URBAN.CULTURE.MAGAZINE

NOT ANOTHER WISE MAN – Περί της μη ταυτότητας ο λόγος.. (άρθρο)

NOT ANOTHER WISE MAN – Περί της μη ταυτότητας ο λόγος.. (άρθρο)

Επ’ευκαιρία της 39ης µαύρης επετείου της τουρκικής εισβολής στο νησί µας φέρνω στη µνήµη µου όσα δεν έζησα ποτέ, µη όντας γεννηµένος τότε, και όσα έζησα στη σύντοµη ιστορία µου εδώ και περίπου τριάντα χρόνια. Σε µια χώρα τόσο δα µικρή, τόσο ευάλωτη και επιρρεπής σε λάθη, χωρίς πλέον κανένα ίχνος ταπεινοφροσύνης και λογικής.

Σταυροδρόµι τεσσάρων ηπείρων, δηλαδή; Κέντρο του κόσµου; Σηµαντική στρατηγικά γεωγραφική θέση; Σύγχρονο χρηµατοπιστωτικό-οικονοµικό κέντρο; Ή µήπως απλά µια χώρα, ένας τόπος χωρίς ταυτότητα; Απέµεινε µία και αυτή µε το ζόρι να µας την πάρουν. Χάρη κάποιων καθωσπρεπισµών και σωστής, τάχα, χρήσης ορολογιών, την ξεχάσαµε κι αυτή.

Από µικρός θυµάµαι να πηγαίνω στο ποδόσφαιρο και να ακούω τους µεν και τους δε να αλληλοβρίζονται. Αριστεροί και δεξιοί, µπλε και κόκκινοι, Ελληνοκύπριοι και Έλληνες της Κύπρου! Τόσο τραγικό, τόσο λυπηρό. Σ’έναν τόπο που γεννηθήκαµε χωρίς ταυτότητα, που είχαµε στο εξώφυλλο των τετραδίων µας γραµµένο το «∆εν Ξεχνώ», το ξεχάσαµε κι αυτό.

Είναι προφανές ότι ο προβληµατισµός αυτός περί της ταυτότητάς µας δεν είναι της ώρας, αφού ο χειµώνας έρχεται και προβλέπεται βαρύς, πιο βαρύς και από το χειµώνα µετά την εισβολή του 74′. Μας έπεισαν και γι’ αυτό, ότι τα πράγµατα θα είναι χειρότερα ακόµα και από την εισβολή. Σκεφτείτε πόσο χαζοί άνθρωποι είµαστε, εν αγνοία και εν αβουλία ορµώµενοι!

Πόσο σιχάθηκα αυτό το τόπο, που δεν έζησα, δε γνώρισα, δεν αγάπησα. Πόσο βαρέθηκα αυτές τις «παλιές κκελλάες» που ακόµα διοικούν και µιλάνε, και τα ξέρουν όλα και…µπλιαχ. Αηδία, Παναγία µου! Οι ίδιοι, τα ίδια και ξανά οι ίδιοι και τα ίδια. ∆ε θέλω να φύγω, θέλω να φύγετε εσείς. Αριστεροί και δεξιοί, πόσο κακό µας κάνατε, πόσο κακό µας κάνετε. Πόσο άδικο ένας νέος να γεννιέται ψηφοφόρος, να µπαίνει κατευθείαν σ’έναν κόσµο που δε διάλεξε, να βρίζει αριστερούς και δεξιούς χωρίς να ξέρει το λόγο και να µην υπάρχει καν λόγος (!).

Έλληνας της Κύπρου, Ελληνοκύπριος, Κύπριος, Τουρκοκύπριος, η Κύπρος ανήκει στο λαό της, η Κύπρος είναι Ελληνική, Ελλάς-Κύπρος-Ένωσις και τόσα πολλά άλλα. Χιλιοειπωµένα και ανούσια. Κοινό όλων η Κύπρος. Καλό κι αυτό. Προφανώς η Κύπρος είναι Ελληνική και προφανώς η Κύπρος ανήκει στο λαό της, αλλά ποιος το θυµάται τώρα αυτό; Ποιος θυµάται τώρα τον τόσο κόσµο που χάθηκε, έχασε και πόνεσε;

Από την οικογένεια και το σχολείο ο νέος καθοδηγείται για την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει, και δεν εννοώ την επαγγελµατική, για το τι θα σπουδάσει δηλαδή, αλλά για το τι λογιέται:δεξιός ή αριστερός; Πραγµατικά, υπάρχουν ακόµη αριστεροί και δεξιοί; Πόσο γελοίο µου ακούγεται! Το έζησα, το είδα, το µετάνιωσα και το µίσησα. Τόσο άσχηµη εικόνα, τόσο άσχηµη ανάµνηση. Συµπέρασµα: ∆είτε το σήµερα, δείτε µέχρι σήµερα τι προηγήθηκε, τι έγινε και τι ακολουθεί. Γεµάτος ο τόπος προδότες, κοµπλεξικούς µπάσταρδους, που µας κατάντησαν ανθρωποφάγους, χωρίς ταυτότητα, χωρίς πιστεύω, χωρίς αξίες.

Σβάστιγκες και σφυροδρέπανα, ρατσιστικές και ξένες συµπεριφορές που δεν κολλούν πουθενά, δε χρειάζονται πουθενά. ∆εν ξέρουµε το νόηµα τους, δεν έχουµε ιδέα για την καταγωγή τους. Ήρωες που τους καταντούµε παλαβούς ή τους κάνουµε λάβαρα χωρίς ποτέ να το ήθελαν. Πολιτικοί, απολίτιστοι, αγνώµονες και προδότες, µέλη σχεδόν όλοι µιας  απαίσιας φαρσοκωµωδίας που παίζεται στις πλάτες µιας Κύπρου χωρίς ταυτότητα.

Καζίνο, µαρίνες, Ρώσοι, κούρεµα, Κυπριακό, Μαρί, ποδόσφαιρο και τόσα άλλα που απλά µας κάνουν ένα ανέκδοτο. Ένα κοπάδι προβάτων, εξελιγµένης µορφής, σε µάντρες χωρισµένο, ευτυχισµένο µεν, χωρίς βοσκό, χωρίς Θεό. Πώς µας κατάντησαν και πώς καταντήσαµε έτσι; Όπως πάµε ένα είναι το σίγουρο, ότι θα τα εκατοστήσουµε! Τι µισησµένο κατεστηµένο, Θέε µου!

Εγώ πάντως, δεν ξεχνώ!