Η ζωή σε αμαξίδιο στην Κύπρο; Μία δυσάρεστη εμπειρία

Η δημοσιογράφος και συντάκτρια του περιοδικού VOLT, Ειρήνη Τσομαλλούρη το καλοκαίρι του 2020 πέρασε κάποιες εβδομάδες στο αμαξίδιο και περιγράφει τις εμπειρίες της, αλλά και πως είναι να ζεις ως ΑΜΕΑ στην Κύπρο.

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

Στα γρήγορα θα σου πω ότι την έβαψες. Δεν θα βρεις άκρη.

Στην ευρωπαϊκή Κύπρο ένας ΑΜΕΑ θα αποδεχτεί τη ζωή σε ένα αμαξίδιο. Σιγά – σιγά αποδέχεται τον τρόπο ζωής. Ποτέ όμως δεν θα αποδεχτεί τους κανόνες και τον τρόπο που η κοινωνία και η πολιτεία του συμπεριφέρεται.

Αρκετά ερωτήματα μου δημιουργούνται με επίκεντρο την λέξη αυτή, ΑμεΑ. Πως δικαιούνται να έχουν μια φυσιολογική ζωή, μία ζωή που να μην τους στερείται το οτιδήποτε; Μία ζωή που να μπορούν να πάνε παντού; Και το λέω από προσωπική εμπειρία. Εγώ το είχα ζήσει για λίγο χρονικό διάστημα, υπάρχουν συνάνθρωποι μας, που το βιώνουν καθημερινά. Θα αναφερθώ στην δική μου εμπειρία, στο δικό μου γολγοθά που είχα βιώσει σε ένα μικρό χρονικό διάστημα. Στις 25 Ιουλίου 2020, είχα χειρουργηθεί και στα δύο μου πόδια, στο κάτω μέρος του ποδιού. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μόλις είχα συνέλθει από το υπνωτικό, να λέω στους ανθρώπους που βρίσκονταν στο πλευρό μου, «δεν νιώθω τα πόδια μου». Είχα παγώσει. Το μόνο που είχε έρθει στο μυαλό μου, τη στιγμή εκείνη, ήταν τα άτομα ΑμεΑ. Η στιγμή που θα μου έδιναν εξιτήριο έφθανε, αντικρίζοντας την νοσοκόμα με ένα αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν είχα άλλη επιλογή, ήμουν αναγκασμένη να χρησιμοποιώ το αμαξίδιο και να το εισάγω στη καθημερινότητα μου για ένα περίπου μήνα.

Για τις μετακινήσεις μου χρησιμοποιούσα αμαξίδιο. Σε πολλά σημεία δεν υπήρχαν καν πεζοδρόμια και αναγκαζόμουν να χρησιμοποιώ με κίνδυνο το δρόμο, όπως και οι πεζοί. Σε αρκετά σημεία στο δρόμο, το πεζοδρόμιο ήταν στενό ή είχε έχει εμπόδια, όπου η διάσχιση μου με το αμαξίδιο, ήταν αδύνατη. Ακόμα και οι ράμπες αναπήρων, όπου υπάρχουν, συχνά ήταν μπλοκαρισμένες από αυτοκίνητα σταθμευμένα. Σε αρκετά μέρη, δεν υπήρχαν ράμπες, σε αρκετά πολυκαταστήματα δεν υπήρχαν ανελκυστήρες, δεν υπήρχαν πάρκινγκ για να μπορέσουμε να σταθμεύσουμε το αυτοκίνητο σε κοντινή απόσταση με τον προορισμό μας και γενικότερα δεν υπήρχαν άλλα πολλά προσαρμοσμένα, για ένα ΑμεΑ να έχει εύκολη πρόσβαση σε ένα χώρο. Το μόνο που συναντούσα συνεχώς και ήταν εύκολο σε πρόσβαση, ήταν οι τουαλέτες και αυτό, γιατί τους υποχρεώνει ο νόμος. Εάν δεν υπάρχει τρόπος να εισέλθεις σε ένα χώρο όμως, την τουαλέτα τι να την κάνεις; Εάν δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης, πως θα κυκλοφορεί ένας ΑμεΑ; Αναφέρομαι και σε εσάς, που σταθμεύετε τα αυτοκίνητα σας όπου βρείτε και όλοι αυτοί οι ανθρώποι, εξαιτίας σας δεν μπορούν να κυκλοφορούν. Η στάθμευση των αυτοκινήτων από μη δικαιούχους, είναι παράνομη σε χώρους στάθμευσης ΑμεΑ. Έτσι, την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε ένα χώρο στάθμευσης και δεν βρεις άδειο χώρο για το αυτοκίνητο σου, μη σταθμεύσεις σε θέσεις για ΑμεΑ και μη σταθμεύεις επάνω σε πεζοδρόμια και στις ειδικές μπάρες πρόσβασης, στερείς το δικαίωμα της ισότιμης συμμετοχής των ΑμεΑ στη ζωή. Τα θέματα προσβασιμότητας των ΑμεΑ, δεν είναι στις προτεραιότητες της πόλης μας, καταστώντας την, ως μη πρότυπο για τα έργα και τις διευκολύνσεις, που δεπν υπάρχουν για τα άτομα με αναπηρία.

Πλέον, οι άνθρωποι με αναπηρίες είναι ανύπαρκτοι και αόρατοι για την πολιτεία. Ένας άνθρωπος με αναπηρία, διαχειρίζεται αρκετές δυσκολίες, σωματικές, συναισθηματικές, κοινωνικές και διανοητικές. Όταν λοιπόν μια κοινωνία εστιάζει στην ανεπάρκεια κάθε μέλους της και όχι στην ιδιαίτερη δεξιότητα του ή στο ταλέντο του, ποιος τελικά έχει την αναπηρία; Η κοινωνία ή ο άνθρωπος; Απουσιάζει ο κοινωνικός προσανατολισμός, οι βάσεις, οι υποδομές και κυρίως απουσιάζει η παιδεία, η οποία αποκτάται από το σχολείο και το σπίτι, από τους δασκάλους και τους γονείς. Οι γονείς και τα άτομα ΑμεΑ, θεωρούνται πολεμιστές χωρίς όπλα! Βρίσκονται σε ένα κράτος, που κανείς δεν έχει συνειδητοποιήσει τον αγώνα τους. Γιατί να συμβαίνει αυτό; Όλα αυτά επιβεβαιώνουν την κοινωνική αναλγησία της κυβέρνησης. Ένα είναι το ζητούμενο και η ευθύνη του κράτους, να γεμίσει το κέντρο της πόλης, αλλά και ολόκληρο το νησί, με ανθρώπους με αναπηρία. Να μπορούν να απολαύσουν την καθημερινότητα τους, τις βόλτες με φίλους και την οικογένεια τους. Να μπορούν να ζουν όπως τους αξίζει, όπως πρέπει να ζουν, ελεύθερα και ισότιμα.

Πιστεύω, ότι όλοι έχουμε μία μορφή αναπηρίας. Κάποιοι από εμάς ακούμε λιγότερο από το διπλανό μας, βλέπουμε λιγότερο, κάποιοι δεν τρέχουν, δεν βαδίζουν, κάποιοι απλά είναι ανάπηροι, γιατί αυτό απλώς συνέβη στη ζωή τους. Μερικοί άνθρωποι, είναι συναισθηματικά ανάπηροι, σε σχέση με τους γύρω μας, ακούμε κωφοί και τυφλοί με τα προβλήματα των συνανθρώπων μας, οι οποίοι δυσκολεύονται να βγάλουν πέρα, μια αυτονόητη για εμάς, καθημερινότητα. Οι οποίοι είναι καθηλωμένοι σε ένα αμαξίδιο και προσπαθούν να ζήσουν την ημέρα τους και αρκετοί από αυτούς, χωρίς καμία βοήθεια. Δεν πρόκειται για ένα δράμα, αλλά για μία αλήθεια που συμβαίνει γύρω μας. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων, είναι άτομα με αναπηρία.

Περίπου 190.000.000 άτομα αντιμετωπίζουν καθημερινά, σημαντικές δυσκολίες στην ζωή τους. Για πολλοστή φορά, η κυβέρνηση μας, περιφρονεί τα άτομα αυτά, τις ανάγκες τους, αλλά και τους φορείς που τους εκπροσωπούν.

Ακόμα και σήμερα βλέπουμε τέτοιες εικόνες στον δρόμο μας. Ο κάθε ένας από εμάς, είναι αναγκαίο να γίνει η καλύτερη εκδοχή, αρχικά για το συνάνθρωπο μας και μετέπειτα για την κοινωνία μας.

Ας καταργήσουμε τις ανάρμοστες αυτές συμπεριφορές. Κοινωνία και πολιτεία, οφείλουν από κοινού να σέβονται, να παρέχουν και να διευκολύνουν κάθε άνθρωπο, με την κάθε αναπηρία που αντιμετωπίζει. Να μην σέβεσαι και να αποδέχεσαι τη διαφορετικότητα, είναι και η μεγαλύτερη αναπηρία. Ο αγώνας για μία κοινωνία ίσων ευκαιριών, είναι τρόπος ζωής, ας δείξουμε στα άτομα με αναπηρία πως είμαστε ίσοι, πως έχουμε ίσα δικαιώματα. Όλοι είναι διαφορετικοί, μα όλοι είναι ίσοι. Και με την πανδημία να μας ταλανίζει αυτά τα χρόνια, αρκετοί γκρινιάζουν, γιατί βρίσκονται μόνιμα στο σπίτι, για μερικό χρονικό διάστημα, λόγω της καραντίνας. Ίσως τώρα, τα άτομα αυτά, να νιώσουν στο 1%, όπως είχαν νιώσει και εγώ, πως αισθάνονται τα άτομα ΑμεΑ με κινητική αναπηρία και η πανδημία να γίνει αφορμή για σκέψη και κυρίως, η κοινωνία μας να αποτελείται από ανθρώπους με περισσότερη αλληλεγγύη και ανθρωπιά.

Ας ελπίσουμε, ότι πλέον και οι κυβερνώντες, θα λειτουργήσουν με ενέργειες προς όφελος των ατόμων ΑμεΑ, με σεβασμό και με στόχο, την ποιοτική ζωή των ατόμων αυτών.

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news