GREAT SPORTS PEOPLE: ∆ήµος Κωνσταντίνου

Ο Δήµος Κωνσταντίνου υπήρξε ο εμβληματικός αρχηγός της οµάδας της ΕΝΠ την περίοδο 1973-1977 µε κορυφαίες στιγμές την κατάληψη της δεύτερης θέσης το 1974-75,  τους δυο τελικούς την ίδια χρονιά και τις τρεις συµµετοχές στα κύπελλα ευρώπης.

Γεννήθηκε στις 23/9/1947 στο Παραλίµνι. Από µικρός ασχολήθηκε µε το ποδόσφαιρο και ως γνήσιο ταλέντο ξεπήδησε από τις ακαδηµίες της ΕΝΠ. Το 1962 ο τότε προπονητής του Γεώργιος Φυτιρής, εντοπίζει το ταλέντο του. Λόγω αναγκών τοποθετείται ως τερµατοφύλακας. Όπως ο ίδιος υποστηρίζει απολάµβανε περισσότερο να αγωνίζεται ως αµυντικό χαφ, όµως ο προπονητής του ήταν ανένδοτος. Στα 15 του χρόνια  παίρνει το βάπτισµα του πυρός ως φύλακας άγγελος της ΕΝΠ.  Μέχρι σήµερα ευγνωµονεί τον τότε προπονητή του  για την επιµονή του.

Το 1965-66 ο προπονητής του Γιώργος Οικονόµου του  προτείνει να αγωνιστεί στα σαλόνια της πρώτης κατηγορίας. Αγωνιζόµενος  στην οµάδα αντρών ο ∆ήµος την περίοδο 1968-69 γεύτηκε τη χαρά του µοναδικού τίτλου στην ποδοσφαιρική ιστορία της Ε.Ν.Π. Την κατάκτηση της πρώτης θέσης στην Β’ Κατηγορία και την πανηγυρική άνοδο της οµάδας στην Α’ Κατηγορία . Το 1968-69 χαράχτηκαν στο µυαλό του οι πανηγυρισµοί για την άνοδο της οµάδας και το πάθος µε το οποίο ο κόσµος ακολουθούσε την οµάδα στα εντός και εκτός παιχνίδια.

Σύµφωνα µε τον ίδιο η οµάδα που στήθηκε τα χρόνια που ακολούθησαν έγραψε ιστορία. «Κανένας δεν ξεχώριζε. Επρόκειτο µια αγαπηµένη, δεµένη οικογένεια. Υπέροχα χρόνια, γεµάτα πάθος και αγάπη για το Σωµατείο». Καταπλήσσει η τότε δήλωση του Μίµη ∆οµάζου, ο οποίος δήλωνε µεταξύ άλλων: «η οµάδα της ΕΝΠ θα µπορούσε να σταθεί επάξια στην Εθνική». Λόγω της Τουρκικής εισβολής η οµάδα δεν αγωνίστηκε µε την Λουξεµβουργιανή Αβενίρ και έχασε την ευκαιρία πρόκρισης στον Β’ Γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων.

Κορυφαία στιγµή για τον ∆ήµο υπήρξε αδιαµφισβήτητα το 1974-75 όπου σύµφωνα µε τον ίδιο η οµάδα του αδικήθηκε κατάφορα στον τελικό Κυπέλου.

Μέχρι σήµερα τον λυπεί η θύµηση εκείνης της ηµέρας. ∆εύτερη θέση στο Πρωτάθληµα, το οποίο χάνεται οριακά.  Τη χρονιά αυτή ο ∆ήµος δέχεται µόνο 11 τέρµατα και η άµυνα της ΕΝΠ αναδεικνύεται ως η καλύτερη άµυνα της Ευρώπης. Η εντυπωσιακή παρουσία του από κάθε άποψη στον ηµιτελικό µε τον Απόλλωνα επισφραγίζει την πιο επιτυχηµένη ποδοσφαιρική χρονιά της Ένωσης. Με  δύο αποκρούσεις του στη διαδικασία των πέναλτι έστειλε την οµάδα στον τελικό µε την Οµόνοια. «Μπορεί να µην κερδίσαµε τίτλο, κερδίσαµε όµως τις οµορφότερες αναµνήσεις». Υπήρξε διεθνής το 1976.

Ο ίδιος δηλώνει ότι από όλους τους προπονητές του έχει µάθει κάτι είτε σε θέµατα τακτικής είτε σε θέµατα πειθαρχίας, αλλά ιδιαίτερη µνεία οφείλει στον Σβατοπλουκ Πλούσκαλ, τον οποίο χαρακτηρίζει ως ιερό τέρας του ποδοσφαίρου. «Ο εκπληκτικός αυτός άνθρωπος άνοιξε τον δρόµο για την οµάδα µας. Απίστευτος προπονητής, όµως πάνω απ΄ όλα άνθρωπος.» Κάποια από τα στοιχεία που πήρε εφάρµοσε και ο ίδιος ως προπονητής στην Ελπίδα Ξυλοφάγου, στον Ονήσιλο και στην οµάδα της Αγίας Νάπας. Το 1991-91 ανέλαβε την ΕΝΠ και ακολούθως έγινε το µεγάλο άλµα για το τιµόνι της οµάδας στην Α’ Κατηγορία. Μόνο θετικά στιγµιότυπα ανασύρει από τη µνήµη του. «Είχα την ευλογία να αγαπηθώ στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Κέρδισα εκτίµηση και σεβασµό. Ακόµη και σήµερα το βιώνω καθηµερινά»

Ως την πλέον συγκινητική στιγµή στην καριέρα του θυµάται την υποδοχή της οποίας έτυχε η οµάδα από τους Έλληνες της Γερµανίας στις δύο Ευρωπαϊκές αναµετρήσεις της το 1975 και το 1976 µε Duisburg και Kaiserslautern αντίστοιχα. «Ήταν πρόσφατα τα γεγονότα της Τουρκικής εισβολής και εισπράξαµε µεγάλη αγάπη». Ως ποδοσφαιρικά λάφυρα από την καριέρα του έχει κρατήσει τη µπάλα από τον αγώνα µε την Kaiserslautern και τη σηµαία της Duisburg που του χάρισε φίλαθλος µετά το τέλος του αγώνα.

Τερµάτισε την καριέρα του χωρίς να φορέσει άλλη φανέλα. Τελευταίος αγώνας της 16χρονης καριέρας του αυτός µε το ΑΠΟΕΛ το 1979. Σήµερα παρακολουθεί την οµάδα του ανελλιπώς και απολαµβάνει τον ρόλο του ευτυχισµένου παππού.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ

Ως την πλέον συγκινητική στιγµή στην καριέρα του θυµάται την υποδοχή της οποίας έτυχε η οµάδα από τους Έλληνες της Γερµανίας στις δύο Ευρωπαϊκές αναµετρήσεις της το 1975 και το 1976 µε Duisburg και Kaiserslautern αντίστοιχα.