Tα μέρη που όλοι αγαπήσαμε: Τα απογεύματα στου «Πιεράκη»

Το σφαιριστήριο «Πιεράκης» όπως και άλλα τόσα σφαιριστήρια, ήταν ο χώρος που οι νέοι των δεκαετιών 80΄και 90΄περνούσαν τις ώρες τους. Ήταν η «Μέκκα της Διασκέδασης» αλλά και ταυτόχρονα ένα σύμβολο μιας γενιάς που άφησε παρακαταθήκη στη συνέχεια. Μιας ανέμελης γενιάς που έζησε τα χρόνια της αθωότητας.

Από τον Ζανέττο Λουκά

Κύπρος δεκαετία του 80’. Η τούρκικη εισβολή είναι ακόμη χαραγμένη στο πετσί των ανθρώπων. Οι άνθρωποι του νησιού καθημερινά δουλεύουν μεροδούλι για να βγάλουν τα προς το ζην τους. Τα παιδιά, τους ακολουθάνε την κοινή πορεία της ζωής. Τα πρωινά στα σχολεία και τα απογεύματα στις αλάνες. Λιγοστά υπάρχοντα, μετρημένα παιχνίδια, λίγα ρούχα. Απλή ζωή με τους πλείστους νέους να κρατάνε από ένα ποδήλατο και μία μπάλα στο χέρι. Κάπου εκεί ξεκίνησαν να γεννιούνται και τα σφαιριστήρια που αργότερα μεσουρανούσαν. Ήταν μέρη συνάντησης των νέων κυρίως και αρκετοί τα αποκαλούσαν και μοντέρνα καφενεία, λόγο της νεολαίας και των παιχνιδιών. Οι νέοι εκεί συναντιόντουσαν για να περάσουν εναλλακτικά τα απογεύματα τους κυρίως με τους φίλους τους παίζοντας παιχνίδια, όπως τα τις ηλεκτρονικές μηχανές, τα αποκαλούμενα «φλίπερ» (Arcade Games), μπιλιάρδο, ποδοσφαιράκι, χαρτιά και τάβλι. Τα σφαιριστήρια έγιναν μόδα στις ΗΠΑ και τα επόμενα χρόνια μεταφέρθηκαν και στον υπόλοιπο πλανήτη. Στην Κύπρο κάθε χωριό, κοινότητα και πόλη είχαν τα δικά τους σφαιριστήρια. Ένα από αυτά και ίσως το πιο γνωστό στην επαρχία Αμμοχώστου ήταν το σφαιριστήριο του «Πιεράκη» στο Παραλίμνι.

Ο «Πιεράκης» ξεκίνησε το πρώτο σφαιριστήριο το 1980. Ιδιοκτήτες του ήταν ο Πιεράκης Πιερέττης, ποδοσφαιριστής στο επάγγελμα με μεγάλη καριέρα σε κυπριακές ομάδες και η Νέλλα Πόστατζιη. Το πρώτο σφαιριστήριο βρισκόταν στην οδό Γρίβα Διγενή στο κέντρο του Παραλιμνίου (πρώην Porky’s Café). Τα επόμενα χρόνια (1990) μεταφέρθηκε στην οδό Ακροπόλεως, όπου και έμεινε εκεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90. Κάπου εκεί άρχισε η κάθοδος των παραδοσιακών σφαιριστηρίων χάνοντας την αίγλη τους καθώς οι νέοι βρήκαν ενδιαφέρον στις digital πλατφόρμες (βλ. ηλεκτρονικούς υπολογιστές, Play- station, Nintento).


Ο «Πιεράκης» ήταν ένα λιτό, σκοτεινό μέρος χωρίς πολλά παρεμφερή. Μύριζε αντρίλα και νεολαία απ’ την ώρα που πατούσες πόδι μέσα. Στην είσοδο του μαγαζιού έβλεπες όλο το μέρος και αμέσως ήξερες που βρισκόσουνα. Στα δεξιά της εισόδου υπήρχε ένας ξύλινος πάγκος, όπου πίσω βρισκόταν το ταμείο, η μηχανή με τα σάντουιτς, τα ράφια με τα πατατάκια, τις καραμέλες, τις τσίχλες και τα γλειφιτζούρια. Πίσω από το ταμείο βρισκόταν ο Πιεράκης, η Νέλλα και τα παιδιά τους Χρίστος, Φλώρα και Μάριος.


Σε κάθε γωνιά του σφαιριστηρίου έβλεπες τις ηλεκτρονικές μηχανές, τα φλίπερ με τους νέους να περιμένουν με ανυπομονησία τη σειρά τους για να παίξουν το παιχνίδι τους. Εκεί τα κέρματα έπεφταν βροχή. Δεκάρικα (τσιφτές) και εικοσάρικα ήταν τα κέρματα που οι μηχανές χρειάζονταν για να ξεκινήσουν και όλοι κρατούσαν στις τσέπες τους από λίγα έτσι ώστε να είναι έτοιμοι για να πάρουν τη σειρά τους.

Τα παιχνίδια τότε που υπήρχαν στα φλίπερ ήταν γενικού περιεχομένου και πολύ πιο αθώα από τα σημερινά. Κυρίως ήταν αθλητικού περιεχομένου όπως το «Super Volley ball» για την πετόσφαιρα, το «Seibu soccer» και άλλα διάφορα ποδοσφαιρικού περιεχομένου, το «Sega’s Outrun» με την Ferrari να τρέχει ενάντια το χρόνο, το «Hyper Olympic 1984» και το «Gold medalist» με θέμα τους Ολυμπιακούς αγώνες, τα οποία δεν είχαν μοχλούς αλλά μόνο κουμπιά και που έπαιρναν καθημερινά φωτιές απ ́την ένταση. Άλλα διάσημα παιχνίδια και αγαπημένα μέχρι σήμερα ήταν το Pacman, το Tetris, το αγαπημένο σε όλους Wonder Boy 1 και 2, αλλά και το «Bubble Bobble» με την συμπαθητική μουσική και τα τρικ με τους μοχλούς και κουμπιά για καλύτερες αποδόσεις (για τους ψαγμένους).

Εκτός από τα φλίπερ υπήρχαν και τα χειροκίνητα όπως η καλαθόσφαιρα (ένα μεγάλο καλάθι περικυκλωμένο με τζελατίνα και που συνεχώς έπρεπε να βάζεις τις μπάλες, το μπιλιάρδο στο κέντρο και το ποδοσφαιράκι που έπεφταν μάχες μεταξύ αντιπάλων, καθώς έβλεπες μπάλες να πετάνε, μοχλούς να γυρίζουν συνεχώς και ένταση μεταξύ των παιχτών. Στο κέντρο επίσης βρισκόταν δύο – τρία τραπεζάκια και καρέκλες που οι νέοι έπαιζαν χαρτιά, τάβλι ή απλά κουβέντιαζαν μεταξύ τους. Αρκετοί νέοι κάθονταν έξω στη βεράντα του μαγαζιού, εκεί που βρισκόταν η τζαμαρία, αλλά και απέναντι, όπου βρισκόταν ένας κενός χώρος μεταξύ του παραδοσιακού συνεργατικού (μίνι μάρκετ) και των αποθηκών με σιτηρά και λιπάσματα. Ο χώρος γέμιζε νέους κυρίως Παρασκευές και Σαββατοκυρίακα με τις μοτοσυκλέτες τους (Landie, Chaly και Chappy) διαφόρων χρωμάτων να βρίσκονται παρκαρισμένες έξω από το μαγαζί.

Ο χαρακτήρας του μαγαζιού ήταν αρκετά απλός. Τότε δεν υπήρχε διακόσμηση στα μαγαζιά γενικά. Υπήρχε η ατμόσφαιρα που την έντυνε. Σε κάθε γωνιά του σφαιριστηρίου και σε κάθε τοίχο υπήρχαν δεκάδες αφίσες που έβρισκες τότε από περιοδικά του τύπου. Όλοι τότε κολλούσαν αφίσες. Στα δωμάτια τους, στα κρεβάτια τους, στα καταστήματα και σε σωματεία. Ήταν το τρεντ της εποχής. Έτσι και ο «Πιεράκης» ήταν περικυκλωμένος από αφίσες ομάδων, κυρίως ποδοσφαιρικές, όπως η Λίβερπουλ, ο Παναθηναϊκός, η ΕΝΠ, η ΕΠΑ, η ΑΕΚ Αθηνών, η Μπαρτσελόνα, η Μίλαν κ.α, ηρώων του Χόλυγουντ όπως ο Σιλβέστερ Σταλόνε και ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ αλλά και αθλητικών ινδαλμάτων όπως ο Μαραντόνα, ο Σαραβάκος, ο Χατζηπαναγής και άλλοι διάσημοι ζογκλέρ του ποδοσφαίρου.

Αυτός ήταν ο «Πιεράκης». Για τη σημερινή ζωή αυτό είναι παλαιομοδίτικο, αλητεία, χάσιμο χρόνου, μπανάλ. Τότε αυτό αποκαλούταν ζωή! Έτσι περνούσαν το χρόνο τους οι νέοι. Μετά το σχολείο το έσκαγαν για τα σφαιριστήρια. Πριν τις απογευματινές τους προπονήσεις. Μετά και πριν τα φροντιστήρια. Πριν από το πρώτο ραντεβού με το κορίτσι τους. Όταν τελείωναν το διάβασμα (λέμε τώρα). Οι νέοι τότε ήταν αθώοι αλλά κουβαλούσαν μία ανεμελιά. Ένα ρέμπελ τρόπο ζωής. Δεν ήταν ναρκομανείς, δεν έκλεβαν, δεν ήταν κακά παιδιά. Ήταν μία γενιά ανθρώπων που τότε ήξερε αυθόρμητα να ζήσει ανέμελα την μαγεία της απλότητας και της τότε ζωής.

Οι νέοι του «Πιεράκη» ήταν μία φουρνιά ανθρώπων που μεγάλωσαν σε μία μικρή κοινωνία ενός κλειστού κυκλώματος που όλοι γνώριζαν το ιστορικό του άλλου. Σήμερα έχουν μεγαλώσει, φτιάξανε οικογένειες και έκαναν παιδιά. Σίγουρα οι περισσότεροι από αυτούς τους γονείς θα παρακαλούνε τα παιδιά τους να ζούσαν έστω και για μία στιγμή σε εκείνα τα αθώα χρόνια. Τα χρόνια της αλάνας, της ζωής με τις γκρίζες φόρμες του σχολείου, τα ρούχα της προπόνησης, τα λιγοστά υπάρχοντα, τα φλίπερ, τα ποδοσφαιράκια, τα αθώα φλέρτ. Τα ανέμελα χρόνια. Τα χρόνια στου «Πιεράκη».

Το μόνο που σώζετε από τότε είναι τα μπιλιάρδα και αυτά περιορισμένα. Κάποιοι που έμειναν συναισθηματικά δεμένοι μαζί τους αγόρασαν μία μηχανή φλίπερ και την έχουν στο σπίτι τους.

Οι υπόλοιποι από εμάς θα ζούμε πάντοτε με τις ωραίες αναμνήσεις, όταν ο νους μας το έχει ανάγκη να επιστρέφει πίσω συλλογισμένος σε εκείνα τα όμορφα χρόνια.