«Ζακέτα να πάρεις»

Η υπερπροστασία των ενήλικων «παιδιών» είναι κάτι που συνδέεται με την Κυπριακή και Ελληνική νοοτροπία. Πως άραγε, αυτά τα παιδιά θα ζήσουν στη κοινωνία ανεξάρτητα;

Της Ιωάννας Τζούλιου

«Μην ξεχάσεις να πάρεις ζακέτα», «φάε το φαγητό που σου έφτιαξε η μαμά», «μην ταλαιπωρηθεί το μωρό μου»… είναι κάποιες φράσεις που, στη Κύπρο και στη Ελλάδα, ακούμε συνεχώς από τους γονείς προς τα παιδιά τους, σε διάφορες παραλλαγές. Μόνο που, σε πολλές περιπτώσεις, δεν μιλάμε για παιδιά 5 ή 10 χρονών, αλλά για ενήλικα «παιδιά».

Πώς ενηλικιώνεται ένα άτομο και γίνεται ανεξάρτητο, όταν οι γονείς σταμάτησαν να μεγαλώνουν μαζί του; Ας το αναλύσουμε λίγο, γιατί είναι ένα θέμα που υπάρχει και είναι ριζωμένο στη κυπριακή και ελληνική νοοτροπία. Όταν το ‘παιδί’ έχει γίνει 30 χρονών και βάλε και οι γονείς ακόμα προσπαθούν να έχουν τη «στενή» προστασία του, λέγοντας δικαιολογίες του τύπου «το παιδί δε ξέρει», «το παιδί είναι κρίμα», «το παιδί θέλει βοήθεια», τότε πως μπορεί αυτό το ‘παιδί’ να ανεξαρτητοποιηθεί και να σταθεί στα πόδια του;

Δεν μπορεί ένας ενήλικας να ζητάει βοήθεια σε κάθε του βήμα, παίρνοντας συμβουλές και ρίχνοντας το μπαλάκι πάνω στους γονείς του. Όλοι οι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, σε όλη τους τη ζωή. Είναι φυσιολογικό να θέλει ο γονιός να τα θωρακίσει από τις κακουχίες. Ωστόσο, κάποια στιγμή αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν και ενηλικιώνονται. Μπορεί να είναι δύσκολο να αποδεχτεί ότι τα παιδιά του πρέπει τώρα

να κάνουν τις δικές τους επιλογές και αποφάσεις για τη ζωή τους. Μπορεί να είναι δύσκολο να τα δει ως οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό το μικρό παιδί που χρειαζόταν τη μαμά και τον μπαμπά του για τα πάντα. Γι’ αυτό το λόγο αναλαμβάνουν όλες τις ευθύνες του, όπως το καθάρισμα, το πλύσιμο των ρούχων, το μαγείρεμα ή τη πληρωμή λογαριασμών.

Όταν το παιδί σας έχει φτάσει στην ενηλικίωση και το υπέρ-προστατεύετε, αντιμετωπίζοντας το σαν παιδί ακόμα και σπεύδοντας να του λύσετε τα προβλήματα του, μπορεί να νομίζετε ότι το βοηθάτε με αυτό το τρόπο, αλλά στην πραγματικότητα το κρατάτε πίσω. Μπορεί να μην γίνεται σκόπιμα. Θέλετε απλώς να του κάνετε τη ζωή πιο εύκολη, ώστε να είναι επιτυχημένο. Η υπερπροστασία όμως, όταν τα παιδία είναι πλέον μεγάλα, τα εμποδίζουν από το να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικες, που μπορούν να χειριστούν τα δικά τους προβλήματα.

Κάποια στιγμή είτε στα 18 είτε στα 40, αυτά τα ‘παιδιά’ θα ενταχθούν στη περίπλοκη και επικίνδυνη κοινωνία και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό κόσμο. Πώς θα λειτουργήσουν; Πώς θα μαγειρέψουν χωρίς τη συνταγή της μαμάς; Πως θα υπολογίσουν το τραπεζικό τους λογαριασμό; Πώς θα δουλέψουν σε ένα περιβάλλον με άλλα διαφορετικά άτομα και με απαιτήσεις προς τους ίδιους; Πώς θα δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια; Είναι γεγονός πως όλη αυτή η υπερπροστασία των γονέων καταστρέφει τη ομαλή ενηλικίωση των νέων, και αυτό οδηγεί στην ευθυνοφοβία.

Οι γονείς πρέπει να είναι λιμάνι για τα παιδιά τους όσο ζουν, όχι άγκυρα να τα κρατάνε εκεί, αποτρέποντας τα από το να μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζωή μόνοι τους. Όταν το παιδί είναι 40, δεν είναι παιδί!

Και κάπου εδώ, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η νοοτροπία της υπερπροστασίας των ενήλικων ‘παιδιών’ οδηγεί σε ανατροφή ανασφαλών παιδιών, που δεν μπορούν να ζήσουν, χωρίς οι γονείς τους να τους κρατάνε το χέρι σε κάθε τους βήμα. Προσωπικά, μεγάλωσα με αυστηρούς γονείς. Στα 12 μου, με έστειλαν να ταξιδέψω με αεροπλάνο μόνη μου στους συγγενείς μου, στο εξωτερικό, στα 17 μου ζούσα μόνη μου στη Γερμανία, φροντίζοντας τον εαυτό μου και το σπίτι μου, μου έμαθαν να μαγειρεύω και να πλένω από πολύ μικρή ηλικία, με έσπρωχναν στα όρια μου πάντα, παρόλο που μπορεί να είχα ανασφάλειες ότι δεν θα τα καταφέρω. Μπορεί να φαινόταν σκληρό για τους άλλους ή ακόμα και εγώ μπορεί να σκεφτόμουν ότι κάποιες φορές είναι σκληρό, αλλά τώρα που μεγάλωσα, μπορώ να καταλάβω ότι με προετοίμασαν, και με ανεξαρτητοποίησε αυτός ο τρόπος ανατροφής που είχα. Έπειτα, όντας άτομο που έχω χάσει τη μητέρα μου στα 19 μου και έπρεπε πια να αναλάβω πολλά πράγματα στη ζωή μου, διότι ο πατέρας μου δουλεύει πάρα πολλές ώρες, είμαι ευγνώμων που έμαθα από μικρή ηλικία να φροντίζω πλήρως τον εαυτό μου.

Ο σκοπός των γονέων είναι να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αποκτήσουν δεξιότητες για τη ζωή τους. Τα παιδιά που μεγαλώνουν πρόκειται να γίνουν μέλη μιας κοινότητας, μελλοντικοί υπαλλήλοι ή επιχειρηματίες ή μελλοντικοί σύζυγοι, και θα πρέπει να παίρνουν πρωτοβουλίες και ευθύνες. Η ανατροφή είναι η βάση που θα πατήσουν τα παιδιά πάνω για να προχωρήσουν τη ζωή τους, οπότε η νοοτροπία της υπερπροστασίας των παιδιών πρέπει να αλλάξει και να αντικατασταθεί με τη διδασκαλία της ανεξαρτητοποίησης.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news