Ένας χρόνος μακριά σου, είναι ένας χρόνος χωρίς συναισθήματα!

Της Λυδίας Βαρελά – Αναστασιάδου

Δεν περνάει ημέρα που να μην σε σκέφτομαι. Σήμερα όμως ειδικά περισσότερο.

Σήμερα 04/10 είναι η παγκόσμια ημέρα ζώων. Βλέπω όλους τους γνωστούς και φίλους, να ανεβάζουν φωτογραφίες από τα κατοικίδιά τους και με έχει πιάσει μία μελαγχολία.

Βλέπεις, εσύ δεν υπάρχεις πια στη ζωή μου.
Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος που είμαστε χώρια.

Και πονάει ρε φίλε. Πονάει περισσότερο από όσο μπορεί να φανταστεί κάποιος που δεν έχει χάσει το κατοικίδιό του.

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος, κι εγώ ακόμη δεν μπορώ να πλησιάσω τα κατοικίδια φίλων μου, όπως τότε που σε είχα. Κρατάω απόσταση. Σηκώνω άμυνες και δεν αφήνω κανένα να με συγκινήσει όσο με συγκινούσες εσύ.

Ίσως είναι κουτό για κάποιους αυτό. Ίσως είναι χαζό και ακαταλαβίστικο. Ίσως θεωρούν πως μία ψυχή ενός ζώου, δεν είναι τόσο σημαντική όσο μία ανθρώπινη ψυχή. Δεν συγκρίνω όμως αυτές τις δύο ομάδες. Δεν τις συγκρίνω γιατί για εμένα ήσουν άνθρωπος.

Θυμάμαι τις ημέρες που μαλώναμε και δεν με πλησίαζες γιατί μου «κρατούσες» μούτρα. Θυμάμαι τις ημέρες που ερχόσουν δίπλα μου και δεν έφευγες γιατί εγώ είχα τις μαύρες μου κι εσύ το καταλάβαινες.

Θυμάμαι τις ημέρες του χειμώνα που χουχουλιά- ζαμε στον καναπέ και με ζέσταινες. Θυμάμαι τις ημέρες του καλοκαιριού που με ζέσταινες απλά.

Θυμάμαι τις ημέρες μας. Γενικά.
Κι από τότε που σε έχασα, από τότε που «έφυγες» μέσα στα χέρια μου γιατί σε «χτύπησε» κι εσένα ο καρκίνος, νιώθω ότι δεν μπορώ να μοιραστώ τα εσώψυχά μου με κάποιον. Νιώθω πως την καλύτερή μου φίλη, την έθαψα μαζί σου. Νιώθω πως όλοι οι άλλοι γύρω μου με κρίνουν για το παραμικρό. Κι όσο κι αν αυτό δεν με ενδιέφερε ποτέ, εσύ πάντα με κοιτούσες στα μάτια και δεν με έκρινες ποτέ. Για τίποτα.

Δεν με έκρινες όταν είχα νεύρα και σου φώναζα. Δεν με έκρινες ποτέ όταν έκλαιγα. Δεν με έκρινες ποτέ όταν σου έλεγα όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου. Κι ας μην είχαν συνέχεια, κι ας μην είχαν ροή. Κι ας ήταν κάτι «ακατανόητο». Εσύ απλά ερχόσουν, γυρνούσες γύρω- γύρω από τα πόδια μου, σήκωνες την ουρά σου, κι όταν έσκυβα το κεφάλι μου για να σε κοιτάξω το βλέμμα σου ήταν καρφωμένο στο δικό μου. Μου έλεγες ένα «νιάου» και περνούσαν όλα.

Μετά έκανες μία χαζομάρα, έπιανες κατσαρίδες ή κουνούπια, έτρωγες την γατοτροφή σου με νάζι, έβαζες την πατούσα σου μέσα στο νερό και την έγλειφες, κι εγώ γελούσα σαν την χαζή. Μόνη μου. Θυμάμαι και την τελευταία ημέρα μας μαζί. Εκείνη την ημέρα, ήταν η μοναδική ημέρα στα

7 χρόνια που περάσαμε μαζί, που σε έβαλα στο αμάξι, έκατσες στην αγκαλιά μου, κούρνιασες στον λαιμό μου και κοιτούσες έξω στον δρόμο την τελευταία σου βόλτα. Και δεν έβγαλες κιχ. Δεν έκανες κανέναν ήχο που να δηλώνει πως σε ενοχλεί αυτή η διαδρομή.

Η Μύλβα που ήξερα εγώ, δεν ήθελε να μπει στο κλουβί της για κανέναν λόγο. Η Μύλβα που ήξερα εγώ, όταν μπαίναμε στο αμάξι, ήξερε ότι θα πάει να κάνει εμβόλιο και δεν της άρεσε καθόλου. Αλλά εκείνη η Μύλβα, είχε φύγει καιρό πριν.

Ο καρκίνος βλέπεις, την είχε αλλάξει. Της είχε πάρει τη σπιρτάδα και τη διάθεσή της για χαζομάρες. Την είχε κάνει να κοιμάται 20 ώρες και να μην θέλει να σηκωθεί από τον καναπέ.

Θυμάμαι και την τελευταία ημέρα μας μαζί. Εκείνη που σε κράτησα στα χέρια μου και η γιατρός σου πέρασε μέσα από ορό, εκείνο το άχρωμο υγρό που έκανε την καρδιά σου να σταματήσει να χτυπάει. Εκείνο το τελευταίο βλέμμα που μου έδωσες, της κατανόησης και της συμπόνιας ταυτόχρονα. Εκείνο το βλέμμα «Σε ευχαριστώ που δεν με αφήνεις να βασανίζομαι άλλο. Σε ευχαριστώ που δεν με κρατάς στην ζωή μόνο και μόνο επειδή είσαι εγωίστρια και θέλεις να με βλέπεις.»

Μαζί σου, έχω περάσει πολλά πράγματα και καταστάσεις. Καταστάσεις και συναισθήματα μεταβαλλόμενα που δεν τα έχω μοιραστεί με κανέναν ποτέ. Και πονάει πολύ που δεν μπορώ να τα μοιραστώ με κάποιον άλλον. Αυτό όμως έκανε και κάνει, την σχέση μας πιο ξεχωριστή από οποιαδήποτε σχέση είχα.

Εσείς που τα έχετε τα κατοικίδιά σας, να τα αγαπάτε. Εμείς που τα «αφήσαμε» να φύγουν, δεν μπορούμε να σας εξηγήσουμε το κενό που σου αφήνει αυτός ο χωρισμός. Αυτό που μπορούμε όμως να σας πούμε, είναι να εκτιμάτε τις στιγμές που έχετε μαζί τους. Γιατί μία ημέρα, θα ανοίξετε την πόρτα του σπιτιού σας περιμένοντας να ακούσετε το κουδουνάκι τους, αλλά ο μόνος ήχος, θα είναι η σιωπή.

Κι αυτή η σιωπή, από ένα σημείο και μετά.
Σου τρυπάει τα αυτιά.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας τα καλύτερα άρθρα του VANTAGEMAG.COM