Γαία πυρί μιχθήτω

Του Ζανέττου Λουκά

Κοινώς πουτάνα όλα! Γαία πυρί μιχθήτω είναι μία έκφραση στα αρχαία Ελληνικά που δηλώνει πλήρη αδιαφορία για τις όποιες εξελίξεις, κυρίως για τρομακτικές συνέπειες που μπορεί να προκύψουν εξαιτίας μιας ενέργειας.

Μικρός, μου άρεσε να παίζω στις αλάνες. Όλη την ώρα έπαιζα. Έπαιζα με τους γείτονες μου και θυμάμαι που ήθελα πριν νυχτώσει να ρουφήξω και την τελευταία σταλιά της ημέρας. Η γειτονιά μου είχε άσφαλτο, αλλά και χωματόδρομους. Είχε πολλά οικόπεδα άχτιστα. Συνεχώς τα πόδια μου ήταν μελανιασμένα και γρατσουνισμένα από τα κτυπήματα και το παιχνίδι.

Απ’ όσα έλεγα ότι θα γίνω μικρός, το εκδότης ήταν το τελευταίο. Κι έγινα το τελευταίο. Μου άρεσε πολύ να διαβάζω περιοδικά όλων των ειδών. Αλμανάκ, Λούκι Λουκ, Αστερίξ, Κατερίνα. Τα έπαιρνα από το περίπτερο του «Τσιόλη» το οποίο είχε ο κύριος Ανδρέας, ο οποίος δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή.

Η κοινωνία της Κύπρου τότε ήταν συντηρητική, αποπροσανατολισμένη, και ταυτόχρονα με καμιά διάθεση αυτοκριτικής. Η απουσία της αυτοκριτικής αφαιρούσε την παρουσία λάθους γι’ αυτό και η Κύπρος δεν μπορούσε
να προχωρήσει. Υπήρχε μία μεγάλη ευθιξία καλοπέρασης και μεγαλομανίας η οποία δυστυχώς συνεχίζεται. Δεν είναι ότι ως λαός δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε. Το πρόβλημα ήταν ότι εμείς οι ίδιοι δεν θέλαμε να μας ενοχλούν οι τα κακώς κείμενα. Βολευτήκαμε με το πρόβλημα και στο τέλος γίναμε εμείς το πρόβλημα.

Αφενός και οι Κύπριοι δεν είναι μονολιθικοί με άποψή «μπετόν αρμέ». Απλά δεν έμαθαν να κριτικάρουν, να αναλύουν (εις βάθος) και να έχουν άποψη που να διαφέρει από του «Πασκαλή που τον καφενέ». Ο λαϊκισμός μας έκατσε σαν λονδρέζικο σαβίλ ρόου κοστούμι συνοδευόμενο με το άππομαν σε στυλ ιταλου Ναπολιτάνου που βγαίνει στο σεργιάνι. Μία φάση “γ*μ και δέρνω”. Η μικρή, στερνή Κύπρος μεταμορφώθηκε σε στρίνα που γυρίζει το μάτι της ανάποδα σε κάθε κακοτυχία χωρίς να αντιλαμβάνεται τις συνέπειες και τα λάθη.

Αποκτήσαμε ύφος χιλίων καρδιναλίων και αυτό ενόχλησε. Πρώτα ενόχλησε τους υπόλοιπους και μετά εμάς. Μια έκφανση της στάσης που αποκτήσαμε μας οδήγησε σε μία ταμπέλα που οι ευρωπαίοι όχι μόνο μας την έδωσαν αλλά μας την σφράγισαν και με βουλοκέρι. Την ταμπέλα του ατίθασου. Του αππωμένου. Του αμπάλατου.

Μου φαίνεται εντελώς ψευτοδραματικό αυτό που ζούμε μίστερ. Αν μας ανήκει ή όχι είναι θέμα το οποίο, χρήζει μεγαλύτερης συζήτησης. Όμως δεν κάνουμε και κάτι διαφορετικό να το αλλάξουμε. Θα πρέπει όμως. Είναι θέμα συμπεριφοράς, στάσης απέναντι στη ζωή.

Σε όποια χώρα πηγαίνω, βλέπω τον τρόπο που επιλύουν τα πολύ απλά θέματα και καταλαβαίνω πολλά για τους ανθρώπους της. Για παράδειγμα περπατάς σε μία μεγαλούπολη και βλέπεις πως αντιμετωπίζουν το κυκλοφοριακό και πως περπατάνε οι άνθρωποι σε μία αρμονία απολαμβάνοντας την πόλη τους. Ύστερα επιστρέφω στο μικρό Παραλίμνι και βλέπω τι βάσανο είναι να οδηγήσεις σε μία απόσταση που ενώ θα ήθελες τρία λεπτά θέλεις δεκατρία. Και όλοι κι όλοι δεκατρείς είμαστε. Γελούν και οι πικραμένες. Εδώ καταλαβαίνεις αμέσως ποια είναι η ποιότητα ζωής και πόσο ενδιαφέρονται οι κάτοικοι για τον τόπο τους.

Το Παραλίμνι είναι μια πόλη με τρομακτική έλλειψη φινέτσας και φαντασίας. Αυτό έχει να κάνει με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, τα κτίρια, τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει καμιά φροντίδα γι’ αυτά. Ένα στερνοτόπι, το οποίο, αν το αφήσεις ακόμη πέντε χρόνια δεν θα έχει διαφορά από τις Χαμίτ Μάντρες.

Να δεις που μία μέρα θα μας ρίχνουν πέτρες από τις μάντρες τα ίδια μας τα παιδιά.

Κρύψε να περάσουμε λένε. Όχι δεν κρύφω. Κανεί να κρυβόμαστε μίστερ. Τέρμα!

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM