Η ουσία μόνο ο άνθρωπος

Της Ginaς Κωνσταντίνου

Μια φορά και ένα καιρό πριν από 29 χρόνια σε μία μακρινή χώρα της Αφρικής γεννήθηκε ένα αγόρι.

29 χρόνια περίπου αργότερα εκείνο το αγόρι, νεαρός άντρας πλέον, βρέθηκε στον δρόμο μας, κυριολεκτικά πέρασε από μπροστά μας. Κάποια λεπτά πριν, ήμασταν θυμωμένοι και απογοητευμένοι και μέσα στην απελπισία μας ζητήσαμε με σηκωμένα τα κεφάλια προς τον ουρανό, να βρεθεί ένας άνθρωπος στον δρόμο μας να μας βοηθήσει.

Και να, το σπουδαίο και γενναιόδωρο Σύμπαν λειτούργησε αστραπιαία και ο Νιγηριανός νεαρός σκουντούφλησε πάνω μας. Ψηλός, γεροδεμένος, φορώντας τη μάσκα του και ένα άσπρο καπελάκι για τον ήλιο ασορτί.

Σαν καρτούν βγαλμένο από ρετρό κινούμενα σχέδια μας πλησίασε και μας είπε: Hello, do you need any help? Σαστίσαμε και δεν απαντήσαμε, απλά μείναμε και κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο σχεδόν αγνοώντας τον. Αυτός νιώθοντας την αμηχανία μας, κατέβασε τη μάσκα του για να μας δείξει τις προθέσεις του, ένα τεράστιο χαμόγελο με ελαφρώς κιτρινωπά δόντια ξεπρόβαλε και μας αφόπλισε κρατώντας μας σιωπηλούς για ακόμα λίγα λεπτά.

Εμείς, λόγω δυσπιστίας και ίσως και λόγω εκ γενετής ξενοφοβία ήμασταν εσωστρεφείς και κάπως αγενείς, “How much you want?” αναφώνησα μετανιώνοντας αμέσως για τον τρόπο και τη στάση του σώματός μας. Είναι και αυτός ο αναθεματισμένος ιός που μας έκανε ακόμη πιο “κλειστούς” ακόμη πιο καχύποπτους.

Αυτός όμως, ίσως γιατί συνήθισε στην καχυποψία του κόσμου που τον αντικρύζει διαφορετικό από αυτούς, ίσως γιατί λειτουργούσε κάτω από συμπαντικές οδηγίες, έβαλε την τεράστια παλάμη του στο στήθος του και μας είπε με σπασμένα αγγλικά “ό,τι θες από την καρδιά σου.” «Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα», η βοήθεια που ζητήσαμε λίγα λεπτά πιο πριν ήταν εκεί, σκουρόχρωμη και χαμογελαστή, θα την παίρναμε;

Διστακτικά, φοβισμένα και δύσπιστα άρχισε “η σχέση” μας και τολμώ να πω ότι ήταν μια κομβική συνάντηση. Μας έδωσε μαθήματα ζωής, απλότητας, θετικότητας και ένα λόγο για να αποκτήσουμε τα σωστά κριτήρια όταν έχουμε απέναντι μας ένα άνθρωπο.

Ο καλός Σαμαρείτης μας, ήρθε για να δουλέψει γι αυτόν και τα τρία αδέρφια του που έμειναν ορφανά από μάνα και πατέρα. Βλέπετε, παρόλο που ήταν το μαθηματικό μυαλό της οικογένειας και σπούδαζε οικονομικά, ο θάνατος των γονιών του τον ανάγκασε να αλλάξει πορεία. Δεν άλλαξε όμως ποτέ στάση ζωής, χαμογελαστός, σεμνός, σεβαστικός και πάνω από όλα δοτικός.

Δεν βλέπεις πολλές φορές νέους ανθρώπους να ευχαριστούνε το Θεό για το νερό που τους προσφέρεις ή για ένα απλό γεύμα. Ο χαμογελαστός φίλος μας, το έκανε κάθε φορά που του προσφερότανε το παραμικρό.

Πολλοί που το διαβάζετε θα μου πείτε είναι προσφορά υπηρεσίας και αμοιβή και τίποτα παραπάνω αυτή η συνάντηση. Διαφωνώ έντονα και αμετάκλητα, υπήρξε προσφορά ναι, ενέργειας, θετικής αύρας, εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης. Αυτό ήταν! Όλα τα υπόλοιπα διαδικαστικά εκείνης της ημέρας ήταν τερτίπια του σύμπαντος για μας δώσει μαθήματα και κάποιες στιγμές χαστούκια για το πόσο αγνώμονες μπορούμε να γίνουμε.

Το βράδυ τον αφήσαμε κατάκοπο στο σπίτι του, χιλιάδες τραγουδιστά με σπασμένα ελληνικά «ευχαριστώ και καλή νύκτα» ξεπρόβαλαν από το στόμα του. «Εμείς ευχαριστούμε» του είπα, για την βοήθεια να γίνουμε καλύτεροι, πιο δοτικοί, πιο χαμογελαστοί, πιο απλοί, πιο άνθρωποι «Θα τα πούμε αύριο».

Μια φορά και ένα καιρό, 3 διαφορετικοί άνθρωποι ζήτησαν από το σύμπαν και το σύμπαν απάντησε προσφέροντας τους εκείνη τη συνάντηση, όλα τα υπόλοιπα, όπως χρώμα δέρματος, φυλή, ταξική καταγωγή και άλλα πολλά που μας έχουν εμποτίσει, τελικά είναι κούφιες λέξεις χωρίς ουσία. Η μόνη ουσία, οι άνθρωποι και τα μαθήματα ζωής που δίνουν ο ένας στον άλλο!

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM