Η Κυρά Δημοκρατία της Αγίας Νάπας – Του Μιχαλάκη Τσαππαρίλα

Ο Γιώργης Χασάπης πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, μετά από πολλές περιπέτειες και κινδύνους, με τη γυναίκα του και την κόρη τους Δημοκρατία εγκαταστάθηκαν στο Παραλίμνι κατά το Β ́ Παγκόσμιο

Πίσω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του χωριού υπήρχε περβόλι με εσπεριδοειδή. Υπήρχαν και κάποια σπιτάκια. Έμειναν εκεί και ξεκίνησαν τη νέα ζωή τους. Ήταν πανέξυπνος και δουλευταράς. Δεν έμενε με σταυρωμένα χέρια. Η γυναίκα του ήταν αγράμματη, όμως ήταν πολύ καλή νοικοκυρά και της άρεσε να τραγουδά. Είχε πολύ καλή φωνή και σαν έκανε τις δουλειές του σπιτιού τραγουδούσε. Κάποτε τραγουδούσε μαζί της η πανέμορφη Δημοκρατία της. Με το τραγούδι αντιμετώπιζαν τον καημό της χαμένης Πατρίδας. Η νεαρή Δημοκρατία με τα πλούσια καστανόξανθα μαλλιά, τα πανέμορφα πράσινα μάτια, την ωραία κορμοστασιά και κυρίως την ελληνική προφορά της γοήτευε τους νέους της περιοχής. Η οικογένεια προσπαθούσε να ξεπεράσει τις διάφορες δυσκολίες που αντιμετώπιζε στο νέο ξένο περιβάλλον.

Εκεί στο κέντρο του Παραλιμνίου είχε το ραφείο του ο Κωστής Νούρος από την Αγία Νάπα. Αφού μαθήτευσε και δούλεψε στον μάστρε Καρσερά στο Βαρώσι, ξεκίνησε τη δική του επιχείρηση. Ήταν ένας ήσυχος, λιγομίλητος νεαρός. Κοιτούσε τη δουλειά του και προσπαθούσε να εξυπηρετήσει την πελατεία του. Ήταν όλη μέρα σκυφτός και έραβε. Ώσπου μιαν ανοιξιάτικη μέρα πέρασε έξω από το μαγαζάκι του η Δημοκρατία. Φορούσε ένα λουλουδάτο κοντομάνικο μακρύ φόρεμα, που ταίριαζε απόλυτα με τα καστανόξανθα ριχτά μαλλιά της και τα ολόασπρα χέρια της. Ο νεαρός, συνεσταλμένος Κωστής σαν έραβε άφησε το βλέμμα του να τη θαυμάζει. Και για πρώτη φορά στη ζωή του… τρύπησε το δάκτυλο του με το βελόνι. Πήρε ένα ρούχο και το σκούπισε. Όμως το τσίμπημα που ένοιωσε στην καρδιά του δεν πέρασε εύκολα. Τη νύκτα σκεφτόταν την όμορφη κοπέλα. Μετά ρώτησε και έμαθε που μένει. Τα βράδια όταν σχόλαγε περνούσε έξω από το σπίτι της. Και άκουγε τα τραγούδια και τη μελωδική φωνή της.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και τη ζήτησε από τους γονείς της. Τον δέχτηκαν με χαρά. Έμαθαν ήδη ποιος ήταν. Παντρεύτηκαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Παραλίμνι το 1944. Όταν το 1946 γεννήθηκε η κόρη του η Πιερούλα αποφάσισαν να μετακομίσουν στην Αγία Νάπα, από όπου κατάγεται ο Κωστής, κοντά στους γονείς και τα αδέλφια του. Εδώ είχαν λίγα χωράφια με διάφορα δέντρα. Η Δημοκρατία όταν τελείωνε τις δουλειές του σπιτιού, δούλευε εκεί. Φύτευε ότι μπορούσε, σκάλιζε, πότιζε. Της άρεσε να είναι στον καθαρό αέρα και στη φύση. Ήταν τόσο δραστήρια, που δεν μπορούσε να κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Έπρεπε να ασχολείται συνεχώς με κάτι.

Ο Κωστής αργότερα διορίστηκε υπεύθυνος στο Συνεργατικό κατάστημα τροφίμων, που ήταν στην πλατεία μπροστά στην είσοδο του Μοναστηριού. Εκεί δίπλα, στην πλευρά του δρόμου, υπήρχε ένα μικρό τεμάχιο γης, που ανήκε στην εκκλησία, μα ήταν στη δικαιοδοσία της Αρχιεπισκοπής. Ήθελαν να κτίσουν το σπιτάκι τους γιατί γεννήθηκαν και άλλα δύο παιδάκια. Ο Τάκης και η Κατερίνα (Κατίνα). Το συζήτησε πολλές φορές με τον Κωστή της. Του είπε να πάνε μαζί στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και να του ζητήσουν να τους το χαρίσει μια και ήταν δύο φορές πρόσφυγες. Ο Κωστής ήταν ανένδοτος. Δεν καταδεχόταν να ζητήσει έστω και κάτι. Η Δημοκρατία όμως επέμενε. Έτσι μια μέρα, με τα τοπογραφικά σχέδια στο χέρι πήγε μόνη της, κρυφά από τον άντρα της, στην Αρχιεπισκοπή. Κατάφερε και τη δέχτηκε ο Αρχιεπίσκοπος. Του εξήγησε τον λόγο της επίσκεψης της, του έδειξε το τοπογραφικό σχέδιο και με τα γλυκά καλαμαρίστικα λόγια της τον έπεισε αμέσως. Δεν ζητούσε κάτι υπερβολικό. Απλά ένα μικρό κομματάκι γης, λίγα τετραγωνικά μέτρα για να στεγάσει την οικογένεια της. Γύρισε στο χωριό χαρούμενη και με την υπογραφή του Αρχιεπισκόπου!
Έκτισαν ένα μικρό σπιτάκι. Τα παιδιά τους μεγάλωσαν. Μετά το 1974 η Αγία Νάπα άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά. Η πολύ προοδευτική, δραστήρια και ακούραστη δήμαρχος κυρία Βαρβάρα Περικλέους μαζί με τους δημοτικούς συμβούλους και κάποιους ανοικτόμυαλους δημότες, κατάφεραν να προσελκύσουν πολλούς ντόπιους και ξένους τουρίστες. Άρχισαν να διοργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις και κυρίως το ετήσιο φεστιβάλ Αγίας Νάπας. Όλες οι εκδηλώσεις γίνονταν μπροστά στην είσοδο του μοναστηριού, όπου υπήρχε πλατεία και ήταν το κέντρο του θέρετρου. Εδώ μαζευόνταν κάθε νύκτα εκατοντάδες ξένοι και ντόπιοι τουρίστες και διασκέδαζαν.


Αριστερά: Κωστής και Δημοκρατία με το νεογέννητο τους 1947. Δεξιά: Η κυρά Δημοκρατία

Σχεδόν καθημερινά και ιδιαίτερα τις μέρες του Φεστιβάλ η κυρά Δημοκρατία βάζει ένα τραπεζάκι μπροστά στο σπίτι της και πουλάει σοκολάτες, γλειφιτζούρια, τσίχλες, ξηρούς καρπούς. Αργότερα τοποθετεί μηχανή για μαλλί της γριάς, καλαμπόκι, χυμούς, αναψυκτικά κτλ. Με αυτό τον τρόπο βοηθά την οικογένεια της να ζει πιο άνετα. Έγινε γνωστή σε πολύ κόσμο σαν η κυρά Δημοκρατία της Πλατείας.
Όταν τα παιδιά της πήγαν σχολείο, προσπαθούσε να τα κάνει να αγαπήσουν τα γράμματα. Τα προέτρεπε και τα έλεγχε να διαβάζουν. Ήθελε να μορφωθούν όσο καλύτερα μπορούσαν. Πάντα να τα συμβουλέψει, να τα καθοδηγήσει.
Ο σύζυγος της ο Κωστής ήταν ένας ήρεμος, ήσυχος άνθρωπος. Διάβαζε πολύ. Μάθαινε πολλά πράματα και τα φιλοσοφούσε. Αγαπούσε την οικογένεια του, του άρεσε να βλέπει τα παιδιά του να μεγαλώνουν. Τα συμβούλευε να είναι σωστοί και τίμιοι άνθρωποι. Γενικά ήταν ένας στοργικός, δίκαιος πατέρας. Ποτέ δεν θύμωνε, δεν ύψωνε τον τόνο της φωνής του. Για αρκετά χρόνια υπηρέτησε την εκκλησία της Αγίας Νάπας σαν επίτροπος. Του άρεσε να προσφέρει στην κοινωνία.
Η μεγάλη κόρη η Πιερούλα σαν τελείωσε τη σχολή Τέρρα Σάντα Αμμοχώστου, βρήκε δουλειά στην εταιρεία ΖΗΤΑ του Γιάννη Ακρίτα. Ένα εργοστάσιο που έκανε σκόνες πλυσίματος, υγρά απορρυπαντικά και σαμπουάν. Όταν τους προξένησαν τον νεαρό Άντη, ο Κωστής αντιλήφθηκε αμέσως, ότι είναι κατάλληλος για την κόρη του. Ο χαρακτήρας του νεαρού του έμοιαζε πολύ. Ήταν και αυτός ήρεμος, ήσυχος, σοβαρός. Και αφού παντρεύτηκαν το 1969, έγινε ένας καλός σύζυγος και πατέρας. Η ήρεμη δύναμη της οικογένειας του. Και έτσι η ζωή δικαίωσε τον Κωστή για την επιλογή του.
Ο Τάκης, ο γιός του Κωστή και της Δημοκρατίας δούλευε στο τμήμα Υδάτων του Δήμου Αγίας Νάπας. Ήταν ένα πολιτικοποιημένο κομματικό στέλεχος. Ότι και να γινόταν, ότι και να του έλεγαν, αυτός ποτέ δεν άλλαζε ιδεολογία ή κόμμα. Σταθερός σαν βράχος στα πιστεύω του. Σαν τον παππού του τον Γιώργη.
Τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τους θυμούνται με αγάπη. Πολλοί Αγιαναπήτες, που έζησαν τις μέρες που το μικρό χωριουδάκι μετατράπηκε σε ένα παγκόσμια γνωστό θέρετρο, θυμούνται τη κυρά Δημοκρατία, που η γλυκιά καλαμαρίστικη φωνή της ακουγόταν στη πλατεία του χωριού και ήταν παρούσα σε όλες τις εκδηλώσεις. Όλοι σχεδόν περνούσαν μπροστά από το σπίτι της και το τραπεζάκι της που ήταν πάντα γεμάτο με διάφορες λιχουδιές και τους εξυπηρετούσε με χαμόγελο και ευγένεια.
Ο Γιώργης και η Κατερίνα πέθαναν και θάφτηκαν στην Αγία Νάπα, όπου έζησαν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους.
Η Κυρά Δημοκρατία πέθανε τον Ιούλη του 2003 σε ηλικία 79 χρονών. Ο Κωστής Νούρος πέθανε τον Απρίλη του 2011. Ήταν 92 χρονών. Εντάφηκαν σε κοινό τάφο στο νέο κοιμητήριο της Αγίας Νάπας. Άφησαν πίσω τους τρία παιδιά, έξι εγγόνια και εννέα δισέγγονα. Και ένα καλό όνομα στην κοινωνία.


(Εις μνήμην Γιώργη και Κατερίνας Χασάπη, Δημοκρατίας και Κωστή Νούρου)