Άναισθησία λοιπόν…

Σ ́έναν κόσμο που καθημερινά καταρρέει μήπως η αναισθησία είναι ό,τι καλύτερο;

Όλα όσα συμβαίνουν, τελικά, γύρω μας, κοντά μας, ή μακριά μας, έχουν τη σημασία τους και όσο και να θέλουμε να αποστασιοποιηθούμε με τον ένα ή τον άλλον τρόπο μας επηρεάζουν. Μεγαλώνοντας, μας έχουν μάθει να νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας, την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τις αξίες και τα ιδανικά μας. Γι ́ αυτό όσο και να προσπαθείς να κοιτάς τη ζωή σου και τη «δουλειά» σου δεν γίνεται να μην επηρεάζεσαι όταν κάθε φορά που θα μπεις στο Facebook και το Instagram τα αρνητικά γεγονότα είναι μπροστά στα μάτια σου, τα ακούς συνέχεια όταν ανοίγεις την τηλεόραση και το ραδιόφωνο και είναι το θέμα συζήτησης όπου σταθείς και όπου βρεθείς.

Στις 17/06/2021 οι τίτλοι ειδήσεων σε όλα τα μέσα και επομένως σε όλες τις συζητήσεις είχαν τους τίτλους που ακολουθούν: «Ο πιλότος είναι ο δολοφόνος της Κάρολαϊν», «Πατέρας σκότωσε τον γιο του και μετά τον έκαψε», «Ο Θανάσης δολοφονήθηκε, δεν αυτοκτόνησε», «38χρονος εγκαταλείπει σύζυγο και 2 παιδιά μετά από έμφραγμα», «Τα ξενοδοχεία ξανακλείνουν», «Οι τιμές των καυσίμων ανεβαίνουν». Όλα αυτά σε μόνο μια ημέρα… Δεν μπορείς να τα αγνοήσεις έτσι απλά. Δεν γίνεται… Εμένα προσωπικά δένεται κόμπο το στομάχι μου. Ο Ιούνιος είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς. Τα κρούσματα μειώθηκαν αισθητά, τα ξενοδοχεία ξανάνοιξαν, τα περιοριστικά μέτρα αρθήκαν και η ψυχολογία μας είχε ανέβει αισθητά. Είχαμε πιστέψει πως ήταν καιρός να χαρούμε λίγο. Τελικά ήταν πιο λίγο από ό,τι περιμέναμε. Οι Άγγλοι ακυρώνουν, οι Ρώσσοι ακυρώνουν, η ανεργία αυξάνεται, ο κόσμος γίνεται φτωχότερος, η παράνοια κορυφώνεται. Αυτά δεν είναι προβλήματα των άλλων αλλά προσωπική υπόθεση όλων. Σίγουρα δεν μπορούμε να τρελαινόμαστε για τα πάντα και δεν μπορούμε να αλλάξουμε το σύμπαν ούτε και την ανθρωπότητα.

Μπορούμε όμως να γίνουμε αναίσθητοι; Να ακούμε και να διαβάζουμε φρικαλέα γεγονότα και να παραμένουμε απαθείς; Πιστεύω πως όλοι μας κάποτε βρεθήκαμε σε αδιέξοδο με μόνη επιλογή την αναισθησία, αλλά κάπου βαθιά μέσα μας ξέραμε πως δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Χωρίς αμφιβολία η κοινωνία είναι σε μια περίεργη τροχιά κι αυτό επηρεάζει την προσωπική μας ζωή, την ψυχολογία μας, τα πάντα. Είναι όλα «φλου», δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο και όσο αισιόδοξοι και να είμαστε δεν μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα έχει κυριεύσει τους περισσοτέρους. Σε τι κόσμο ζούμε; Τι μέλλει γενέσθαι; Θα φτιάξουν τα πράγματα ή θα γίνει χειρότερα; Και γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τώρα φτάσαμε ή πάντα εδώ ήμασταν απλά πιο πριν δεν ξέραμε; Όλο αυτό το παραλήρημα με τον κορωνοϊό πότε θα τελειώσει;

Τώρα βρισκόμαστε στον Ιούλιο και κανείς δεν ξέρει τι μας περιμένει. Το μόνο σίγουρο είναι πως περάσαμε από 1000 κύματα και ψυχολογικά αρνούμαστε να μετρήσουμε ακόμα ένα κύμα πανδημίας. Πεθυμήσαμε να δουλέψουμε, να νιώσουμε «πιεσμένοι», να δούμε ξανθά παιδάκια ηλιοκαμένα, να πάμε σε γάμο, διακοπές, να βγούμε, να χορέψουμε και να επιστρέψουμε στο σπίτι το επόμενο πρωί. Να αφήσουμε όλα τα προβλήματα στην απ ́έξω. Η ζωή όμως δεν μας αφήνει.

Η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα, έχει ανηφόρες, έχει κατηφόρες, έχει και ενδιάμεσα. Η ζωή έχει χωρισμούς, ερωτικές απογοητεύσεις, οικονομικά αδιέξοδα, προβλήματα υγείας. Η ζωή είναι ωραία, αλλά και δύσκολη. Δεν υπάρχει τέλεια ζωή, είναι ένας δρόμος μετ’ εμποδίων τον οποίο καλούμαστε να βαδίσουμε με ψυχραιμία. Δεν έχει να κάνει ούτε με την αναισθησία ούτε με την ευαισθησία αλλά με ένα χάρισμα που έχουν οι λίγοι και θαυμάζουν οι πολλοί. Λέγεται ψυχική δύναμη.