Έχουμε ξεχάσει να ζούμε με τα λίγα – της Ιωάννας Τζούλιου

Ζούμε σε ένα ματεριαλιστικό κόσμο όπου μια συνηθισμένη ζωή δεν είναι πια αρκετά καλή

Η πρώτη ερώτηση που γίνεται συνήθως όταν συναντιόμαστε με κάποιο άτομο είναι «με τι ασχολείσαι;», και σύμφωνα με τον τρόπο που απαντάμε σε αυτή την ερώτηση, ή θα μας επαινέσουν και θα γίνουμε θέμα ενδιαφέροντος, ή θα μείνουμε μόνοι, εμείς και τα κουκούτσια. Αυτό μου υποδηλώνει ότι ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο σνομπ ανθρώπους.
Θα μου πεις, καλά όλοι είναι σνομπ; Σκέψου το. Σνομπ είναι κάποιος ο οποίος παίρνει ένα μικρό αντιπροσωπευτικό μέρος του εαυτού σου και το χρησιμοποιεί για να βγάλει ένα καθολικό συμπέρασμα για το ποιος είσαι και πόση σημασία έχεις. Όλους μας έχει τύχει να συναντήσουμε κάποιον, ο οποίος καταλάβαμε αμέσως ότι μας έκρινε με βάση ένα μικρό μέρος του εαυτού μας. Το είδος του σνομπισμού που κυριαρχεί στον κόσμο σήμερα δεν αφορά τις συγγένειες εξ’ αίματος ή την εγγύτητα σου με το Βασιλιά της Αγγλίας, όπως παλιά, αλλά τι δουλειά κάνεις και πόσο εντυπωσιακές είναι οι οικονομικές σου δυνάμεις. Σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια, ο κόσμος θα σε κρίνει. Όταν κάποιος έχει την ανάγκη να κάνει βόλτες με μια ακριβή Ferrari για να νιώσει ζωντανός, σημαίνει πως αυτός ο άνθρωπος είναι κάποιος που δεν ήταν εφικτό στη ζωή του να νιώσει ζωντάνια και αγάπη χωρίς τη Ferrari του. ∆εν έχει μπορέσει να βρει τη γαλήνη μέσα του με απλά πράγματα, και γι’ αυτό χρειάζεται πολλά περισσότερα υλικά αγαθά για να γεμίσει το κενό και να νιώσει ότι έχει το δικαίωμα ύπαρξης. Αν κάποιος έχει ένα ποδήλατο και κυκλοφορεί με αυτό, και νιώθει εντάξει, κάτι έχει πάει καλά στο παρελθόν του. Αυτό σημαίνει ότι αυτό το άτομο μπορεί να αντιμετωπίσει το να είναι ο εαυτός του, χωρίς πολλά περαιτέρω υλικά αγαθά.
Μια από τις πιο όμορφες ιδέες και μηνύματα που ακούμε συνέχεια είναι ότι «ο καθένας μπορεί να πετύχει τα πάντα». Αυτό είναι το πνεύμα που κυριαρχεί στο καιρό μας. Είναι ένα όμορφο μήνυμα, αλλά επίσης επικίνδυνο μήνυμα. Γιατί αν πιστεύεις πραγματικά σε έναν κόσμο όπου μπορείς να κάνεις τα πάντα, και έχεις κάνει μόνο λίγα, Θεέ μου πόσο συντετριμμένος θα νιώθεις. Οι περισσότεροι από εμάς θα ζήσουμε μια συνηθισμένη ζωή. Χτίσαμε όμως, έναν κόσμο όπου μια συνηθισμένη ζωή δεν είναι αρκετά καλή. Μπαίνεις σε ένα βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου και τα περισσότερα βιβλία έχουν τίτλο «Πως θα γίνεις εκατομμυριούχος σε ένα απόγευμα». Ανοίγεις τις εφαρμογές των social media και είναι σαν να ανοίγεις ένα άλμπουμ φωτογραφιών από πλουσιοπάροχους ανθρώπους, που ζούνε την τέλεια ζωή, που κάθε μήνα (μην σου πω κι βδομάδα) ταξιδεύουν σε άλλο προορισμό, που έχουν ακριβά ρούχα, παπούτσια, τσάντες και σου λένε ότι μπορείς κι εσύ να τα καταφέρεις. Και σε πιάνει η θλίψη γιατί λες, μα γιατί εγώ να ανήκω στο 1% που δεν ζει την τέλεια ζωή; Αυτό είναι τρελό! Είναι μια μορφή αυτοβασανισμού.

Η συνηθισμένη ζωή στις μέρες μας είναι υλιστικά πιο άνετη από ποτέ. Μια συνηθισμένη ζωή σημαίνει ότι θα πάρεις ένα καλό αυτοκίνητο, θα κάνεις μπάνιο καθημερινά, θα έχεις στέγη πάνω από το κεφάλι σου, θα έχεις φαγητό. Υλιστικά, μια συνηθισμένη ζωή είναι καταπληκτική. Καταστρέψαμε τον παράδεισο, λέγοντας στον εαυτό μας ότι στην πραγματικότητα οτιδήποτε αντίθετο με όλα όσα ελπίζουμε, μια συνηθισμένη ζωή δεν είναι αρκετά καλή. ∆εν είναι αρκετά καλό να οδηγείς ένα συνηθισμένο αυτοκίνητο και να έχεις ένα συνηθισμένο σπίτι. ∆εν είσαι πολύ καλός. Πρέπει να είσαι τέλειος. Είμαστε τρελοί. Αυτό είναι ένα είδος βασανισμού που έχουμε επιβάλει στον εαυτό μας. Έχουμε χάσει κάθε επαφή με τον πνευματικό μας κόσμο. Έχουμε ξεχάσει να συνδεόμαστε με το μέσα μας και να δουλεύουμε τους εαυτούς μας ώστε να είμαστε ευτυχισμένοι με τα λίγα, με τα απλά. Γι’ αυτό κι οι περισσότεροι περνάνε από κατάθλιψη. Μια συνηθισμένη ζωή, είναι καλή ζωή. Ας σταματήσουμε να βασανίζουμε τους εαυτούς μας.

Υποφέρουμε από μια επιδημία ψυχικής δυσφορίας που προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από την προσδοκία ότι η ζωή μας θα είναι τέλεια. Η έλλειψη αποδοχής του εαυτού μας, μας έχει κάνει ψυχικά χάλια. Το μήνυμα που πρέπει να ακούσουμε είναι ότι είναι εντάξει, είμαστε εντάξει. Είναι εντάξει να αποτύχεις, είναι εντάξει να είσαι συνηθισμένος. Ένα εκατομμύριο ευρώ δεν πρόκειται να φέρουν χαρά. Η χαρά θα είναι ένα γεύμα και ένα ποτό με έναν φίλο, η χαρά θα είναι μια μέρα στο τέλος της οποίας, θα ήταν λίγο πολύ εντάξει. Η αγάπη δεν πρόκειται να είναι η τελειότητα. Αυτή είναι η ζωή που πρέπει να ζήσουμε και να αποδεχθούμε ότι είναι εντάξει.