Εσώκλειστες πνευματικές ονειρώξεις

Του Ζανέττου Λουκά

Η πανδημία έριξε το στίγμα της λαϊκής κουλτούρας και επανέφερε πίσω την σκέψη. Το χαμπάριασα μέσα στην καραντίνα. Και αναγκαστικά πήρα ένα φτυάρι και με έθαψα.

Διανύοντας τον τελευταίο μήνα αυτού του χρόνου με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα να υπερβαίνουν κάθε δόση αφηρημένου εξπρεσιονισμού βρήκα χρόνο και έφτιαξα ένα νεκρολόγιο σκέψεων, όπου μέσα έγραψα όλα όσα άλλαξαν εμένα τη χρονιά που πέρασε. Είναι ένα είδος ψυχανάλυσης και εξέλιξης του εαυτού (μου), καθώς είχα τον ανάλογο χρόνο να τον γνωρίσω καλύτερα, αλλά και ταυτοχρόνως να επενδύσω σ’ αυτόν.

Από τότε που ξέσπασε η πανδημία, έχω εξερευνήσει θέματα που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ πριν. Φιλοσοφία, επιστήμη, κλασική μουσική και ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Αρχαιολογία, αστρονομία και μικροβιολογία. Όχι λόγω επιθυμίας να τα εξερευνήσω, αλλά επειδή τα συνεχώς μεταβαλλόμενα εμπόδια και ευθύνες
της καθημερινότητας μειώθηκαν σταδιακά. Τα βιβλία και οι σημειώσεις τριπλασιάστηκαν και το γραφείο μου μετατράπηκε σε δημόσια βιβλιοθήκη.

Μετά από μήνες κατάδυσης σε νέα ενδιαφέροντα, αντιλήφθηκα ότι δεν είχα ποτέ μεγαλύτερη πληθώρα ιδεών, γνώσεων και κατανόησης. Ένιωσα σαν να ζούσα την εποχή του Διαφωτισμού αλλά σε «Έκδοχη Πανδημίας», και όλα αυτά γιατί έκανα τη μετάβαση από τον λαϊκιστικό τρόπο ανάγνωσης ξανά πίσω στον διανοούμενο. Αντιστρέφοντας τα χρόνια που ο λαϊκός πολιτισμός είχε καταστρέψει το μυαλό μου κατάφερα μέσα από την ηρεμία της υπερβολικής ευθύνης να γνωρίσω ένα νέο άνθρωπο που η ανάγνωση μου τον σύστησε. Η αναζωογονημένη δίψα μου για γνώση μου έδωσε σκοπό και έναν λόγο να κάνω κάθε δευτερόλεπτο αυτού του χρόνου να είναι σημαντικό.

Είναι ειρωνικό, ότι όσα περισσότερα έχω μάθει για τον κόσμο τελευταία όπως πώς λειτουργεί η ζωή και πώς λειτουργούν οι άνθρωποι τα διδάχτηκα αποφεύγοντας την ανθρώπινη επαφή, μένοντας εσώκλειστος σε εσωτερικούς χώρους και με μόνο σύνθημα να αποκτήσω γνώση.

Ομολογώ, προτού χτυπήσει η πανδημία, είχα πέσει έξω για το συντριπτικό στίγμα του να είναι κανείς πνευματικά διανοούμενος. Με το πρόσχημα της λαϊκής κουλτούρας, θεωρηθήκαμε ως λαός και ως άνθρωποι ανόητοι, γυμνοί και απατηλοί. Περιθωριοποιημένοι, ξεχασμένοι σε μία ή και περισσότερες οθόνες. Η γνώση των πραγμάτων εκτός της τεχνοκρατίας έγινε κάπως αμφιλεγόμενη. Αλλά όπως αποδεικνύεται, υπάρχουν περισσότερα στη ζωή από το να λατρεύουμε τους διάσημους και να μαθαίνουμε τα νέα του κόσμου.

Η πανδημία άλλαξε την αντίληψή μου. Έχει αναδιαμορφώσει τον τρόπο που σκέφτομαι, τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Λιγότερο από ποτέ, νοιάζομαι για την εμφάνισή μου και τι πιστεύουν οι άλλοι για μένα. Έχω μειώσει κάθε λογής ανασφάλεια για τον τρόπο που εκφράζομαι στους γύρω μου.

Και παρόλο που η πανδημία δημιούργησε επίσης βαθιές, ανανεωμένες, προκαταρκτικές πληγές που θα χρειαστούν χρόνια για να επουλωθούν, προσπαθώ να δω τη φωτεινή πλευρά. Δεν υπήρξε ποτέ καλύτερη στιγμή για να σκεφούμε. Η πανδημία είναι ο απόλυτος καταλύτης για μια πνευματική άνθηση στην κοινωνία που μπορούμε εύκολα να συνυπάρξουμε μαζί. Είναι η τέλεια στιγμή για να αναδείξουμε τον καταπιεσμένο πνευματικό μας εαυτό και να ξεκινήσουμε μια αναζήτηση για τη ζωή που αλλάζει, τη σοφία και τη γνώση και που ελπίζουμε, θα μας βοηθήσει να ευδοκιμήσουμε στο μέλλον.

Ο κόσμος χρειάζεται μια πνευματική αναβίωση. Εάν συμβεί, θα συμβεί τώρα. Η εξέγερση των πνευματικών ανθρώπων ξεκίνησε μέσα από το χάος ενός ιού. Το νεκρολόγιο σκέψεων μου είναι ένας νόστος με το ελάχιστο δυνατόν άλγος. Είμαι τόσο ήρεμος σε αυτό τον ενταφιασμό και αφήνω έναν εαυτό πίσω, τον οποίο σεβόμουνα για τα όσα είχε πράξει μέχρι σήμερα. Οι φιλίες, ο έρωτας, η θρησκεία, ο θάνατος είναι θέματα που αντιμετώπιζα πάντοτε μόνος μου. Πρόσωπο με πρόσωπο. Mano e Mano. Και μόνος μου τώρα αποχαιρετώ τις σκέψεις μου. Μελαγχολικά και απερίφραστα. Ποιος ξέρει. Ίσως κάποια στιγμή με ξαναεπισκεφτούν στα όνειρά μου.