Είχα ανάγκη να σε δω!

Τελικά τα όνειρα είναι κάτι σαν την βενζίνη που γεμίζουμε το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μας, κανείς δεν ξέρει ακριβώς την ποιότητα της ή αν είναι νοθευμένη.

Της Ginaς Κωνσταντίνου

“Είχα ανάγκη να σε δω” της ψιθύρισα καθώς έβγαζα τα παπούτσια μου. Βούλιαξα τα δάκτυλα μου στην ζεστή άμμο και για κάποια δευτερόλεπτα ηρέμησε η ψυχή μου.

Περπάτησα προς αυτήν και η μυρωδιά της φλέρταρε ξεδιάντροπα τα ρουθούνια μου. Ανασήκωσα τα μπατζάκια μου και παραδόθηκα σε αυτήν. Τα δροσερά της χέρια αγκάλιασαν τους αστραγάλους μου και επιτέλους αγαλίασα. Το όνειρο μου έγινε πραγματικότητα, σκέφτηκα. Είμαι εδώ και μπορώ να έρχομαι όποτε θέλω σε αυτήν, στη θάλασσα μου.

Το όνειρο μου έγινε πραγματικότητα, είπα δυνατά, κι ας γέλασε μαζί μου το νεαρό ζευγάρι που ερωτοτροπούσε στην αμμουδιά. Διερωτώμαι, υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη Γη που να μην ονειρεύεται; Και εάν ναι, αλήθεια πως ζει; Πως μπορεί να σηκώνεται κάθε πρωί από το κρεβάτι χωρίς ούτε ένα όνειρο κατά νου; Πως χαμογελάει; Πώς ερωτεύεται; Πώς πεθαίνει χωρίς πρώτα έστω και μία φορά να έχει ονειρευτεί; Ταξιδεύω το χρόνο πίσω πολλά χρόνια πριν και έχω θύμησες από τα πρώτα μου όνειρα, θα ήμουν 6 με 7 χρονών. Με έχω εικόνα να κάθομαι στο πλατύσκαλο του σπιτιού του παππού και της γιαγιάς και να δακτυλογραφώ σε μία αόρατη γραφομηχανή. Καλή ώρα σαν και τώρα, ακόμη ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, ευχαριστώ!

Εσείς ονειρεύεστε; Και εάν ναι, σας δυναμώνουν τα όνειρα σας; Σας δίνουν ώθηση για να βγάλετε πέρα την αδίστακτη ρουτίνα σας;

Τελικά, από εκείνο το νοερό δακτυλογράφημα στο πλατύσκαλο μέχρι το σημερινό μου μούλιασμα στη μαγεία της θάλασσάς μου, αντιλαμβάνομαι ότι πολλά μου όνειρα έγιναν πραγματικότητα, έγιναν γεγονός.

Γιατί όμως δεν το κατάλαβα νωρίτερα; Γιατί δεν υπάρχει η αίσθηση ότι ζώ τα όνειρα μου; Ή μήπως έτσι γίνεται όταν το όνειρο γίνεται γεγονός. Χάνουν την μαγεία τους τα όνειρα; Ή απλά ξεφτίζουν κι αυτά ως κεκτημένα και δεδομένα. Ο Βασίλης λέει ότι “σκοτώνουν τα όνειρα όταν γίνονται συνήθεια”.

Και αν αποδεκτούμε ως φυσικό εχθρό του ονείρου την συνήθεια, πως συνηθίζεται κάτι που λαχταράς τόσο πολύ; Ή μήπως το όνειρο όσο παραμένει όνειρο το εξιδανεικεύουμε και όταν έρθει εκείνη η άγια στιγμή να το ζήσουμε αρχίσουμε να μετράμε υπέρ και κατά;

… Η ώρα έχει περάσει και ο ήλιος φεύγει σιγά – σιγά για άλλες πολιτείες, αποφασίζω να φύγω με την υπόσχεση ότι θα ξαναρθώ σύντομα. Το νεαρό ζευγάρι δίπλα μου δίνει υποσχέσεις αιώνιας πίστης και ονειρεύονται κι αυτοί το κοινό τους μέλλον. Τους χαμογελάω καθώς φεύγω, ονειρευτείτε!

Τελικά τα όνειρα είναι κάτι σαν την βενζίνη που γεμίζουμε το ρεζερβουαρ του αυτοκινήτου μας, κάνεις δεν ξέρει ακριβώς την ποιότητα της ή αν είναι νοθευμένη. Έτσι και τα όνειρα, μας γεμίζουν ενέργεια, προσμονή, υπομονή, θέληση και δύναμη μα στο τέλος εάν και εφόσον ευλογηθούμε και τα ζήσουμε μόνο τότε θα γνωρίζουμε εάν άξιζαν τον κόπο, εάν εξειδανικεύτηκαν ή τελικά ήταν όλα όσα προσμέναμε.

«Φρόνιμα κούκλα μου, λέω στην ψυχή μου, όλα θα γίνουν όπως τα’ χουμε σχεδιάσει».

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news