URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Συνένευξη με τον wineblogger Γρηγόρη Κόντο – της Μαριάννας Λαζάρου

Συνένευξη με τον wineblogger Γρηγόρη Κόντο – της Μαριάννας Λαζάρου

Συνένευξη με τον wineblogger Γρηγόρη Κόντο

Όλα ξεκίνησαν, καθώς έψαχνα ενδιαφέρουσες προτάσεις για ποτό και φαγητό στη Μυτιλήνη, όπου θα περάσω τις φετινές μου διακοπές. Η αναζήτησή μου σύντομα με οδήγησε στο “Gregory ‘swineJournal”, ένα εντυπωσιακό wineportal, όπου το κρασί είναι μία περιπέτεια από χώρα σε χώρα και από οινοποιείο σε οινοποιείο.

Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα ημερολόγιο, αφού ο δημιουργός του, ο κ. Γρηγόρης Κόντος μοιράζεται μαζί μας τόσο τις σκέψεις του κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς το εκάστοτε οινοποιείο, όσο και τις συζητήσεις με τους ιδιοκτήτες του. Έτσι, αισθάνεσαι πραγματικά ότι συμμετέχες κι εσύ σε αυτήν την εξερεύνηση με τα έντονα αρώματα και τις ξεχωριστές γεύσεις.

Παρακάτω, ο κ. Κόντος μάς μιλά για την απόφασή του να αφοσιωθεί στα ταξίδια και τη δοκιμή κρασιών και μάς κάνει μία «ανατομία» των οινικών συνηθειών των Ελλήνων. Παράλληλα, μάς αποκαλύπτει ποια μέρη θα ήθελε να ξαναεπισκεθεί και μας προτείνει τις αγαπημένες του ποικιλίες, ώστε να ανταποκριθούμε στις διάφορες περιστάσεις σαν αληθινοί sommeliers.

Απολαύστε υπέυθυνα!

Κύριε Κόντο, κατ’ αρχάς πείτε μας, πώς από τις σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων βρεθήκατε να ταξιδεύετε και να δοκιμάζετε κρασιά σε όλον τον κόσμο; Πότε ανακαλύψατε αυτό το πάθος;

Οι σπουδές μου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων αποτελούν τη βασική μου ακαδημαϊκή κατάρτιση και προέκυψαν ενσυνείδητα και λογικά, καθώς ήταν απαραίτητες για τη συνεισφορά μου στην οικογενειακή μας Εταιρεία που ασχολείται με τις εξαγωγές ελληνικών τροφίμων και ποτών (AegeanFoodExports).

Το κρασί, αντίθετα, δεν το προσέγγισα λογικά αλλά συναισθηματικά. Θέλω να πω, ότι δεν είπα ποτέ «ασχολούμαι με τον κλάδο, στήνω blog, γράφω, κάνω εξαγωγές». Ήταν μια ρομαντική διαδικασία. Γύρω στο 2007 ξεκινήσαμε να επισκεπτόμαστε εκθέσεις κρασιών (Οινόραμα, Οινοτέλεια, Διονύσια) από απλή περιέργεια. Εκεί δοκιμάσαμε τα πρώτα κρασιά που συνεπήραν τα συναισθήματά μας! Παρακολουθήσαμε με τον κολλητό μου και ένα σεμινάριο κρασιού από το Σίμο Γεωργόπουλο και εκεί συνειδητοποιήσαμε το βάθος, την πολυπλοκότητα και το εύρος του κρασιού. Μέχρι το 2009 απλά πηγαίναμε στις Εκθέσεις και δοκιμάζαμε.

Το 2010 βρέθηκα σε ένα πρόγραμμα νέων του ΟΗΕ στην Ιαπωνία. Είχαμε πάρει χορηγία από τον Μπουτάρη κάποιες φιάλες Σαντορίνη και Νάουσα τις οποίες σερβίραμε στους ξένους, χωρίς να ξέρουμε πολλά. Βλέπαμε και την Αυστραλέζικη αποστολή να έχουν φέρει δικά τους κρασιά και τυριά και να στήνει degustationκάθε απόγευμα και έλεγα από μέσα μου: «μα δεν είναι δυνατόν οι Αυστραλοί να έχουν κουλτούρα κρασιού κι εμείς να το αντιμετωπίζουμε ακόμα μόνο σε φολκλορικό επίπεδο!». Επιστρέφοντας άρχισα να επισκέπτομαι οινοποιεία, να δοκιμάζω περισσότερο, να μπαίνω σε κελάρια, να γνωρίζω ανθρώπους. Ανακάλυψα ότι το κρασί φέρει σημαντικό φορτίο: τη φύση, τον καιρό της χρονιάς, την κουλτούρα του τόπου, τους ανθρώπους που το δημιούργησαν. Πραγματικά μαγικό!Κάπως έτσι το «μικρόβιο» μπήκε μέσα μου. Αν και θεωρώ ότι ρόλο έπαιξε και ένα μικρό αμπελάκι με Σαββατιανό που έχουμε στην Κερατέα, το οποίο τρυγούσαμε με την οικογένειά μας και την οικογένεια του θείου μου κάθε Σεπτέμβρη. Νομίζω, πως αυτή η παιδική ανάμνηση έπαιξε ρόλο, αλλά περισσότερο υποσυνείδητα.

Τέλος, θεωρώ ότι το κρασί αποτελεί μέρος των επιλογών και της ευρύτερης αισθητικής μας. Το κρασί είναι δύσκολο, ιδιαίτερο και απαιτεί χρόνο και προσπάθεια για να το καταλάβεις και να το απολαύσεις βαθύτερα. Ακριβώς όπως η ενασχόληση με τη μουσική, το θέατρο ή τη ζωγραφική μπορεί να προσφέρει στους αποδέκτες τους πραγματικά μοναδικές συγκινήσεις όταν ξεφεύγει από το πρωτοβάθμιο, επιδερμικό στάδιο.

Τι σας συναρπάζει περισσότερο όταν γεύεστε μία ποικιλία κρασιού; Οι πρώτες ύλες ή η τεχνογνωσία κατά την παρασκευή;

Περισσότερο με συναρπάζει να βλέπω ανθρώπους να οινοποιούν λιγότερο ‘αβανταδόρικες’ ποικιλίες οι οποίοι εξαιτίας του πάθους και της τελειομανίας τους φτάνουν πολλές φορές σε καλύτερα αποτελέσματα από άλλους που διαθέτουν καλύτερες ποικιλίες αλλά τις οινοποιούν βαριεστημένα και διεκπεραιωτικά, χωρίς όραμα.

Φυσικά, το ιδανικό είναι να τα έχεις και τα δύο! Δηλαδή μια περιοχή με κορυφαίες ποικιλίες και εξαιρετικούς παραγωγούς, όπως για παράδειγμα η Αλσατία, το Wachauτης Αυστρίας, το Piemonteτης Ιταλίας και τόσες άλλες θρυλικές περιοχές.

Ποια είδη κρασιού προτιμούν οι Έλληνες καταναλωτές και για ποιο λόγο πιστύετε ότι παραμένουν πιστοί σε αυτά;

Οι Έλληνες σε μεγάλο βαθμό καταναλώνουν λευκά κρασιά, ίσως λόγω ζέστης, αλλά και λόγω ευκολότερου ταιριάσματος με περισσότερα φαγητά απ’ότι τα κόκκινα κρασιά. Η Βόρεια Ελλάδα, πάντως, που έχει πιο χαμηλές θερμοκρασίες, τιμάει πολύ και τα κόκκινα!

Ένα από τα πιο δημοφιλή κρασιά είναι το Μοσχοφίλερο,καθώς λόγω λεπτότητας αρωμάτων και χαμηλού αλκοόλ έχει ένα απόλυτα καλοκαιρινό στυλ. Ένα άλλο στυλ που επικράτησε από τη δεκαετία του ‘90είναι το χαρμάνι Ασύρτικου με SauvignonBlanc, που προσφέρεται κυρίως από τα Βορειοελλαδίτικα οινοποιεία. Γευστικά, βέβαια, επικρατεί ο πράσινος χαρακτήρας τουSauvignonBlancστα περισσότερα από αυτά, ακολουθώντας το στυλ που καθιερώθηκε διεθνώς από τα οινοποιείατης Νέας Ζηλανδίας.

Στα κόκκινα το Αγιωργίτικο είναι μια ποικιλία που ο Έλληνας αγαπάει όσο ο Αμερικάνος αγαπάει το Merlot! Χυμώδες κόκκινο φρούτο, γλυκά μπαχαρικά, στρογγυλές τανίνες ακόμα και κατά τη νεότητα του κρασιού. Επίσης ταιριάζει με ό,τι έχει κιμά –και οι περισσότεροι Έλληνες τον τιμάμε με φανατισμό! Τέλος, η Βόρεια Ελλάδα έχει μια ιδιαίτερη αγάπη στο Ξινόμαυρο, με τον πιο λεπτό και όξινο χαρακτήρα του. Δύσκολο κρασί για τους μη μυημένους, αλλά πραγματικά μαγικό από τη στιγμή που θα εξοικιωθεί κανείς μαζί του.

Στις ιστορίες σας αναφέρεστε αρκετά και στον τρόπο που διοικείται το εκάστοτε οινοποιείο. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από την ποιότητα του κρασιού, αξιολογείτε και τον αντίκτυπο που έχει η επιχείρηση στην κοινωνία; (π.χ. εάν διατηρεί ξενώνες ή εάν λειτουργεί και ως μουσείο- χώρος εκδηλώσεων)

Με ενδιαφέρει πολύ ο ανθρώπινος παράγοντας. Οι άνθρωποι καθορίζουν το χαρακτήρα της επιχείρησης και των προϊόντων και μεταφέρουν πολλά μυνήματα μέσω αυτών στους καταναλωτές. Ο πλούτος που επιστρέφει στην τοπική κοινωνία- είτε άμεσα μέσω των πωλήσεων είτε έμμεσα μέσω της φήμης στην οποία συνεισφέρει κάθε οινοποιείομε το καλό προϊόν, με το μουσείο, με τις εκδηλώσεις, με τις συνέργειες- είναι σε κάθε περίπτωση πολύτιμος.

Προωθείτε ιδιαίτερα τον οινοτουρισμό. Πιστεύετε ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο όσον αφορά αυτόν τον τομέα σε σχέση με τις χώρες που έχετε επισκεφθεί;

Η Ελλάδα έχει κάνει πολλά και σημαντικά βήματα τα τελευταία χρόνια. Απλά πόση απόσταση να καλύψει κανείς μέσα σε 10 ή 20 χρόνια εντατικής δουλειάς όταν η Ιταλία ή η Γαλλία αποτελούν υποδείγματα οινοτουρισμού εδώ και πολλές δεκαετίες;

Ποια μέτρα προτείνετε για την ενδυνάμωσή του;

Ο οινοτουρισμός δεν είναι επιστήμη, θέλει λίγα και απλά πράγματα: οινοποιεία, αμπέλια, καλή σήμανση, καλαίσθητους και λειτουργικούς χάρτες, ωραία εστιατόρια, σωστά ποτήρια, εξειδικευμένους επαγγελματίες κρασιού, όμορφα χωριά και αξιοθέατα στην περιοχή (μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους κλπ). Ας τα δούμε ένα-ένα:

Οινοποιεία – Για να έχει έννοια να ταξιδέψει κάποιος για οινοτουρισμό σε μια περιοχή, θα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον είκοσι οινοποιεία. Δηλαδή οινοτουρισμός στο Μέτσοβο, στη Βόρεια Εύβοια ή στην Αιτωλοακαρνανία με ένα μόνο οινοποιείο δε νοείται. Πρόκειται απλά για ένα σπέρμα, μια υπόσχεση οινοτουρισμού στο μέλλον. Άρα τι μας μένει; Βασικά Νεμέα, Νάουσα, Δράμα, Σαντορίνη, Κρήτη.

Αμπέλια – Λίγα από εδώ, λίγα από εκεί μπλεγμένα με άναρχη δόμηση και χωρίς συνοχή. Θα πρέπει το υπουργείο να καθορίσει επιτέλους σε ποιές εκτάσεις καλλιεργούμε και σε ποιές οικοδομούμε.

Σήμανση, Χάρτες–Λίγα τα καλά παραδείγματα. Η Σαντορίνη, η Κρήτη, η Νάουσα και από πέρσι η Νεμέα έχουν κάνει καλή προσπάθεια στο θέμα της σήμανσης. Ας μη βάζει ο καθένας τη δική του πινακίδα, δημιουργείται εικόνα ασυνέπειας και αναρχίας. Οι χάρτες είναι συνήθως κακοί. Πρέπει να σχεδιαστούν προτεινόμενες διαδρομές με συγκεκριμένα οινοποιεία ανά διαδρομή. Ένα παράδειγμα του τί θεωρώ εξαιρετικό: https://s3.amazonaws.com/winecountry-media/wp-content/uploads/2014/10/Sonoma_County_Winery_Map.jpg

Εστιατόρια, ποτήρια, επαγγελματίες sommeliers – Εδώ είναι το βασικό πρόβλημα. Πας στην Ιταλία και σε ένα τυχαίο εστιατόριο απολαμβάνεις εξαιρετικά κρασιά σε εξαιρετικές τιμές, με εξαιρετικά ποτήρια και εξαιρετικό service.Αυτό στην Ελλάδα είναι δύσκολο να συμβεί! Ο οινοτουρίστας της Νεμέας δεν έχει πολλές επιλογές πέρα από σουβλατζίδικα και χύμα κρασί σε χοντρά ποτήρια. Αυτό, όμως, επειδή έχει να κάνει με την ευρύτερη κουλτούρα του φαγητού και του κρασιού δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο σε βάθος χρόνου.

Τώρα από όμορφα χωριά και αξιοθέατα άλλο τίποτα! Αλλά αυτά αφορούν και τον mainstream τουρίστα και μόνα τους δεν είναι αρκετά για να προσελκύσουν τον επισκέπτη της γεύσης.

Έχω την αίσθηση ότι μόνο η Σαντορίνη έχει ΟΛΑ τα παραπάνω. Και η Κρήτη βέβαια κάνει μια σπουδαία προσπάθεια. Α, και η Νάουσα. Αλλά σε άλλες περιοχές οι ελλείψεις είναι σημαντικές.

Έχετε περιηγηθεί από μικρούς οικογενειακούς αμπελώνες λίγο έξω από την Αθήνα μέχρι τεράστια οινοποιεία- κάστρα στο εξωτερικό. Ποιο ταξίδι θα θέλατε να επαναλάβετε και για ποιο λόγο;

Το ταξίδι στο Piemonte, στο Venetoκαι στο Friuliτης Βορείου Ιταλίας δεν είναι μόνο για μία φορά, θέλει σίγουρα επανάληψη! Ο λόγος είναι ότι μιλάμε για ένα πλήρες οινοτουριστικό ταξίδι, με όλα τα απαραίτητα στοιχεία που ανέφερα παραπάνω και εξαιρετικό φαγητό και κρασιά! Ο Ιταλός ανοίγει μπουκάλια κάθε μέρα, δεν τρώει χωρίς κρασί. Οινότρια γη, πραγματικά μοναδική και συναρπαστική!

Επίσης στην Καλιφόρνια ανυπομονώ να ξαναπάω κάποια μέρα. Είναι μοναδική η αμερικάνικη φύση και η γαστρονομική ποιότητα που μπορεί να συναντήσει κανείς σε ορισμένα μέρη. Και από τα δικά μας στη Σαντορίνη! Όσες φορές και να πάω έχει τόσο ενδιαφέρον –οινικό και όχι μόνο- που με εξιτάρει πάντα σαν να ήταν η πρώτη φορά!

