Γιατί δεν θα γίνουμε Ελβετία

Αν αναλογιστεί κανείς ΄ότι στη λίμνη οφείλεται το όνομα του Μητροπολιτικού Δήμου Παραλιμνίου (της Ελεύθερης Επαρχίας Αμμοχώστου) θα ανάμενε κανείς ότι το δεύτερο branding μετά τον Πρωταρά θα ήταν η λίμνη.

Του Αντώνη Ζορπά

Θα ανέμενε κάποιος το αυτονόητο, ότι δηλαδή ψάχνοντας στην Google ή σερφάροντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή σε άλλες τουριστικές πλατφόρμες, και βάζοντας το όνομα Παραλίμνι, το πρώτο που θα του έβγαζε θα ήταν φωτογραφίες που κάποιος θα διερωτώταν εάν ήταν στην λίμνη Como (στην Ιταλία), ή κάπου μεταξύ Ελβετίας και Αυστρίας. Θα ανάμενε λοιπόν κανείς, να δει ένα μικρό τεχνητό νησάκι στο κέντρο της λίμνης, το οποίο θα το προσέγγιζες με μία όμορφη ξύλινη γέφυρα, ένα γραμμικό ίσως πάρκο περιμετρικά με όμορφες διαδρομές, παγκάκια, πεζοδρόμους, ανοικτά γήπεδα για αθλοπαιδιές, παρατηρητήρια όπου ο επισκέπτης θα μπορούσε μέσα από τις διαδρομές που θα επέλεγε να παρατηρούσε Φλαμίνγκο και άλλα πουλιά. Παράλληλα, θα ανάμενέ κανείς (πάνω στο τεχνητό νησάκι) να έβρισκε καφετέριες, εστιατόρια που θα προωθούσαν την τοπική και μεσογειακή κουζίνα (αυστηρά και μόνο), μικρά καταστήματα που θα πουλάνε μόνο επιλεγμένα προϊόντα που θα κατασκευάζονταν μόνο στην Κύπρο (άλλωστε αυτά είναι στον πυρήνα της αειφόρου ανάπτυξης) και πολλά άλλα. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά θα ανάμενε λοιπόν κάποιος ότι, ανάμεσα στις θέσεις εργασίας που θα δημιουργούνταν, αρκετοί επιστήμονες θα ασχολούνταν με την προστασία των ειδών που απειλούνται όπως για παράδειγμα το γνωστό νερόφιδο Natrix-Natrix (με ιστορία χιλιάδων ετών) ενώ καταστήματα θα πουλούσαν μικρά (λουστρίνια) μπουλουκάκια του Natrix-Natrix ως τη μασκότ της περιοχής. Θα ανάμενε επιπλέον, ότι περιμετρικά του μικρού νησιού θα υπήρχαν ελεγχόμενες δεξαμενές αναπαραγωγής και διάσωσης του Natrix-Natrix. Φυσικά όλα αυτά θα αποτελούσαν ίσως ένα μεγαλεπήβολο στρατηγικό σχεδιασμό που θα κάλυπτε όλες τις απαιτήσεις τις ΕΕ και ταυτόχρονα θα καθόριζε και θα εφάρμοζε ένα σοβαρό διαχειριστικό σχέδιο που θα περιλάμβανε ανάμεσα σε άλλα την καθολική προστασία της χλωρίδας και της πανίδας της περιοχής. Άλλωστε η ΕΕ μας ενόχλησε πριν λίγους μήνες (ο πολιτικός προϊστάμενος του αρμόδιου Υπουργείου το γνωρίζει πάρα πολύ καλά και νομίζω και οι τοπικοί άρχοντες) και μας είπε το αυτονόητο, ότι δηλαδή εάν δεν εφαρμόσουμε άμεσα διαχειριστικά σχέδια από το Κάβο Γκρέκο μέχρι τον Ακάμα τότε τα πρόστιμα θα είναι τσουχτερά.

Αλήθεια τώρα….(με σαρκαστικό ύφος) θα μου πει κάποιος, είναι ώρα να ξυπνήσεις και να δεις την ωμή πραγματικότητα. Και θα μου πείτε, και εσένα τι σε νοιάζει; Ως πολίτης με ελεύθερη και μη καθοδηγούμενη βούληση, με νοιάζει διότι έχω κουραστεί να βλέπω τους Τοπικούς Άρχοντες και τον εκάστοτε πολιτικό προϊστάμενο, να κάθονται να σφυρίζουν αδιάφορα και να περιμένουν να λήξει ανώδυνα η θητεία τους. Με νοιάζει, διότι για να μπορέσεις να πας ένα βήμα πιο μπροστά θα πρέπει να έχεις βιώματα, εικόνες, να έχεις ταυτόχρονά και την ικανότητα και να ακούς και να οραματίζεσαι. Να έχεις επίσης και ένα χάρισμα, δηλαδή να αποδέχεσαι ότι κάποιες ιδέες μπορεί να μην είναι δικές σου αλλά, μπορεί να είναι κάποιου άλλου. Θα πρέπει ουσιαστικά να έχεις το θράσος και το θάρρος να κάνεις ένα στρατηγικό σχεδιασμό για τις μεθεπόμενες γενιές και όχι για το σήμερα. Θα πρέπει, να υποτάξεις τα θέλω σου στα πρέπει. Ξέρετε τι με ενοχλεί ιδιαίτερα; Ότι όλοι, αν όχι οι περισσότεροι, πίνουμε πρωινό καφέ σε κάποια από τις πολλές καφετέριες του τόπου μας και απλά κρίνουμε.. ή κατακρίνουμε… χωρίς να καταθέτουμε την άποψη μας τεκμηριωμένα. «Ωχ αδελφέ» ,θα πει κάποιος. «Γιατί ασχολείσαι;»

Τώρα το γιατί πολλά από αυτά που αναφέρω δεν πρόκειται να εφαρμοστούν είναι νομίζω απλό, εκ των οποίων το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι η λίμνη σε ποσοστό πάνω από 80% είναι ιδιωτική γη και οι ιδιοκτήτες πιέζουν για απαλλοτριώσεις εδώ και χρόνια (αλλά δεν γνωρίζουν ότι «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»). Παράλληλα κανένα στρατηγικό ουσιαστικό πλάνο δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται στο εγγύς μέλλον. Καταλήγει πολλές φορές σε σκουπιδότοπο αφού δεν υπάρχει καμία ουσιαστική αστυνόμευση. Και αφού λάμπουμε δια της απόλυτης μας απουσίας σε πολιτικό επίπεδο, η λίμνη θα συνεχίσει να δέχεται τα φλαμίνγκο όταν βρέχει (και όταν το κανάλι διαφυγής του νερού είναι κλειστό), σκουπίδια όταν δεν βρέχει, μερικούς λάτρεις της φύσης «αραιά και πολύ που», και όλοι εμείς θα πίνουμε καφέ αραχτοί και θα λέμε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι ενώ θα ψάχνουμε ένα σημείο αναφοράς για την περιοχή μας.

Καλό καλοκαίρι.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news