεν ξέρετε πού πάω με αυτό. Το άρθρο ξεκίνησε με την παρότρυνση μου να ζήσει κανείς σε μία μεγαλούπολη και ξαφνικά σας διηγούμαι μία ιστορία για τα κακά της Νέας Υόρκης. Και αυτό ακριβώς ήθελα να θίξω. Έτερος – εκάτερος. Η μεγαλούπολη έχει όλα τα καλά που γνωρίζουμε όλοι αλλά ταυτόχρονα έχει και όλα τα κακά που φέρνει ο νους μας. Όμως, αν ένας άνθρωπος έχει τη δίψα, το πάθος και τα κίνητρα για να πετύχει τους στόχους του και να φτάσει στο «ασύλληπτο όνειρο της επιχειρηματικής του καριέρας», τότε θα πρέπει να έχει το κουράγιο να βρεθεί απέναντι στους καλύτερους. Να παίξει το παιχνίδι με τους κορυφαίους, τους πιο ανταγωνιστικούς, τους

πιο απαιτητικούς, τους καρχαρίες που μυρίζουν αίμα από τα δύο χιλιόμετρα, τους αδίστακτους αιμοβόρους επιχειρηματίες, CEO, μάνατζερς και γραφεία, τα golden boys και τους γιάπηδες με τα κομψά καλοραμμένα blue navy κοστούμια τους και τα iPad με τις δερμάτινες θήκες, τις κοπέλες με τις πανώμεσες στενές φούστες, τα πιασμένα μαλλιά και τις κομψές γόβες. Αυτή η εικόνα που θυμίζει σκηνή από Suits με τον Harvey Specter (Gabriel Macht) και την Rachel Zane (Meghan Markle) για πολλούς είναι αποκρουστική, για άλλους ο εφιάλτης ενός κακού συστήματος, ενώ για άλλους το απόλυτο όνειρο. Για όλους όμως είναι κατανοητή. Αυτή είναι η συνταγή. Καλές σπουδές, γεμάτο βιογραφικό, άυπνοι σε ένα υπολογιστή, κοστούμια, καφέ και φαΐ στο χέρι, τρέξιμο από το πρωί μέχρι το βράδυ και όλα αυτά… σε μία μεγαλούπολη. Όχι σε χωριό. Όχι σε επαρχιακή πόλη. Ούτε σε συμπρωτεύουσα. Θα πρέπει να είναι πρωτεύουσα και μάλιστα μεγάλη. Εκτός φυσικά από τις ΗΠΑ όπου πρωτεύουσα είναι μία μικρή και άσημη πόλη γιατί είπαμε, είναι τρελοί αυτοί οι Αμερικάνοι και κάνουν όλα τα πράγματα ανάποδα από την πεπατημένη.

Η επιστροφή στην Κύπρο άντεξε 11 ολόκληρα χρόνια. Μετά από μία δεκαετία λοιπόν ήμουν τόσο παλαβός ώστε να γίνω ξανά μετανάστης και με ένα ολόκληρο σπίτι πράγματα να φορτωθούν σε ένα κοντέινερ και να έρθουν μαζί μας… στην Αθήνα.

Όταν αποφασίσαμε να φύγουμε, το ψάχναμε για αρκετό καιρό. Λος Άντζελες, Λονδίνο και Νέα Υόρκη. Χρειαζόμασταν κάτι πιο οικείο από αυτά τα μέρη, κάπου που θα είχε συναισθηματικό νόημα για όλους μας. Το 2019 πριν την πανδημία ταξιδέψαμε σε αρκετές χώρες και κάναμε ένα καλό ψάξιμο για τη νέα μας ζωή. Τελικά λίγο πριν την πανδημία ήρθαμε στην Αθήνα. Είδαμε ακριβώς αυτό που θέλαμε. Η Αθήνα ήταν η παλιά, θλιμμένη πόλη που άλλαζε. Είδα τα μηνύματα που αυτή η πόλη άφηνε. Ήταν έτοιμη να αναγεννηθεί από τις στάχτες της. Αρκετός κόσμος δεν το έβλεπε αυτό. Ακόμη δεν το βλέπει. Η πανδημία δεν βοήθησε καθόλου σ’ αυτό, όμως αν δεις τα πράγματα από ψηλά, η Αθήνα είναι το επόμενο μητροπολιτικό κέντρο της Ευρώπης και ένα από τα επόμενα ανερχόμενα οικονομικά πρότζεκτ που θα υλοποιηθούν τα επόμενα χρόνια. Η Αθήνα μέχρι το 2017 έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο, όμως όλα άλλαξαν τη διετία 2017-2019. Ο αθηναϊκός κόσμος στα χρόνια της οικονομικής κρίσης αντιλήφθηκε τα λάθη και τις κακές συνταγές που έφεραν τον οικονομικό όλεθρο και αφού πέρασε όλη αυτή την δεκαετία της οικονομικής υποβίβασης, ξεκίνησε σιγά σιγά να εξελίσσεται σε κάτι καλύτερο.

Πρέπει να τονίσω ότι όλοι νόμιζαν ότι ήμασταν τρελοί που το κάναμε αυτό. Οι φίλοι μας μπερδεύτηκαν.
Οι γονείς μας δεν κατάλαβαν γιατί στου διαόλου τα κέρατα θέλαμε να ζήσουμε στην Αθήνα, τη στιγμή που τα είχαμε όλα στην Κύπρο. Όμως εμείς ξέραμε ότι ήταν το σωστό. Και αφού ζήσαμε μία μεγάλη και δύσκολη χρονιά μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχουμε πάρει ποτέ, τόσο καλή στην πραγματικότητα, που σας προτείνω να κάνετε κάτι παρόμοιο.
Γνωρίζαμε ότι θα χάσουμε ορισμένες ανέσεις που είχαμε συνηθίσει στην Κύπρο, αλλά καταλαβαίναμε γιατί το κάναμε. Σε αυτό το στάδιο της ζωής μας νοιαζόμαστε περισσότερο να περιβάλλουμε τον εαυτό μας με σπουδαία πολιτισμικά γεγονότα, να μαθαίνουμε, να μεγαλώνουμε και να χτίζουμε την καριέρα μας και αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο από το να ζούμε σε ένα μεγάλο σπίτι με κήπους και πισίνα. Αυτό μπορεί να έρθει αργότερα (ή όχι). Σήμερα, θέλουμε κάτι εντελώς διαφορετικό και είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε την άνεση της ζωής για να ακολουθήσουμε τα όνειρα και το πάθος μας.

Αν και πλέον μπορεί να φαίνεται ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με τη βοήθεια της τεχνολογίας και του διαδικτύου στον σύγχρονο κόσμο, οι άνθρωποι υποτιμούν την αξία του να βρίσκονται σε ένα μέρος όπου συμβαίνουν πράγματα μεταξύ των ανθρώπων που γράφουν ιστορία. Η Silicon Valley εξακολουθεί να είναι το μέρος για τη δημιουργία startups, η Νέα Υόρκη εξακολουθεί να είναι η πρωτεύουσα της δημοσιογραφίας και των οικονομικών, το Μιλάνο εξακολουθεί να είναι το κέντρο της μόδας και η Αθήνα είναι η μητέρα του πολιτισμού. Γαλαξιακά! Και πάνω σ’ αυτό προσθέτω ότι είναι πάντα καλύτερο να βρίσκεσαι στην πρωτεύουσα των ονείρων σου γιατί εκεί βρίσκονται όλες οι ευκαιρίες. Επέλεξα τη δυνατότητα από την άνεση και χαίρομαι που αυτοί οι δεκατρείς μήνες που ζω στην Αθήνα με βοήθησαν να το καταλάβω αυτό.

Καλύτερα να είσαι ένα μικρό ψάρι σε μια τεράστια λίμνη με τη δυνατότητα να αναπτυχθείς, σε αντίθεση με ένα μεγάλο ψάρι σε μία μικροσκοπική λίμνη που είναι πολύ μικρή και δύσβατη για να εξελιχθείς. Ήξερα ότι η Κύπρος δεν θα ήταν το για πάντα σπίτι μου, αλλά θα είναι για πάντα στην καρδιά μου. Εκεί είναι οι πραγματικοί μου φίλοι και η οικογένεια μου. Μέσα σε ένα χρόνο άλλαξαν τα πάντα και είμαι ενθουσιασμένος να μάθω ποια νέα πράγματα θα ανακαλύψω σχετικά με το ποιος είμαι και τι θέλω. Εάν έχετε τα μέσα και την ευκαιρία, εάν αισθάνεστε παγιδευμένοι ή μπερδεμένοι ή βαριεστημένοι ή ραγισμένοι όπου κι αν ζείτε τώρα, παίξτε ένα στοίχημα με τη ζωή για να επανεκτιμήσετε ποιος είστε εκτός του πλαισίου στο οποίο νιώθετε άνετα. Η ζωή θα είναι πιο δύσκολη και πιο απαιτητική, θα τα βρείτε σκούρα, θα απορήσετε πολλές φορές γιατί να βρίσκεστε εκεί αλλά όλα αυτά που σας περιγράφω… ονομάζονται ζωή! Και η ζωή είναι ωραία, με τις χαρές και τις γλύκες, τα καλά και τα κακά, τα εύκολα και τα δύσκολα.