Ημερολόγιο Σπιναλόγκας

Της Ginaς Κωνσταντίνου

Λυπάμαι πολύ αλλά δυστυχώς είμαι θετική στον κορωνοιό.

Η ηρεμία πριν την καταιγίδα

Παρασκευή απόγευμα, o καιρός έχει αλλάξει και το δροσερό αεράκι έρχεται να σβήσει την κάψα του καλοκαιριού. Όλη η οικογένεια μαζεμένη στο σπίτι, ό κάθε ένας ασχολείται με τα δικά του, λίγο πιο τεμπέλικα λίγο πιο νωχελικά, είναι Παρασκευή άλλωστε και η μέρα από μόνη της σου δίνει μια νότα εποικοδομητικής αναβλητικότητας.

Και ενώ περιφέρομαι άσκοπα στη βεράντα μου θαυμάζοντας την φουντωμένη μέντα που έχω φυτέψει την περίοδο του lock down, ο ήχος του messenger διακόπτει τo «φλερτάρισμα» μου με αυτή, για να μου υπενθυμίσει ότι όλα ανατρέπονται και όλα μπορεί να αλλάξουν σε μία και μόνο στιγμή. «Λυπάμαι πολύ αλλά δυστυχώς είμαι θετική στο κορωνοιό και σας έχω δηλώσει στην ιχνηλάτηση ως στενή επαφή, θα επικοινωνήσουνε από το Υπουργείο μαζί σας» και ξαφνικά ήρθε η βαρυχειμωνιά.

Επιβίβαση

Οι πρώτες στιγμές παγωμάρας έφυγαν και άφησαν στην θέση τους το φόβο και την αγωνία. Οι πρώτες σκέψεις όλων μας, ήταν με ποιους ήρθαμε σε επαφή. Για εμένα η σκέψη που τρυπούσε το μυαλό μου ήταν «Ευπαθής Ομάδα» «Ευπαθής Ομάδα».

Κρυμμένη πλέον πίσω από τη μάσκα και τα γαντάκια μου ενημέρωσα την οικογένεια μου, προσπαθώντας να είμαι ψύχραιμη. Απέτυχα παταγωδώς, απλά ανέμενα πλέον το τηλεφώνημα της ιχνηλάτησης και δυστυχώς με πήρανε. «Πλήρης απομόνωση» μου είπαν, «καμία επαφή με κανέναν στο σπίτι», «έλεγχος για πυρετό κάθε 8 ώρες», «Θα επικοινωνήσουμε μαζί σας για να σας ενημερώσουμε που και πότε θα κάνετε τεστ». Η πόρτα του υπνοδωματίου έκλεισε και εγώ ακούμπησα το κεφάλι μου στην πόρτα, ο γδούπος της συνάντησης του κεφαλιού με την πόρτα, μου φάνηκε εκκωφαντικός. Η επιβίβαση μου με προορισμό την «Σπιναλόγκα» ήταν γεγονός.

Όταν το τηλέφωνο κτυπήσει

«Όταν το τηλέφωνο κτυπήσει» έλεγε το χιλιοειπωμένο τραγούδι της δεκαετίας του 2000 «κανείς δεν θα σου απαντήσει» αμ, δε που δεν θα το απαντούσα, το ανέμενα καρτερικά εδώ και 24 ώρες άλλωστε, εδώ και 1440 λεπτά. Από κινητό με κάλεσε, η φωνή του ήρεμη, σταθερή και φιλική, φοιτητής σκέφτηκα, από το Υπουργείο μου είπε, με ρώτησε αν είμαι καλά, συγκινήθηκα και η φωνή μου με πρόδωσε, έσπασε, παρόλο που του απάντησα ότι είμαι μια χαρά. Μπορείτε μου λέει να έρθετε σε μισή ώρα στο Γενικό Νοσοκομείο για το Τεστ; Μα και φυσικά μπορούσα, έλα όμως που δεν ήξερα πως να πάω στο Νοσοκομείο;

Η υπεροψία μίας πινακίδας

Επιστράτευσα σύντροφο μπροστά με το αμάξι του και εγώ πίσω με το δικό μου αμάξι φορώντας μάσκα και γάντια, το λόγο που τα φορούσα δεν τον ξέρω ακόμη, όμως τώρα καταλαβαίνω αυτούς που έβλεπα μέσα στο αυτοκίνητο, μόνους με την ίδια παρανοϊκή αμφίεση, ίσως πήγαιναν για τεστ και αυτοί, ίσως ήταν ήδη θετικοί, ίσως ήταν κι αυτοί κάτοικοι της Σπιναλόγκας.

Καθ’όλη την διαδρομή μιλάγαμε από το κινητό, με καθησύχαζε, «όλα θα πάνε καλά» μου έλεγε. «Μην φοβάσαι εγώ είμαι εδώ!». Παράλληλα με την φωνή του, εκατομμύρια άλλες φωνές μέσα στο μυαλό μου, «Ευπαθής ομάδα», «14 ημέρες σε πλήρη απομόνωση», «Γύρε το κεφάλι όσο πίσω μπορείς στην εξέταση ούτως ώστε να μην είναι οδυνηρό» Παρκάρω το αμάξι. Η πινακίδα έξω από τη δειγματοληψία, σχεδόν υπεροπτική, τεράστια, κόκκινη, κραυγαλέα, COVID-19 έγραφε.

Έριξα πίσω το κεφάλι μου όσο πιο πολύ μπορούσα, δεν πόνεσα, «θα σας ειδοποιήσουμε» μου είπαν, επιβιβάστηκα στο αυτοκίνητο μου και επέστρεψα στην ασφάλεια της Σπιναλόγκας μου.

Μην τολμήσεις να κτυπήσεις

Η επόμενη μέρα με βρήκε να εργάζομαι από το κρεβάτι, εκεί κοιμόμουνα, εκεί καθόμουνα, εκεί έπινα και πάει λέγοντας. Το group chat στο messenger πήρε φωτιά. Θετικό άτομο και επαφές δώσαμε ρέστα. Αναλύσαμε κάθε λογής σύμπτωμα που νομίζαμε ότι είχαμε, κάθε επιστημονική έρευνα που μπορεί να έγινε στο πλανήτη, γίναμε ειδήμονες όσον αφορά το καταραμένο Covid-19 και εν τέλει καταλήξαμε ότι: θα σε πάρουν τηλέφωνο εάν το τεστ είναι θετικό ενώ αν είναι αρνητικό ένα μηνυματάκι είναι αρκετό.
Ανά μία ώρα έλεγχος για πυρετό, τα νεύρα τσατάλια σε κάθε θερμομέτρηση, οτιδήποτε πάνω από 37,3 δεν είναι καλό, μου είπαν. 35.9, 36, 36.1, ο ανακουφιστικός ήχος του θερμόμετρου ηχούσε πάντοτε πριν να καταρρεύσω από πανικό. 36.8 είναι μέχρι σήμερα το ρεκόρ μου και αυτό όταν φορούσα ζακέτα. Όλα παίζουν σημασία πλέον, λένε ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνετε.

Και ξαφνικά το τηλέφωνο μου κτυπάει, άγνωστος αριθμός, από κινητό, αρχίζω να φωνάζω του συντρόφου μου πίσω από κλειστές πόρτες, «Όχι γαμώτο, με παίρνουν τηλέφωνο» τρόμος και ξαφνική αναγούλα. «Παρακαλώ» απαντάω με δύναμη και στόμφο, είμαι εξαιρετική ηθοποιός σκέφτομαι, « Hello madam, did your order delivery pizza”. Όχι ρε αδερφέ γιατί με κοψοχόλιασες μεσημεριάτικα, πως θα φάω την πίτσα μου τώρα; Με το κινητό παραμάσχαλα αναμένω καρτερικά να πάρω μήνυμα και όχι τηλεφώνημα, Μην τολμήσεις να κτυπήσεις του λέω καθώς μασουλώ ένα κομμάτι αχνιστής πίτσας. Η ώρα περνάει και εγώ αρχίζω να έχω συμπτώματα, βασικά αρχίζω να νομίζω ότι έχω συμπτώματα, και εκεί που λέω στο σύντροφο μου ότι σίγουρα έχω κολλήσει, τσα! Να σου και το μήνυμα. ΑΡΝΗΤΙΚΟ, το πιο θετικό αρνητικό που έλαβα στη ζωή μου. «Αν νιώσετε συμπτώματα να επικοινωνήσετε με τον προσωπικό σας γιατρό» μα πια συμπτώματα καλέ, εγώ είμαι μια χαρά!

Πόσες τζιαι πόψε;

Και τώρα υπομονή, που για κάποιους ολίγους που με γνωρίζουν καλά, είναι ένα προτέρημα που δεν είχα, δεν έχω και δεν πρόκειται να αποκτήσω ποτέ! Αρχίζω να ξεθαρρεύω λίγο, ενημερώνω οικογένεια μέσω βιντεοκλήσεων ότι θα βγω στο μπροστά μπαλκονάκι για αέρα. Κλειδώνονται αυτοί μέσα στα δωμάτια για να βγω εγώ η λεπρή.

Σαν αίλουρος με μάσκα και γάντια μεταφέρομαι στο μπαλκόνι, οι περαστικοί από κάτω κάνουν ένα βήμα πιο κει μόλις με αντικρύζουν. Ο φόβος έχει ριζώσει για τα καλά στις ζωές του κόσμου. Δεν με συμπονούν, τουναντίον, με φοβούνται, το βλέπω στα μάτια τους, κι ας είναι ένα χιλιόμετρο μακριά.

Γυρνάω και βλέπω την εικόνα μου που φαίνεται πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα, τρομάζω, γερασμένη κατά δέκα χρόνια, κουρασμένη ψυχικά, τα μαλλιά μου έχουν ασπρίσει κι άλλο, τα μάτια μου γεμίζουν δάκρια και προσπαθώ με βαθιές ανάσες να τα συγκρατήσω, η εικόνα μου χάνεται από τις φιγούρες του συντρόφου και του γιού μου, πάντοτε πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα, μου σχηματίζουν καρδούλες με τα χέρια τους, τα δάκρυα κυλάνε και ευτυχώς τα μαζεύει η μάσκα που έχει γίνει ένα με το πρόσωπο μου.

Τους αγαπώ και μου λείπουνε, μου λείπει η φυσική επαφή, το πρωινό φιλί στο κεφάλι του παιδιού μου, έστω κι αν δεν του αρέσει, η αγκαλιά του ανθρώπου μου, να χωθώ στο λαιμό του και να μην βγω ποτέ από εκεί ξανά.

Μόνη μου ουσιαστική συντροφιά το γκρουπ chat με τις άλλες Σπιναλογκίτισσες. Αλληλεγγύη, συμπαράσταση, αγάπη, ενδιαφέρον, συμπόνια και καθόλου φόβος. Είναι πλέον μέρος της καρδιάς μου για πάντα, αυτό που μοιραστήκαμε είναι μοναδικό και κομβικό. Θα ήθελα να τις αγκαλιάσω κι αυτές. Να τους πως ευχαριστώ, αυτές ξέρουν!

Σήμερα είναι «τρεις τζιαι πόψε», χωρίς συμπτώματα σωματικά, με αλλεπάλληλα και πολυδιάστατα συμπτώματα όμως ψυχικά. Δεν έχω νοιώσει κουρασμένη, είχα και θα έχω ακόμη πολλές ώρες και λεπτά να σκεφτώ και να αναλύσω. Να μετρήσω ανθρώπους και να τους βάλω στην κατηγορία που ανήκουν. Στα εύκολα, στα γέλια, στα λόγια είναι όλοι εδώ, όμως στα δύσκολα μένουν λίγοι και καλοί.

Τελικά ακόμα κι αυτό είναι ένα μάθημα, από αυτά τα μαθήματα που η ζωή κρίνει ότι πρέπει να τα διδαχτείς. Το πήρα το μάθημα μου ζωή, σε ευχαριστώ, έχασα πολλά αλλά έμαθα άλλα τόσα.

Φίλοι μου, ο κορωνοιός είναι εκεί έξω, είτε μας αρέσει είτε όχι, κρατάμε αποστάσεις ασφαλείας λοιπόν, τηρούμε μέτρα υγιεινής και αγαπάμε λιγάκι περισσότερο τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας στα πιο δύσκολα, στα πιο μοναχικά.

Αφιερωμένο σε όλους τους Σπιναλογκίτες εκεί έξω μα λίγο περισσότερο στις δικές μου Σπιναλογκίτισσες!

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM