Θα κάνω κάτι για μένα!

Της Ginaς Κωνσταντίνου

“Ήρθε η ώρα να κάνω κάτι και για μένα” μου λέει και η φωνή του ακούγεται σχεδόν απολογητική.

Να κάνεις αυτό που θες” του λέω περήφανα και γενναία αγνοώντας, την ενοχλητική φωνή στο υποσυνείδητό μου που μου δημιουργεί ενοχές για το κατά πόσον εγώ ακολουθώ τα όνειρά μου, τα “θέλω” μου. Κάπως έτσι είναι η ενήλικη ζωή, σκέφτομαι, απολογητική και ενοχική εάν και εφόσον τολμήσουμε να κάνουμε κάτι πέραν των πρέπει της ζωής, που στο κάτω – κάτω της γραφής εμείς οι ίδιοι επιλέξαμε να ακολουθήσουμε.

Είναι και η χθεσινοβραδινή συζήτηση που είχα με τον θυμωμένο έφηβο το βλαστάρι μου, η οποία έδωσε και τη χαριστική βολή στη καλοκουρδισμένη ρουτινιασμένη ίσως και κάπως βαρετή καθημερινότητά μου. “Είναι μίζερη η ζωή σου, ο τρόπος σκέψης σου και η στάση σου απέναντι στα θέλω σου”, φάε το χαστούκι σου τώρα μάνα και πήγαινε στη κουζίνα για λάντζα!

Άκου μίζερη! Ποια; Eγώ! Που κάποτε με φωνάζανε party animal, το κορίτσι του πνεύματος και της φιλοσοφίας, η βιβλιοφάγος, η φανατική της ομάδας, το fitness girl, η wine lover, η sea lover και πάει λέγοντας. Κάποτε … Διερωτώμαι, εσείς όλοι εκεί έξω που έχετε υποχρεώσεις, παιδιά, δάνεια και ό,τι άλλο υπάγεται στην κατά τα άλλα υπέροχη ενήλική ζωή, ξενυχτήσατε ποτέ, σκεπτόμενοι εάν κάνετε έστω και μια φορά την ημέρα κάτι για εσάς. Για την πάρτη σας που λέμε, κάτι εντελώς εγωκεντρικό, ίσως κάτι εντελώς ανώφελο αλλά άκρως απολαυστικό; Μας έχει παρασύρει άραγε η ευθύνη, οι υποχρεώσεις και η ωριμότητα; Σε ποιο χρονοντούλαπο κρύφτηκε η επαναστατική φύση μας; Πόσα AMBER ALERT πρέπει να σημάνουμε για να εντοπίσουμε το εξαφανισμένο παιδί της ψυχής μας;

Η ώρα είναι 10 το βράδυ και εγώ έχω απλώσει την αρίδα μου στην μικρή μου βεράντα, χαζεύοντας την φλόγα του κεριού που έχω μπροστά μου, τα μάτια μου καίνε από τη νύστα, νοιώθω κουρασμένη και πονάει η μέση μου από την ορθοστασία. 7 το πρωί με 10 το βράδυ αυτό το σώμα σαν ρομποτάκι διεκπεραιώνει κάθε λογής εργασία που θα του ανατεθεί και συνήθως με μεγάλη επιτυχία. Το party animal όμως πουθενά, άφαντο.

Το έτερον ήμισυ λίγο πιο πέρα χαζεύει μηχανικά το κινητό του παλεύοντας κι αυτός να κρατήσει τα μάτια του ανοικτά, 7 με 10 κι αυτός σταθερά εδώ και πάρα μα πάρα πολλά χρόνια. “Κάτι κουρασμένα παλληκάρια” σκέφτομαι και νυσταλέα χαμογελώ.

Ανοίγω συζήτηση μπας και αντέξουμε λίγο ακόμη, λίγη ώρα για εμάς, εκεί έξω στη βεράντα μας, παρέα με τις μυρωδιές από το απέναντι γιασεμί και την τρεμουλιαστή φλόγα του φούξια κεριού. “Είμαστε μίζεροι; Έχουμε χάσει την ταυτότητά μας ή μήπως απλά τα θέλω μας άλλαξαν” η απάντηση του ξεκάθαρη και απλή “Τα θέλω μας είναι το καλό των παιδιών μας, για να φροντίσουμε όμως γι’ αυτό πρέπει πρώτα να είμαστε εμείς ΚΑΛΑ ότι και εάν περιλαμβάνει αυτό το καλά”

Ε ναι λοιπόν πάνω και πρώτα από όλα είμαστε εμείς, όσο εγωκεντρικό κι αν ακούγεται τελικά είναι απλά μαθηματικά. Προσέχω, αγαπώ, νταντεύω, κανακεύω και φροντίζω εμένα για να είμαι παρούσα και ευτυχισμένη στα νέα μου ΘΕΛΩ.

Μας παρέσυρε η καθημερινότητα, οι αγωνίες των παιδιών μας, οι υποχρεώσεις, η ανάγκη για εργασία και ξεχάσαμε ότι ο κεντρικός πυρήνας όλων αυτών που ανέφερα είμαστε εμείς. Πρέπει να βρούμε τρόπους, πρέπει να ανακαλύψουμε το κουμπί MUTE και να το θέσουμε σε λειτουργεία. MUTE σημαίνει είναι η δική σου η ώρα για οτιδήποτε σε ευχαριστεί, ένα καλό βιβλίο, μια βόλτα στη παραλία, ένα ταξίδι, το αμάξι που πάντα ονειρευόσουνα, ένα ολοήμερο spa treatment, μια βραδιά με φίλους από τα παλιά. Οτιδήποτε

θα σου θυμίσει ποιος είσαι, τι αγαπάς και πως είναι να είσαι το επίκεντρό σου, έστω και λίγο. Τόσο όσο να σου δώσει δύναμη, να σε ξεκουράσει ψυχικά, να σου φέρει λίγο πιο κοντά το χαμένο παιδί της ψυχής σου.

Λίγη ώρα αργότερα, αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι λίγα δευτερόλεπτα προτού παραδοθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα, μου μουρμουρίζει “Μέχρι το τέλος του κόσμου” “Καληνύχτα Θέλω μου” του απαντάω.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM