Η ζωή μας γεμάτη αγάπη

«Η αγάπη είναι μακρόθυμη, γλυκιά, η αγάπη δεν φθονεί και δεν περηφανεύεται, δεν παραφέρεται και τίποτα άσχημο δεν κάνει, τίποτα για τον εαυτό της δεν ζητάει, δεν εξοργίζεται και το κακό ποτέ δεν βάνει ο νους της, δεν χαίρεται όταν γίνεται αδικία, μα χαίρεται μαζί με εκείνους που εφαρμόζουν την αλήθεια, πάντα η αγάπη συναινεί, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε ξεπέφτει…» – Α Κορινθίου Επιστολή.

Της Ginaς Κωνσταντίνου

Η ώρα είχε πάει 6 το απόγευμα και εμείς χωσμένες στα πλούσια παλτά μας προσπαθούσαμε να γλυτώσουμε από την μανιασμένη Δεκεμβριανή παγωνιά. Βρισκόμασταν ήδη στην είσοδο του ξενοδοχείου και διερωτώμασταν με την φίλη μου πως θα αναγνωρίσουμε τους ανθρώπους που είχαμε συνάντηση μέσα στο λόμπυ του ξενοδοχείου.

Να πάρουμε τηλέφωνο; με ρώτησε μα η απάντηση δόθηκε μόλις τις αντικρύσαμε. Η μάνα περπάταγε ελαφρώς μπροστά και παρόλο που η φιγούρα της ήτανε μικροκαμωμένη η σκιά που άφηνε πίσω της το φως της παγωμένης λάμπας του δρόμου, ήταν σκιά γίγαντα δυνατού και θαρραλέου. Λίγα βήματα πιο πίσω ξεπρόβαλε το κορίτσι της, ψηλή, αέρινη, στωική. Χωσμένη κι αυτή στο μπουφανάκι της και στο πλεχτό σκουφάκι της για να σκεπάσει τη γύμνια του κεφαλιού της.

Τις αφήσαμε να μπούνε μέσα χωρίς να τους μιλήσουμε και ακολουθήσαμε και εμείς με σκυμένο το κεφάλι. Μέσα στο λόμπυ μας περιμέναν άλλοι δύο «γίγαντες», αυτοί που μας έφεραν και σε επαφή.

Έξι ψυχές που γνωρίζονται για πρώτη φορά μαζεύτηκαν στο λόμπυ κάποιου ξενοδοχείου για να εκπληρώσουν μια ευχή, για να δώσουν και να πάρουν αγάπη.

Ο Απόστολος Παύλος χιλιάδες χρόνια πρίν είχε εξυμνήσει την αγάπη ως την μεγαλύτερη αρετή και πόσο δίκιο είχε. Η αγάπη μπορεί να τα υπομένει όλα, μπορεί να ελπίζει τα πάντα έλεγε στην επιστολή τους προς Κορινθίους.

Η Μάρω και ο Γιώργος, αυτοί οι δύο γίγαντες που μας περίμεναν στον λόμπυ, ήταν η προσωποποίηση όλων αυτών που περιέγραψε ο Παύλος χιλιάδες χρόνια πριν.

Όπως μας εξήγησαν κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια μέσω του εθελοντισμού, να γίνουν όπλο στα χέρια του Θεού και να μετατρέψουν την ασχήμια σε ελπίδα, το κλάμα σε χαμόγελο, την ευχή σε πραγματικότητα, το θάνατο σε αγάπη.

Ταπεινοί και οι δύο μας μίλαγαν για όλα τα παιδιά σαν να ήταν τα δικά τους παιδιά. Πότε – πότε ο Γιώργος σαν μας μίλαγε άνοιγε τα χέρια του προς τον ουρανό και μας έλεγε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα είναι η αγάπη.

Φεύγοντας από την συνάντηση, διερωτηθήκαμε πότε ήταν η τελευταία φορά που γίναμε εμείς αγάπη. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν μακρόθυμη, γλυκιά, που δεν ένιωσα φθόνο, που δεν περηφανεύτηκα;

Είναι η ζωή μας γεμάτη από αγάπη; Αγάπη ουσιαστική και δοτική, χωρίς προσωπικό συμφέρον και φθόνο, αυτό είναι το ζητούμενο, αυτός θα έπρεπε να ήταν ο σκοπός της ζωής μας.

Αναλωνόμαστε σε ανούσια, ρηχά και χωρίς νόημα συναισθήματα κάνοντας περιστροφές γύρω από τον καλοταϊσμένο εγωισμό μας αγνοώντας την αρχέγονη δύναμη που μας έδωσε ο Θεός. Την δύναμη να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη.

Γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε ζώντας ρομποτικές ζωές, με επιφανειακά συναισθήματα και παραφουσκωμένους εγωισμούς χάνοντας το ευταίο, το επιθυμητό, το υπέρτατο συναίσθημα.

… Κάποιες εβδομάδες αργότερα, κάποιος άλλος Γιώργος, σκυθρωπός, αποκαμωμένος, φοβισμένος, αποχαιρετούσε την κατά 60 χρόνια δικιά του αγάπη. «Γειά σου αγάπη μου» της φώναξε η τρεμάμενη φωνή του, και πλημύρισε η ατμόσφαιρα με όλα αυτά που χρειάστηκαν για την 60χρονη αγάπη του. Πίστη, συντροφικότητα, υπομονή, αφοσίωση, θαυμασμός, επικοινωνία, έρωτας, καρτερικότητα, ελπίδα και μακροθυμία.

Γύρω του υπήρχαν τα παιδιά, τα εγγόνια του και τα δισσέγγονα του εκμπέμποντάς του παρηγοριά, κατανόηση και αγάπη, αγάπη που μόνο αυτή μπορεί να γιατρέψει τον χαμό μιας άλλης αγάπης. Ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στα πιο πάνω γραφόμενα μου αντιλήφθηκα ότι χρησιμοποίησα την λέξη αγάπη τουλάχιστον είκοσι φορές, μα και άλλες χίλιες είκοσι να ήταν, πάντα αυτή η λέξη θα εκπέμπει στα εγκεφαλικά μας κύτταρα αφυπνιστικούς κραδασμούς για μια ζωή με νόημα και σκοπό.

…η αγάπη συναινεί, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news