Γιατί ξαφνικά τρελάθηκαν όλοι;

Δολοφονίες, εμπρησμοί, βιασμοί, γυναικοκτονίες, κλοπές. Τι γίνεται επιτέλους με την ανθρωπότητα; Τι φταίει για αυτή την έκρηξη επιθετικότητας;

Της Βέρας Κοσμά

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά τον τελευταίο καιρό παρατηρώ στους ανθρώπους περισσότερο άγχος, θυμό και επιθετικότητα. Και όχι μόνο στις αλληλεπιδράσεις μου αλλά και από όλα όσα βλέπω στις ειδήσεις, όλα όσα διαβάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όλα όσα ακούω στο ραδιόφωνο, η κοινωνία μας δείχνει να έχει κυριευτεί από οργή. Δολοφονίες, εμπρησμοί, βιασμοί, γυναικοκτονίες, κλοπές. Τι γίνεται επιτέλους με την ανθρωπότητα; Τι φταίει για αυτή την έκρηξη επιθετικότητας;

Νιώθω ότι ο κόσμος είναι κουρασμένος, απελπισμένος αλλά και φοβισμένος…Μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως θα έρθει ένα καλύτερο αύριο, το οποίο δεν ήρθε ποτέ. Δουλέψαμε σκληρά για μια αύξηση που δεν έγινε ποτέ, επενδύσαμε σε μια σχέση που δεν εκτιμήθηκε ποτέ, εμπιστευτήκαμε ένα φίλο που δεν άξιζε. Ονειρευτήκαμε και απογοητευτήκαμε. Περιμέναμε πολλά; Ίσως… Αλλά λογικό είναι αφού επενδύσαμε κάπου, σε μια σχέση, σε μια δουλειά, σε μια φιλία να θέλαμε αυτή η επένδυση να αποδώσει καρπούς. Και σαν να μην έφτανε το γεγονός πως όσα σχεδιάσαμε δεν υλοποιήθηκαν, έρχονται και τα απροσδόκητα της ζωής που δεν ξέρεις πώς να τα διαχειριστείς. Πανδημίες, ασθένειες, ανεργία, εμπρησμοί.

Ιδίως με τον κορονοϊό που μπήκε στη ζωή μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, με τα λοκντάουν και την οικονομική εξαθλίωση ήρθε και η απογοήτευση, η κατάθλιψη αλλά και ο θυμός. Στο «κόκκινο» τα κρούσματα και οι ΜΕθ αλλά στο «κόκκινο» είναι και τα νεύρα μας. Έχουμε χωριστεί σε εμβολιασμένους και αντιεμβολιαστές, σε αυτούς που φοράνε μάσκα και σε αυτούς που δεν φοράνε, σε αυτούς που πιστεύουν στον κορονοϊό και σε αυτούς που δεν πιστεύουν. Σε αυτούς που ακολουθούν το σύστημα και αυτούς που έχουν αηδιάσει το σύστημα. Έχουμε αποδιοργανωθεί, αντιμετωπίζουμε μια πραγματικότητα που δεν ήμασταν προετοιμασμένοι και λογικό να είμαστε θυμωμένοι και απογοητευμένοι. Αυτό που δεν είναι λογικό είναι να ξεσπάμε πάνω σε άλλους ανθρώπους, πάνω στη φύση, πάνω στα ζώα. Βέβαια δεν είναι μόνο ο κορωνοϊός που ευθύνεται για όλες αυτές τις εκρήξεις οργής. Ας μην ξεχνάμε πως μελέτες του 2020 έδειξαν, ότι ο θυμός αυξανόταν πριν από την πανδημία. Η πίεση που ασκούμε στον εαυτό μας για να ανταπεξέλθει στη σύγχρονη κοινωνία, η έλλειψη ικανοποίησης, η έλλειψη αυτοπεποίθησης οδηγούν τους ανθρώπους να κάνουν απελπιστικές – σπασμωδικές – νευρικές κινήσεις, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι καταστροφικές.

Οι θυμωμένοι άνθρωποι έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό να ζητούν πράγματα. Δικαιοσύνη, αποδοχή και κυρίως να γίνουν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο. Φυσικά και όλοι επιθυμούμε δικαιοσύνη και αποδοχή, οι θυμωμένοι όμως άνθρωποι τα απαιτούν και όταν οι απαιτήσεις αυτές δεν ικανοποιούνται, αυτή η απογοήτευση γίνεται θυμός. Σε αντίθεση με τον φόβο και τη θλίψη, ο θυμός μπορεί να προσφέρει μια ένταση ενέργειας και να μας κάνει να νιώθουμε περισσότερο υπεύθυνοι, αντί να αισθανόμαστε ευάλωτοι ή ανήμποροι. Γι ́αυτό και υιοθετούμε συμπεριφορές που μας κάνουν να νιώθουμε πως μπορούμε!

Η επιθετική οδήγηση, το βρισίδι, οι απειλές, οι φωνές, η καταστροφή αντικειμένων, ζώων και εκτάσεων, οι δολοφονίες και γενικότερα η εκδικητικότητα δημιουργούν μια ψευδαίσθηση ελέγχου και εξουσίας ενόψει αυτής της αβεβαιότητας. Είναι όμως ψευδαίσθηση και όχι η πραγματικότητα και σίγουρα όχι ο ιδανικός τρόπος για να ηρεμήσουν τα νεύρα μας και να διώξουμε τις ανασφάλειές μας. Και όπως είχε πει και ο αγαπημένος Αριστοτέλης: «Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με τον σωστό άνθρωπο, στον σωστό βαθμό, για τον σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με τον σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο». Αν δεν μπορείς λοιπόν να ελέγξεις τον θυμό σου και τα νεύρα σου θα έρθεις αντιμέτωπος με τις πράξεις σου…

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news