Δώστε στα παιδιά σας αυτά που χρειάζονται

Του Λώρενς Καλογραιάδη

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο όταν μιλά κανείς με ένα έφηβο ή μια έφηβη, να συνειδητοποιεί ότι το ανήλικο αυτό άτομο δουλεύει ήδη για παραπάνω ώρες την ημέρα από ότι οι γονείς του!

Δυστυχώς έχει γίνει εντελώς κανονικό και σχεδόν αναμενόμενο ότι τα παιδιά θα ξεκινούν την ημέρα με τις υποχρεώσεις του σχολείου, οι οποίες θα κυλήσουν χωρίς διάλειμμα σε 3-5 ώρες φροντιστήρια και “δραστηριότητες” (που είναι σχεδόν πάντα επιλογές των γονιών), και μετά όσες ώρες χρειαστούν ώστε να ολοκληρωθούν και οι σχολικές εργασίες στο σπίτι.

Εάν ένα παιδί θέλει να τα πάει καλά, πρέπει κυριολεκτικά να θυσιάσει την παιδική του ηλικία, τα εφηβικά του χρόνια, και την ψυχική του υγεία ώστε να τα βγάλει πέρα. Και μετά διερωτόμαστε γιατί παρουσιάζεται τόσο πολύ άγχος σε σημείο διαταραχής στις νεαρές ηλικίες ή γιατί υπάρχει νεανική παραβατικότητα. Αφού ποιος θα ήθελε να ζει υπό τόσο πολύ έλεγχο και περιορισμό;

Η συνήθης απάντηση είναι ότι τα παιδιά αυτά έχουν ευκαιρίες που οι γονείς τους δεν είχαν.

Αλλά αν ρωτήσουμε τα παιδιά τι θέλουν και τι χρειάζονται, αυτά τι θα πουν;

Η αλήθεια είναι ότι η συζήτηση περιφέρεται συχνά γύρω από το τι δεν είχαν οι προηγούμενες γενιές και τις ανέσεις που έχουν τα παιδιά του σήμερα, αλλά ίσως να γίνεται μια σημαντική παράληψη: ότι είχαν και οι προηγούμενες εποχές ιδιαίτερες χαρές, ευκαιρίες και ανέσεις που ίσως να μην υπάρχουν πλέον σήμερα.

Γιατί ίσως να έχουν τα παιδιά παραπάνω ευκαιρίες από τους γονείς τους, αλλά αυτά έχουν σίγουρα περισσότερες ευθύνες και λιγότερες ελευθερίες.

Αυτό δεν αποτελεί κατάκριση ούτε καταδίκη – απλά είναι ένα γεγονός. Όλοι μας έτσι πράττουμε ως γονείς και είναι απλά καλά να το έχουμε υπόψη μας, επειδή ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά μας είναι εξ ορισμού διαφορετικός, με άλλες απαιτήσεις και άλλες δοκιμασίες.

Και ίσως πιο σημαντικό από όλα: ΔΕΝ είμαστε τα παιδιά μας! Οπότε ας δώσουμε ευκαιρία στους εαυτούς μας να μπούμε όσο γίνεται στη θέση τους, ή ακόμα καλύτερα (για τους πιο τολμηρούς γονείς) ας ρωτήσουμε τα παιδιά μας ώστε να μας πουν τα ίδια τι δυσκολίες αντιμετωπίζουν, τι περιορισμούς ζουν, και πως τα διαχειρίζονται.

Στη χειρότερη περίπτωση, ίσως να έρθουμε λίγο πιο κοντά στα παιδιά μας.