Γιατί σκοντάφτουμε πάνω μας;

Είναι λογικό το 2022 να περπατάς και να “κουτσουφλάς” ή “κουτσουβλάς” ή να σκοντάφτεις; Αλήθεια δεν ξέρω. Αν έχεις πιει και κανα ποτήρι παραπάνω μπορεί να είναι λογικό. Από την άλλη όμως, εξαρτάται σε ποια πόλη, χώρα ΄ή εποχή είσαι.

Του Αντώνη Ζορπά

Όταν ο Μάρκος Αυρήλιος περπατούσε μαζί με την φρουρά του στην Αιώνια πόλη (Ρώμη) κάπου το 165 π.Χ (δηλαδή κάπου 2000 χρόνια πριν) κανείς τους δεν σκόνταφτε στους δρόμους και στα τότε πεζοδρόμια, παρόλο που αυτά ήταν κατασκευασμένα από πέτρες.

Τώρα πως γίνεται, το 2022, σε όλη σχεδόν την επαρχία Αμμοχώστου να μην έχουμε πεζοδρόμια, δρόμους, πλατεία ή ακόμα ένα σημείο αναφοράς της πόλης μας, δεν το έχω ακόμα καταλάβει. Περπατάς (είτε στα πεζοδρόμια που δεν υπάρχουν ή στους δρόμους που, ας πούμε, ότι υπάρχουν) και σκοντάφτεις, και αυτό διότι δεν έχουμε αποδεχθεί την έννοια της καθολικής προσβάσιμης πόλης. Θεωρούμε τα θέματα καθολικής κινητικότητας δευτερευούσης σημασίας. Εφαρμόζουμε πρωτόγνωρες στρατηγικές και αποφάσεις, όπως για παράδειγμα επιβάλλουμε σε κάθε δημότη
(αν είναι δυνατόν) να φτιάξει μόνος του το πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι του (κάτι που ίσως δεν το κάνει, ή αν αυτό γίνεται δεν είναι ομοιόμορφο με του γείτονα), αντί να το οριοθετήσει ο Δήμος, να το κατασκευάσει ο Δήμος και στη συνέχεια να το χρεώσει στο Δημότη, είτε μέσα από την άδεια οικοδομής που αιτείται (κάτι πολύ απλό) ή μέσα από τέλη αποχέτευσης ή μέσα από τα σκύβαλά, ή μέσα από το λογαριασμό του νερού. Προφανώς και οι τοπικοί άρχοντες θα πουν ότι αυτό δεν γίνεται διότι ο περί δήμου νόμος λέει αυτό, ο «περί πιάσε το αυγό και κουρευτώ νόμος» λέει κάτι άλλο.

Δρόμους και πεζοδρόμια δεν φτιάχνουμε, αφού δεν είναι ίσως γραμμένοι ως δρόμοι αλλά ως καρεττόδρομοι (αμαξόδρομοι). Άλλος θα πει ότι δεν έχουν ακόμα απαλλοτριωθεί (αν είναι δυνατόν), ενώ κάποιος άλλος φωνασκεί ότι «εν να του φάσιν το χωράφι του» αγνοώντας ότι όλοι μας δεν παίρνουμε τίποτα μαζί μας. Επιπλέον, μείζον μικροπολιτικό θέμα είναι να μην χαλάσουμε το σημηντήριν (περίφραξη) ή τον κήπο του κουμπάρου μας, διότι εν θα μας ψηφίσει ξανά. Από την άλλη, καμαρώνουμε ότι έχουμε ένα αξιόλογο οδικό δίκτυο (κάνοντας εγκαίνια σε ένα δρόμο που πήρε πάνω από 20 χρόνια να κατασκευαστεί, αυτό της 1ης Απριλίου, κάλιο αργά παρά ποτέ) για να πηγαίνουμε στον Πρωτάρα (ευτυχώς που υπάρχει και αυτός).

Προφανώς, όλα αυτά είναι γνωστά αλλά αν σας φαίνονται περίεργα, δείτε πως είναι το πρόβλημα. Απλά βγείτε να περπατήσετε λίγο έξω από το σπίτι σας, κάντε μια βόλτα περί τα 1000 μέτρα και θα διαπιστώσετε ότι δεν μπορείτε να το πράξετε, είτε διότι δεν υπάρχουν πεζοδρόμια είτε,
αν υπάρχουν, θέλουν ανακατασκευή είτε έγιναν μόνιμες θέσεις στάθμευσης είτε σε αυτά υπάρχουν γλάστρες με λουλούδια είτε τραπέζια και καρέκλες είτε ο κάθε ένας φυτεύει τα δέντρα της αρεσκείας του είτε τα υφιστάμενα δέντρα είναι στη μέση του πεζοδρομίου και αναγκάζεσαι να περπατάς στο δρόμο, είτε ξαφνικά διαπιστώνεις ότι εκεί που περπατούσες πάνω στο πεζοδρόμιο φθάνεις σε αδιέξοδο διότι έπεσες πάνω σε τοίχο που δεν τόλμησε ποτέ κανένας να τον χαλάσει, διότι θα έχανε ψήφους και πολλά άλλα. Παράλληλα, θα διαπιστώσετε μέσα στη μέση του δρόμου, συχνά πυκνά, κώνους για εβδομάδες ολόκληρες, μέχρι να προθυμοποιηθεί κάποιος να τους επιδιορθώσει, έστω και πρόχειρα. Γενικά η προχειρότητα είναι το σήμα κατατεθέν μας εδώ και πολλές πενταετίες. Σε μια άλλη εποχή, κάναμε πρέμιξ έξω από το σπίτι κάποιου όταν αυτός μας ψήφιζε για να μπορεί να περπατά χωρίς να λερώνει τα ρούχα του ή τα ελαστικά του αυτοκινήτου του, ενώ αν δεν μας ψήφιζε αφήναμε τον χωματόδρομο. Σήμερα, όταν οι 17 στόχοι των Ηνωμένων Εθνών, οι στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης μιλούν και επιβάλλουν το σεβασμό προς κάθε πολίτη, απαιτώντας και επιβάλλοντας ανάμεσα σε άλλα καθολική προσβασιμότητα, αναμένω από τον Δήμο μου να αρχίσει να σέβεται τους Δημότες
του αλλά και τους επισκέπτες του και να το αποδεικνύει με έργα και με πράξεις. Αναμένω από κάθε Δήμο ή τοπική αυτοδιοίκηση στην ελεύθερη Επαρχία Αμμόχωστου να πράξει το αυτονόητο. Το τι είναι αυτονόητο για μερικούς είναι θέμα μάλλον «αισθητικής» ή θέμα «αντίληψης» αφού δεν αποδέχονται την καλοπροαίρετη και δημιουργική κριτική. Γενικά μας φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Στο σημείο αυτό να αναφέρω, ότι ο Δήμος της Αγίας Νάπας και η κοινότητα Αυγόρου έχουν τον υψηλότερο δείκτη προσβασιμότητας (με πεζοδρόμια, ποδηλατοδρόμους σε όλη σχεδόν την επικράτεια τους) σε σύγκριση με τους υπόλοιπους Δήμους και Κοινότητες της Ελεύθερης Επαρχίας Αμμοχώστου. Προφανώς και αντιλήφθηκαν
τη σημασία της προσβασιμότητας και ότι αυτή αυξάνει το δείκτη επισκεψιμότητας στην περιοχή τους. Και ειδικά στην περίπτωση της Αγίας Νάπας, αυτό ήταν το αποτέλεσμα ενός ολοκληρωμένου και σωστού στρατηγικού σχεδιασμού που εφαρμόζεται ευλαβικά από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Νιώθω ντροπή και αίσχος, όταν τα άτομα με ειδικές ανάγκες, άτομα με κινητικά προβλήματα, είτε αυτά έχουν απώλεια όρασης είτε κάθονται σε τροχο-κάθισμα προσπαθούν να κινηθούν στην πόλη μου. Και το χειρότερο είναι ότι, εδώ και 30 χρόνια, οι δρόμοι μας είναι ακριβώς οι ίδιοι, δηλαδή τους επιδιορθώνουμε (πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων) και πεζοδρόμια δε φτιάχνουμε ή δεν τα συντηρούμε. Θα συνεχίσουμε να σκοντάφτουμε, όσο δεν διεκδικούμε, όσο δε διαμαρτυρόμαστε και όσο δεν απαιτούμαι. Ελπίζω στο τέλος, να μην κτυπήσει και κανένας.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news