Έχουμε ξεφύγει ως κοινωνία;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που πρέπει να θέσουμε όλοι στους εαυτούς μας, ώστε να μπορέσουμε να αναταράξουμε μοτίβα σύνδεσης και επικοινωνίας.

Της Ιωάννας Τζούλιου

Κατεβαίνω στο περίπτερο γύρω στις δέκα το βράδυ να πάρω κάποια απαραίτητα πράγματα, πριν γυρίσω στο σπίτι, μετά την δουλειά. Αφότου πήρα ότι χρειαζόμουν, βγαίνοντας από το περίπτερο βλέπω κάνα δύο αμάξια παρκαρισμένα απ’ έξω με νεαρούς μέσα (προφανώς κάτι ήρθαν να πάρουν κι αυτοί από το περίπτερο). Όλα τα άτομα της παρέας μέσα στα αμάξια κρατούσαν από ένα κινητό τηλέφωνο, χωρίς να μιλάνε μεταξύ τους. Έβγαζε σέλφι ο ένας, έβγαζε σέλφι ο άλλος. Γιατί σας γράφω όλα αυτά; Αυτές οι σκηνές καθημερινότητας που ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μου, με κάνουν να διερωτώμαι: μια παρέα που είναι έτοιμη να βγει, να διασκεδάσει, να ζήσει, να απολαύσει στιγμές τρέλας και ξεγνοιασιάς… είναι λογικό να είναι όλοι αποβλακωμένοι στα κινητά και να μην έχουν καμία αλληλεπίδραση μεταξύ τους;

Το κείμενο αυτό δεν είναι κριτική για την συμπεριφορά των νέων, παρά μόνο κάποιες σκέψεις όσο αφορά ορισμένες συμπεριφορές και χαρακτηριστικά, τα οποία έχει αναπτύξει η νεολαία της σύγχρονης κοινωνίας. Βλέπουμε ολοένα και περισσότερους νέους να έχουν μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και να μοιάζουν σα να είναι εγκλωβισμένοι σε ένα δικό τους κόσμο, ένα δικό τους κλουβί, κυρίως ψηφιακό. Είναι αυτονόητο πως υπάρχουν θετικά χαρακτηριστικά και πολλές εξαιρέσεις. Δεν είμαι ο τύπος που χαϊδεύει αυτιά. Συγχωρέσετε με. Όπου υπάρχει περιθώριο βελτίωσης και αλλαγής, οφείλουμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι ώστε να επιτευχθεί αυτή η αλλαγή και να προβληματίσουμε τους γύρω μας.

Όλοι αυτοί οι τεχνολογικοί πειρασμοί όπως τα κοινωνικά δίκτυα, έχουν ωθήσει και προωθήσει τους νέους να προτιμούν την ψηφιακή επικοινωνία από την άμεση. Αυτές οι νέες συνήθειες είναι καλοδεχούμενες, αλλά, μέχρι ένα σημείο. «Παν μέτρον άριστον»… πόσο σοφοί ήταν τελικά οι Αρχαίοι Έλληνες και πόσο δίκαιο είχαν. Όλα αυτά τα «καλούδια» της τεχνολογίας έχουν αλλάξει ριζικά τον τρόπο επικοινωνίας όλης της κοινωνίας, αλλά κυρίως των νέων. Πάρε για παράδειγμα, ακόμα και τα μικρά νήπια και τα παιδιά. Χάθηκαν τα παιδιά από τις αλάνες διότι έγιναν “Tik-Tokers” και βλέπουμε τα νήπια έξω, να έχουν από ένα κινητό τηλέφωνο ή ένα tablet μπροστά τους και να χαζεύουν στην οθόνη. Είναι κατανοητό ότι οι γονείς δυσκολεύονται να απασχολούν διαρκώς τα παιδιά τους με δραστηριότητες, όμως η ουσιαστική διασκέδαση είναι πολύ σημαντική διαδικασία στη ζωή του ανθρώπου.

Προσωπικά, ανήκω στη γενιά που ίσα που πρόλαβε τα παιχνίδια κάθε απόγευμα στη γειτονιά, και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό, διότι είναι στιγμές που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες μέσα μου, στην ψυχή μου και που αναπολώ συνεχώς. Τώρα πια οι νέοι έχουν μεγαλώσει με ένα κινητό στο χέρι, μια προέκταση του χεριού τους, και είναι φυσικό επακόλουθο να έχουν κάνει τρόπο ζωής το ατελείωτο σερφάρισμα στο διαδίκτυο και να ζουν σε ένα εικονικό κόσμο.

Τελειώνω αυτό το άρθρο, απευθυνόμενη σε όλη τη κοινωνία, ακόμα κι σε μένα (δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω), αλλά κυρίως στους νέους. Τους προτρέπω την επόμενη φορά που θα βγούνε με την παρέα τους, να αφήσουν για λίγο στην άκρη το «χαζοκούτι» και να απολαύσουν τις συζητήσεις, τα αστεία, την ανεμελιά με αληθινούς και ποιοτικούς φίλους. Να ζήσουν τη στιγμή σαν να μην υπάρχει αύριο και να μην έχουν προτεραιότητα στο μυαλό τους να ανεβάσουν μια σέλφι ή να βγάλουν στόρι την τοποθεσία στην οποία βρίσκονται. Σκεφτείτε εν τέλη, ότι αυτά που μένουν είναι οι στιγμές και ότι δεν πρέπει να τις σπαταλάμε σε ανούσια πράγματα.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news