Δεν είναι εύκολο πράγμα να είσαι αισιόδοξος άνθρωπος

Το να μπορείς να σηκώνεσαι, να επαναπροσδιορίζεις τους στόχους σου και να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο είναι δεξιότητα και χρειάζεται εκπαίδευση, θέληση, πείσμα και πολλή αγάπη για να το επιτύχεις.

Της Βέρας Κοσμά

Τον τελευταίο καιρό ολοένα και περισσότερο ακούμε για τη θετική σκέψη και τη θετική στάση ζωής. Οι influencers στα social media προσπαθούν να μας δείξουν τον “σωστό” δρόμο, το δρόμο που ακολούθησαν οι ίδιοι και τα “κατάφεραν”, οι life coaches – που ολοένα αυξάνονται και πληθύνονται- προσπαθούν να μας διδάξουν να μην τα παρατάμε ό,τι και να συμβαίνει, οι φίλοι μας δεν βαριούνται να μας λένε να μην εγκαταλείπουμε και οι γονείς να λένε πως θα ρθούνε καλύτερες μέρες… Προσπαθούν να μας πείσουν πως πρέπει να χαμογελάμε ό,τι και να συμβαίνει, ακόμα και όταν όλα μέσα μας είναι έτοιμα να καταρρεύσουν. Φθάσαμε σε ένα σημείο που ακούμε τόσους πολλούς «δασκάλους» οι οποίοι μας λένε πώς να φτιάξουμε τη ζωή μας, που νιώθουμε πως κάτι δεν πάει καλά με εμάς, πως κάτι είναι χαλασμένο και πρέπει να «φτιαχτεί»..

Είναι όμως αυτή η μόνιμη θετική στάση ζωής μια υγιής κατάσταση; Πόσο θετικό είναι για την ψυχοσωματική μας υγεία να συσσωρεύουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα; Να μην κλαίμε; Να μη εκφραζόμαστε; Και τι σημαίνει να είσαι «θετικός άνθρωπος»; Προφανώς το να είσαι θετικός δεν σημαίνει «φοράω» ένα χαμόγελο, βγάζω μια σέλφι και την ποστάρω στο ίνσταγκραμ. Ούτε σημαίνει πως αγνοώ την πραγματικότητα και ό,τι συμβαίνει γύρω μου, πως αφήνω στην απέξω όλα τα προβλήματα που συμβαίνουν και ζω μέσα μια «ροζ φούσκα». Αυτός είναι δείγμα ενός παλαβού άνθρωπου και πολλές φορές ευχήθηκα να ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως δεν ανήκω.

Είμαι άνθρωπος και κάποιες φορές δεν είμαι καλά. Απογοητεύομαι, πληγώνομαι, ζω ήττες, πέφτω και δεν ντρέπομαι ούτε να κλάψω ούτε να δείξω ότι έχασα. Και ποιος δεν το έχει κάνει άλλωστε; Δεν είμαι ρομπότ που κάποιος θα με προγραμματίσει ώστε να μην έχω συναισθήματα. Γι’ αυτό κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται ενοχές όταν δεν έχει όρεξη να χαμογελάσει. Είναι εντάξει να μην είσαι δυνατός όλες τις ώρες, είναι εντάξει να σπάσεις, είναι εντάξει να λυγίσεις.

Αν και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να βλέπω τη θετική πλευρά της ζωής, γνωρίζω πως δεν είναι εύκολο πράγμα να είσαι αισιόδοξος άνθρωπος. Ίσως πρόκειται για την πιο δύσκολη δεξιότητα που καλείσαι να μάθεις. Βέβαια, από την άλλη το να «παίζεις» το θύμα είναι το πιο εύκολο που μπορείς να κάνεις και δεν είναι η επιλογή που θα διάλεγα. Όταν περνάς δύσκολες στιγμές, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με καταστροφές, πανδημίες, ατυχίες και δυσκολίες, τι καλό μπορείς να κερδίσεις με το να είσαι αρνητικός και δυστυχισμένος; Δώσε το χρόνο που χρειάζεται το μυαλό και η καρδιά για να συνειδητοποιήσουν την παρούσα κατάσταση, βάλε όμως ένα χρονοδιάγραμμα στον εαυτό σου. Πρέπει να σηκωθείς ξανά και για να γίνει αυτό πρέπει να προσπαθήσεις πολύ.

Το να μπορείς να σηκώνεσαι, να επαναπροσδιορίζεις τους στόχους σου και να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο είναι δεξιότητα και χρειάζεται εκπαίδευση, θέληση, πείσμα και πολλή αγάπη για να το επιτύχεις. Μην ξεχνάς πως δεν μαθαίνεις μια γλώσσα από την μια ημέρα στην άλλη, δεν μαθαίνεις να κάνεις ποδήλατο ανεβαίνοντας στην σέλα, δεν μαθαίνεις κομπιούτερ πατώντας το κουμπί, δεν μαθαίνεις κολύμπι επειδή μπήκες στη θάλασσα. Χρειάζεται χρόνος, χρειάζεται υπομονή, χρειάζεται θέληση και χρειάζεται πολλή προσπάθεια. Το να είσαι θετικός δεν θα κάνει τις συνθήκες και την κατάσταση να εξαφανιστούν ως δια μαγείας. Είναι όμως η αρχή για τη δημιουργία καινούριων βάσεων.

Ακόμη και στη μέση του πολέμου οι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν την ειρήνη. Κάποιος μπορεί να μείνει στον φόβο και τις αρνητικές προσδοκίες, αλλά μπορεί επίσης να προσπαθήσει να κάνει το καλύτερο υπό τις περιστάσεις. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι θέμα επιλογής.