Ποιες είναι οι προοπτικές του επαγγέλματος της οινολογίας στην Ελλάδα;

Οι προοπτικές θεωρώ, ότι είναι μεγάλες, αφού η Ελλάδα αυτά τα χρόνια χτίζει σιγά-σιγά τον κλάδο κι εκτός από οινοποιεία, υπάρχουν εναλλακτικές διέξοδοι απασχόλησης στον τουρισμό, τη συμβουλευτική, τα eventsκαι αλλού.

Τέλος, θα θέλαμε να μας αποκαλύψετε τον επόμενό σας προορισμό.

Τον επόμενο προορισμό δεν τον γνωρίζω, τα ταξίδια μου σχεδόν πάντα απλώς προκύπτουν! Θέλω πολύ βέβαια να κάνω μια οινοτουριστική εξόρμηση στη Βόρεια Ελλάδα όπου έχει πολλά εξαιρετικά οινοποιεία τα περισσότερα από τα οποία, λόγω απόστασης δεν έχω μέχρι σήμερα επισκευτεί. Επίσης, εδώ και καιρό σκεφτόμαστε ένα ταξίδι στη Νότιο Ιταλία και τη Νότιο Γαλλία, αλλά δεν ξέρω πότε θα πραγματοποιηθεί.

Οινοπροτάσεις

Φυσικά, δεν υπήρχε περίπτωση να κλείσουμε τη συζήτησή μας με τον κ. Κόντο χωρίς να ζητήσουμε «τα φώτα» του σχετικά με την επιλογή του σωστού κρασιού για την κάθε περίσταση.

Ποιο κρασί, να προτιμήσουμε, λοιπόν, εάν:

Είναι ένα δροσερό απόγευμα καλοκαιριού κι εμείς βρισκόμαστε στο μπαλκόνι του διαμερίσματός μας με μία μεγάλη παρέα και στη μέση μόνο φρούτα;

Μοσχοφίλερο! Μαντίνεια Νασιάκου, Μαντίνεια Μποσινάκη και Μοσχοφίλερο Σκούρα είναι τα αγαπημένα μου.

Είναι ένα ζεστό μεσημέρι στην καρδιά του καλοκαιριού κι εμείς απολαμβάνουμε ψαρομεζέδες σε μία ταβέρνα όπου σκάει το κύμα;

Ασύρτικο Σαντορίνης βεβαίως! Σαντορίνη Σιγάλα, Κτήμα Αργυρού και Ασύρτικο Χατζηδάκη είναι ασφαλείς επιλογές. Αν το ψάρι είναι ακριβό, βάλτε AssyrtikodeLourosτου Χατζηδάκη ή Καβαλιέρο Σιγάλα. Οι Ρομπόλες Κεφαλληνίας της Οινοποιίας Gentiliniείναι επίσης ιδανικές για ψάρι! Για φιλομαθείς οινόφιλους δοκιμάστε Riesling του Αυστριακού Franz Hirtzberger.

Έχουμε ετοιμάσει ένα ρομαντικό δείπνο με μοσχάρι για τον/τη σύντροφό μας με σκοπό να εντυπωσιάσουμε;

Με Κτήμα Μητραβέλα, Μονοπάτι Αϊβαλή και Άβατον Γεροβασιλείου θα εντυπωσιάσετε στα σίγουρα!

Είναι βράδυ, θέλουμε απλά να χαλαρώσουμε από μία πολύ «γεμάτη» μέρα μ’ ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και ίσως λίγη μουσική (δηλαδή, «ξεροσφύρι»);

Εγώ θα πιω FinoSherry από την Ανδαλουσία! Επειδή όμως είναι ένα αρωματικά άγριο κρασί (κάστανα, μανιτάρι, αποξηραμένα φρούτα), σας δίνω την εναλλακτική των ροζέ:SaumonΧαρλαύτη, Αμέθυστος ροζέ ή το αφρώδες KaranikaBrutRose!

Η περιπέτεια ξεκινάει από εδώ: http://www.gregoryswinejournal.com

Μαριάννα Λαζάρου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας.