«Τρυπάω το παιδί μου δέκα φορές την ημέρα»

Η Αλίκη Χριστοδούλου, μονογονιός και μητέρα τεσσάρων παιδιών, μας αναφέρει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει καθημερινά, μετά από τη διάγνωση του μικρότερου της παιδιού, με διαβήτη τύπου 1. Δυσκολίες που συνεχώς επιτείνονται. Και ο λόγος; Δεν υπάρχει η απαραίτητη τεχνολογία στην Κύπρο για τις μετρήσεις, με αποτέλεσμα να τρυπάει το παιδί της περίπου δέκα φορές την ημέρα.

Της Ειρήνης Τσομαλλούρη

6 Απριλίου 2020. Τα κοριτσάκι μου ηλικίας 10 χρονών, είχε διαγνωστεί με διαβήτη τύπου 1. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν συχνοουρία και απότομη απώλεια βάρους, είχε χάσει οχτώ κιλά σε ένα μήνα, ενώ η διατροφή της ήταν φυσιολογική. Η πρώτη της αντίδραση; Κλάμα και φόβος. «Μαμά, θα πεθάνω; Τι είναι αυτό;». Και εγώ φυσικά προσπαθούσα να μην λυγίσω, για το κοριτσάκι μου. Να την κρατάω στην αγκαλιά μου και να προσπαθώ να της εξηγώ τι είναι αυτό που έχει. Αμέσως εισαχθήκαμε στο νοσοκομείο για ινσουλίνες.

Περίπου για δέκα μέρες νοσηλεύτηκε, όπου εκεί είχα εκπαιδευτεί για να τις βάζω ενέσεις ινσουλίνης. Πλέον, είναι αναγκαίο να αθλείται και να κάνει ειδική διατροφή. Στο σπίτι αλλάξαμε όλοι τη διατροφή μας και σίγουρα δεν υπάρχει ζάχαρη και γλυκά. Αρκετές φορές προτιμά να αφήνει πίσω γεύματα, ώστε να μην τρυπηθεί.

Αναζητούσα τρόπους να βοηθήσω το παιδί μου, να μην το τρυπάω άλλο. Περίπου δέκα φορές την ημέρα, πρέπει να την τρυπάω για τη μέτρηση, πριν και μετά το φαγητό. Υπάρχουν εξειδικευμένα μηχανάκια μέτρησης. Μηχανάκια όπου δεν χρειάζεται να τρυπάω καθημερινός το παιδί μου. Με αρκετή έρευνα, εντόπισα το μηχάνημα free style, από τη Γερμανία. Στην Κύπρο δεν υπάρχει αυτός ο εξοπλισμός και δεν γνωρίζω και το γιατί. Το μηχάνημα free style, μετράει το ζάχαρο, χωρίς να ακουμπάς το παιδί και κυρίως, το παιδί μου να τρυπηθεί. Τοποθετείται αισθητήρας στο μπράτσο και με μια κινητή συσκευή, στην οποία υπάρχει συγκεκριμένη εφαρμογή, ενημερώνει το άτομο που κρατάει τη συσκευή τη κατάσταση του παιδιού. Όταν το παιδί βρεθεί σε κατάσταση υπογλυκαιμίας ή υπεργλυκαιμίας, οι γονείς θα ενημερωθούν από την εφαρμογή, ακόμη κι αν αυτό βρίσκεται στο σχολείο ή σε οποιοδήποτε άλλο χώρο.

Τώρα όταν πηγαίνει στο σχολείο, πηγαίνει παρέα με το μηχανάκι για να τρυπάει το δάκτυλο της, ώστε να μετρηθεί. Σίγουρα υπάρχουν και μετρήσεις που τις παραλείπει και δεν τις κάνει. Ζήτησα συνοδό στο σχολείο για τις μετρήσεις και γενικότερα να βρίσκεται δίπλα στο παιδί μου, σε περίπτωση που του συμβεί κάτι. Μετά από αρκετή προσπάθεια, μας παραχώρησαν συνοδό που βρίσκεται ήδη στο σχολείο για άλλο παιδί.

Με το free style, θα είμαι συνεχώς συνδεδεμένη μαζί της και θα μπορώ ανά πάσα στιγμή να βλέπω τις μετρήσεις της. Όπως έχω προαναφέρει, αυτό το μηχάνημα είναι από την Γερμανία. Όταν είχα προχωρήσει με την παραγγελία του free style, ο τρόπος αποστολής προς εμένα δεν ήταν και τόσο εύκολος. Προσπαθούσα να βρω κάποιο άτομο που ζει στη Γερμανία, ώστε να δώσει Γερμανική διεύθυνση, να το παραλάβει το άτομο αυτό και μετά να μου το στείλει στην Κύπρο. Σίγουρα δεν είμαι σίγουρη αν πετύχει αυτή η λύση που βρήκα. Δεν βρίσκομαι στην χώρα που παράγεται ώστε να μπορεί να με βοηθήσει η εταιρεία ή το αρμόδιο άτομο να το ρυθμίσω. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσα να μην βοηθήσω το παιδί μου. Έχει κουραστεί τη διαδικασία του τρυπήματος, είναι ψυχοφθόρο για την ίδια.

Χρειαζόμαστε σύμμαχους. Πρέπει να εφαρμοστεί ένας θάλαμος, μια ομάδα ανθρώπων για τα διαβητικά παιδιά, ώστε να μπορώ εγώ ως γονιός, αλλά και ο κάθε γονιός, να επικοινωνούμε με τα αρμόδια άτομα, ώστε να μας παρέχουν την απαραίτητη βοήθεια που χρειαζόμαστε. Δεν είναι μια απλή ασθένεια. Είναι ένας πόλεμος. Ψυχικός αλλά και σωματικός. Σίγουρα, ένα παιδί δέκα χρονών δεν μπορεί να αναλάβει την προσωπική του φροντίδα, ώστε να κάνει καθημερινός τις απαραίτητες μετρήσεις. Το παιδί μου βασίζεται σε εμένα. Για ένα λάθος μου, μπορεί να μας στοιχίσει, ακόμα και τη ζωή του παιδιού μου.

Η Αλίκη Χριστοδούλου, κλείνοντας μας αναφέρει ότι ζούμε τριτοκοσμικές καταστάσεις. «Είχα στείλει email στη Γερμανία και όταν μου απάντησε ο υποδιευθυντής των διαβητικών μου είπε, δεν ξέρω σε ποια χώρα είστε, αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι στα παιδιά δεν τρυπάμε πλέον τα δάκτυλα». Αυτό που ζητάει ως γονιός διαβητικού παιδιού, είναι η Κυβέρνηση να προχωρήσει σε ενέργειες, ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά με διαβήτη. Μεγάλος αριθμός παιδιών υποφέρουν. Η τεχνολογία έχει προχωρήσει, η Κυβέρνηση μας γιατί όχι;

Follow Vantagemag on Instagram to see the latest news