Αχαριστία, η μέγιστη ψυχική αρρώστια…

Μόνο ένας ψυχολόγος μοιάζει ο πιο ιδανικός για να μου εξηγήσει επιτέλους γιατί τα μεγαλύτερα δράματα της ζωής μου συμβαίνουν το καλοκαίρι και συγκεκριμένα τον Ιούλιο. Να μου δώσει επιτέλους μια λογική εξήγηση ποιος και γιατί μας βάζει όλους κάθε Ιούλιο σε ένα τεράστιο μπλέντερ και μας ανακατεύει κάθε λίγο και λιγάκι με μια τεράστια μεταλλική κουτάλα.

Του Παντελη Θεοδοσίου

Ίσως να φταίνε οι ορμόνες που προσπαθούν να αντισταθούν στη ζέστη και την υγρασία, μετατρέποντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο σε σατανικό όργανο δημιουργίας παρεξηγήσεων. Ήθελα να ‘ξερα στ’ αλήθεια πώς με τόση ζέστη ορισμένοι άνθρωποι έχουν την ενέργεια να παίρνουν και να φέρνουν κουβέντες, να βάζουν λόγια και κουβέντες στο στόμα άλλων και να προκαλούν παρεξηγήσεις καλοκαιριάτικα. Την αχαριστία την έζησα και την εισέπραξα πολλές φορές στη μέχρι τώρα σαράντα και βάλε χρόνων πορεία μου. Κάθε φορά που τη βίωνα, κατόρθωνα μ’ ένα μαγικό τρόπο να την ξεπεράσω. Μπορούσα να φανώ υπεράνω και να μην γίνω κότα στο κοτέτσι, αλλά κόκορας που θέτει τα όρια. Πλέον, δεν την αντέχω την αχαριστία. Πονάει πολύ, όταν η δική μου δοτικότητα, ενδιαφέρον και φροντίδα χτυπάνε με φόρα πάνω στον αόρατο τοίχο που έκτισαν τα σκληρά αισθήματα του αχάριστου στα γερά θεμέλια της αγνωμοσύνης του.

Η «κατίνα» και η πλατίνα τον πρώτο χρόνο φαίνονται. Αργά ή γρήγορα θα αντιληφθείς ότι δίνεις τα πάντα άνευ όρων σε μια σχέση ή σ’ έναν αχάριστο άνθρωπο, ο οποίος δεν ικανοποιείται ποτέ. Ούτε με αυτά που έχει, ούτε με αυτά που του προσέφερες. Κι είναι έτοιμος, όσα κι αν
του έχεις δώσει, να επιτεθεί εναντίον σου με το πρώτο σου παράπτωμα ή με το πρώτο σου όχι σε όσα απαιτεί. Μετά από άπειρες εμπειρίες αχαριστίας που έζησα, τείνω στο συμπέρασμα ότι η αχαριστία και η αγνωμοσύνη δεν είναι απλά κακές συμπεριφορές ενός ατόμου. Η ψυχή
μου εκλαμβάνει την αχαριστία πλέον σαν ένα είδος ψυχικής αναπηρίας. Άνθρωποι με προσωπεία, τα οποία σε στιγμές πίεσης και ψυχικής αδυναμίας φανερώνουν την εσωτερική τους φτώχεια, βγάζοντας πλέον χωρίς κανένα δισταγμό στην επιφάνεια τον ναρκισσισμό τους. Όλη αυτή η παντελής έλλειψη ενσυναίσθησης και ο εγωκεντρισμός που διακατέχει τον σύγχρονο άνθρωπο αφαιρεί την ειλικρίνεια και την ηρεμία από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Τις πλείστες φορές η αληθινή αγάπη απουσιάζει από όλων των ειδών φιλίες. Οι περισσότεροι από εμάς αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους λες και μας χρωστούν. Δεν έχουμε μάθει να αναλαμβάνουμε τις δικές μας ευθύνες, να αναγνωρίζουμε το δικό μας μέρος του λάθους, να λειτουργούμε με τη λογική κι όχι με το ένστικτο του διώκτη. Όλη αυτή η τοξικότητα που δηλητηριάζει πρώτα τον ίδιο μας τον εαυτό και μετά τους ανθρώπους γύρω μας, στατιστικά, μας οδηγεί στη μοναξιά και τη διαιώνιση της όλης κατάστασης.

Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου πλέον δυστυχώς τα σκουριασμένα σίδερα και οι ξεγάνωτοι ντενεκέδες κάνουν περισσότερο ήχο από το χρυσάφι. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ρίχνουν πέτρες στο πηγάδι που τους δροσίζει. Το ρίχνω στη φιλοσοφία, μπας και βρω εξηγήσεις για όλο αυτό που ζω, για όλο το παράλογο που βιώνω στις μέρες μας.

Ο λυρικός Καλλίμαχος έγραψε σε έναν ύμνο του: “Κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε!”, ενώ ο Θεόφραστος, στους “Χαρακτήρες” του, γενικεύει: “Η αχαριστία είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να βγάλει κάποιος από μέσα του και μεγάλη πληγή και πόνος για
τον αποδέκτη της, ειδικά όταν έχει δώσει τα πάντα από αγάπη”. Ο Πλάτων ασχολούμενος με την πλευρά του ευεργετούντος σημείωνε: “Είναι οδυνηρό να ακούς να σε κακολογούν μετά από μια ευεργεσία που έκανες” κι ο Ξενοφών προχωρώντας πιο πέρα δογματίζει: “Επακόλουθο της αχαριστίας είναι η αναισχυντία.”

Σε μια προσπάθεια αυτογνωσίας συνειδητοποιώ ότι συχνά δεν εκτιμάμε τόσο πολύ τους άλλους, όσο μας φαίνεται. Γιατί, όταν εκτιμάς πραγματικά κάποιον, δεν είσαι έτοιμος να τον χαρακτηρίσεις ως αχάριστο, μόλις δε φερθεί όπως εσύ θα ήθελες να φερθεί. Αν τον εκτιμάς πραγματικά,
θα σκεφτείς τι του συμβαίνει και αντιδρά έτσι; Θα θέλεις να τον καταλάβεις. Θα είσαι πιο επιεικής. Ολόκληρος ο άνθρωπος θα είναι σημαντικός για εσένα. Όχι μόνο το «ευχαριστώ» του.

Είναι σημαντικό να δίνουμε, γιατί μας αρέσει να δίνουμε. Γιατί μας αρέσει η βελτιωμένη έκδοση του εαυτού μας, όταν δίνουμε απλόχερα. Γιατί μας αρέσει να έχουμε την ιδέα του «καλού» ανθρώπου για τον εαυτό μας.

Εμείς θα συνεχίσουμε να δίνουμε. Κόντρα στον εγωισμό ορισμένων, θα συνεχίζουμε να είμαστε ανοικτοχέρηδες κι ας μην μπορούν να το εκτιμήσουν οι ψυχικά ανάπηροι. Με καλή διάθεση θα μοιράζουμε αγάπη και βοήθεια σε όποιον την έχει ανάγκη και ας μην τη δεχτούν οι ψυχικά φτωχοί. Ό,τι και να γίνει, ο αχάριστος άνθρωπος δεν θα πει ποτέ του ευχαριστώ και πάντα θα δείχνει εχθρική στάση προς τον ευεργέτη του, προσπαθώντας να βλάψει χωρίς ενδοιασμούς κάποιον που του έχει φερθεί καλά.

Ο Ιησούς Χριστός έθρεψε το Ισραήλ με μάννα εξ ουρανού και εισέπραξε χολή και σταυρικό θάνατο. Αχαριστία, η άσχημη εκείνη ασθένεια της ψυχής που σίγουρα χρειάζεται θεραπεία.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news