Ημιμάθεια: Ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας

Ο Sextilis, όπως ονομαζόταν κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, αποτελεί τον όγδοο μήνα του Γρηγοριανού έτους. Το 8 π.Χ. μετονομάστηκε σε Αουγκούστους (=σεβαστός), προς τιμήν του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου. Το 4 π.Χ. ο Οκταβιανός προσέθεσε αυθαίρετα μία επιπλέον ημέρα στον Αύγουστο, που ως τότε είχε τριάντα ημέρες, την οποία απέσπασε από τον Φεβρουάριο, ώστε να μην υστερεί σε διάρκεια από τον Ιούλιο, που ήταν αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα.

Του Παντελη Θεοδοσίου

Από τον “συνωστισμό” της Μικρασιατικής καταστροφής το 1922, τον τορπιλισμό του πολεμικού πλοίου “Έλλη” στην Τήνο το 1940 μέχρι την κατάληψη της Αμμοχώστου το 1974 και την αεροπορική τραγωδία της “Helios”, ο Αύγουστος ήταν ανέκαθεν βαμμένος στα μαύρα. Ο χειρότερος μήνας για τον Ελληνισμό.

Ο μήνας που φέρει αυτοκρατορικό όνομα είχε ανέκαθεν μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ο κόσμος στις πόλεις εξαφανίζεται λόγω διακοπών και όλα τα υπέροχα, πολυσύχναστα μέρη μετατρέπονται ως διά μαγείας σε ανέμελους και ονειρεμένους χώρους. Η ηρεμία του μήνα μου παρέχει τη διάθεση και τον χρόνο να κάνω πράγματα τα οποία πάντα αναβάλλω κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

Τα περίφημα Αυγουστιάτικα φεγγάρια μιλάνε ευθέως στην ψυχή μου και δημιουργούν πάντα αυτές τις απαραίτητες στιγμές μελαγχολίας και ευγενούς θλίψης που απαραιτήτως χρειάζομαι για να επιβιώσω, μιας και με βοηθάνε να εκτιμήσω και να ευχαριστήσω τον Θεό για όλα όσα μου χάρισε στη ζωή μου.

Κατά τη διάρκεια της ωραιότερης νύκτας του χρόνου, της αυγουστιάτικης πανσελήνου, κοιτάζω κατάματα το φεγγάρι και συνειδητοποιώ τη μικρότητα μου μέσα στο σύμπαν. Εκείνα τα ασυνήθιστα χρώματα στην γκάμα των πορτοκαλί αποχρώσεων σε συνεργασία με το παράξενο άπλετο φως του φεγγαριού με οδηγεί υποσυνείδητα σε απολογισμούς. Αναπολώ στιγμές, μετρώ μπάνια, υπολογίζω πόσο αλκοόλ κατανάλωσα και πόσες νέες γνωριμίες έκανα. Υψώνω το κεφάλι στον ουρανό και φωνάζω δυνατά «ευχαριστώ»!

Φέτος το καλοκαίρι μετράω τα κρούσματα, τα μπάνια που δεν έκανα, τα ποτά που δεν ήπια, μα κυρίως πόσους φίλους «έχασα». Κλείστηκα στον εαυτό μου κρατώντας σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μέσα μου. Πληρώνω τις συνέπειες που προέκυψαν, επειδή μίλησα ειλικρινά εκφράζοντας την άποψή μου για όλα όσα ζούμε. Βιώνουμε έναν εμφύλιο πόλεμο. Εκεί κατέληξα!

Από το 1960 που δημιουργήθηκε αυτό το «ελεύθερο κράτος», διαχωριστήκαμε και σφαζόμαστε συνεχώς ανάλογα με τις περιστάσεις μεταξύ μας. Φουρτουνάκηδες και Βροντάκηδες κατάντησε το «πόπολο» της νήσου. Ανέκαθεν δύο παρατάξεις βρίσκονται μονίμως στα όπλα. Αριστεροί με δεξιούς, Μακαριακοί με Γριβικούς, ΟΧΙ και ΝΑΙ, φίλαθλοι με οπαδούς και στις μέρες μας εμβολιασμένοι, ανεμβολίαστοι και αρνητές.

Ζούμε σε περίεργες εποχές. Έχει καταντήσει κουραστική όλη αυτή η κοινωνική αναμπουμπούλα. Άνθρωποι χωρίς κανένα ηθικό κόλλημα υποτιμούν, χλευάζουν, βρίζουν δημόσια και συμπεριφέρονται σαν κανίβαλοι. Λογικοί και “ψεκασμένοι” σε μια καθημερινή μάχη. Οι μεν ανεμβολίαστοι μιλάνε για παρενέργειες: θρόμβωση, καρδιοπάθειες και παράλυση των άκρων. Οι δε εμβολιασμένοι φοβούνται από τους ανεμβολίαστους και τους αντιμετωπίζουν σαν μίασμα. Μην σου τύχει να είσαι παρόν σε μια τέτοια σύγκρουση την ώρα που ανάβουν τα αίματα. Σκέτη παράνοια λέμε!

Η πιο σκληρή και μη αναστρέψιμη «παρενέργεια» από τη σύγκρουση των εμβολιασμένων κόντρα στους αρνητές ανεμβολίαστους είναι ο κοινωνικός διχασμός και η συναισθηματική μετάλλαξη. Διάχυτη παντού η αρνητική ενέργεια. Εμβολιασμένοι ή μη, συνειδητά ή παρασυρόμενοι, παρουσιάζουν μια συναισθηματική ανισορροπία. Όλοι ανεξαιρέτως δείχνουν προς τα έξω μια εικόνα ενός ανθρώπου απόλυτα πεπεισμένου ότι έκανε κάτι σπουδαίο, κάτι μοναδικό.

Υποσυνείδητα και υπό την επήρεια του φόβου, αναζητά συνεχώς την επιβεβαίωση, ότι πραγματικά πράττει το σωστό. Αναζητά υποστήριξη από άλλους ομοϊδεάτες του, γιατί ως γνωστό η ψυχολογία της μάζας: «δεν είμαι μόνος μου, είμαστε πολλοί, άρα έχουμε δίκιο» πάντα βοηθάει. Πρόκειται για έναν συνδυασμό αρρωστημένου εγωισμού, αρνητισμού ή και δογματισμού.

Απέχω συνειδητά από αυτόν τον πόλεμο. Δεν κρατάω κακία σε κανένα για τις απόψεις του ή για τον τρόπο με τον οποίο ξέσπασε πάνω μου. Το μίσος που φέρουμε όλοι οι άνθρωποι μέσα μας εκ γενετής (προφανώς) είναι έτοιμο να μας ωθήσει στα άκρα κάθε φορά. Χειρότερη κι από την οποιαδήποτε πανδημία αυτή η διχόνοια ανάμεσά μας. Κανένας ιός δεν είναι τόσο ισχυρός όσο η δική μας ξεροκεφαλιά. Ένας λαός του ύψους και του βάθους.

Όσο βλέπω ανθρώπους έτοιμους να με κατασπαράξουν γεμάτοι υπεροψία τόσο δεν μιλάω. Ούτε προσοχή δεν τους δίνω. Τους αγνοώ απλά. Βαρέθηκα να ακούω το κλασικό: «ξέρω σίγουρα από φαρμακοποιούς, επιστήμονες και γιατρούς ποιο είναι το σωστό». Όλοι ξέρουν! Ξεράδια ξέρουν. Εσωτερική μάχη είναι όλο αυτό που ζούμε. Ένας ατελείωτος θυμός είναι στην ουσία. Σε τελική ανάλυση, ας τον δουλέψει ο καθένας μέσα του! Ας ψάξει να βρει τις ισορροπίες του, θέτοντας απλές ερωτήσεις στον ίδιο του τον εαυτό. Δεν είναι κακό αν δεν μπορέσει να βρει τις απαντήσεις. Δεν είναι κακό να μην ξέρεις. Κακό είναι να είσαι ημιμαθής. Από εκεί ξεκινάνε όλα τα προβλήματα, από την ημιμάθεια. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της ανθρωπότητας και όχι ο κορονοϊός.