URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Σταύρος Λούρας – «Με το μυαλό δεν κάνεις την υπέρβαση»

Σταύρος Λούρας – «Με το μυαλό δεν κάνεις την υπέρβαση»

ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΟΥΡΑΣ, ΕΤΩΝ 63, ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Πολυτάλαντος, τελειοµανής, ανεξάντλητος και επιτυχηµένος. Έχει ερµηνεύσει δεκάδες ρόλους και µε το πέρασµα των χρόνων ζωντάνεψε µπροστά στα µάτια µας σύγχρονους και κλασικούς ήρωες, πάντα µε την ίδια αφοσίωση αποδεικνύοντας µας ότι είναι ένας ηθοποιός µε βάθος. Αυτός είναι ο Σταύρος Λούρας, ένας σπουδαίος ηθοποιός και µια εξαιρετική προσωπικότητα που σε κερδίζει από τα πρώτα λεπτά.

Της Βέρας Κοσµά

Φωτογράφος Γιώργος Αθανασίου

Μια ζωή γεµάτη έντονες στιγµές, αναγνωρισιµότητα και πολύ χειροκρότηµα. Μπορείτε να ξεχωρίσετε µερικές από αυτές τις στιγµές; Αυτές που θα θέλατε να ζήσετε ξανά;

Όλες οι στιγµές είναι του Θεού. Σίγουρα υπάρχουν οι στιγµές που τις κουβαλάµε πολύ έντονα µέσα µας, οι στιγµές που δε θα τις ξεχάσουµε ποτέ. Μια από αυτές ήταν όταν είδα για πρώτη φορά την κόρη µου στο θέατρο. Καµάρωσα που είναι έντιµη εργάτρια και ταλαντούχα. Επίσης, η στιγµή που βραβεύτηκα από τον ΘΟΚ. Μεγάλη στιγµή για εµένα ήταν, επίσης, όταν έπαιζα στο “Ηρώδειο” και φεύγοντας από τη σκηνή το κοινό χειροκροτούσε τόσο έντονα που αναγκάστηκα να ξαναβγώ εν ώρα παράστασης και να κάνω υπόκλιση. Όλη η ζωή πρέπει να είναι µεγάλες στιγµές. Μεγάλες στιγµές ένιωθα ακόµα και όταν µετά από πρόβα ή παράσταση έδινα τον καλύτερο µου εαυτό. Και αυτή είναι η ουσία της ζωής. Σε κάθε σου βήµα να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό.

Μια στιγµή που θεωρήσατε ότι υπερβήκατε τον εαυτό σας;

Τώρα στο µυαλό µου έρχεται µια παράσταση πάλι στο “Ηρώδειο” όπου είχα αρρωστήσει µε σύγκρυα. Ήµουν µε ορούς αλλά τους παρακάλεσα να µε ντύσουνε και να µε στήσουν δίπλα στη σκηνή πάνω σε κρεβάτι. Όταν ήρθε η στιγµή της δικής µου σκηνής, δεν ξέρω από πού βρήκα τη δύναµη, πέταξα τα πάντα από πάνω µου, έβγαλα τους ορούς, την κουβέρτα, µπήκα µέσα στη σκηνή και άρχισα να παίζω το ρόλο µου. Και µάλιστα κωµωδία. Εκείνη τη φορά ο κόσµος δε σταµάτησε να χειροκροτεί. Βγαίνοντας µε έπιασε πάλι η σύγκρυα και έπεσα. Όταν όµως επανήλθα ένιωσα περηφάνια. Ότι έκανα την υπέρβασή µου.

Τι ενοχλεί τον Σταύρο Λούρα στη δουλειά του και τι είναι αυτό που τον κάνει να την αγαπά περισσότερο; 

Με ενοχλούν αφάνταστα τα υποεπίπεδα. Οι µετριότητες οι εκπτώσεις και οι διεκπεραιώσεις. Μ’ αρέσει η τόλµη στη δουλειά µου, να δουλεύω κάθε φορά για να κάνω την υπέρβασή µου. Μου αρέσει να ακροβατώ, θέλω κάθε φορά να αρέσω και πιο πολύ. Γι’ αυτό και νιώθω τόσο ανασφαλής πάντα. Χρειάζοµαι πολλή στήριξη όταν δουλεύω. ∆εν µου αρέσουν τα εύκολα.

Έχουν δίκαιο δηλαδή όσοι λένε ότι ο Σταύρος Λούρας είναι τελειοµανής;

Ναι έχουν δίκαιο. ∆ε σταµατώ να αναλύω την ερµηνεία µου τελειώνοντας µια παραγωγή. Κάπου µέσα µου, όταν νιώσω ότι δεν πέταξα από κάποια ερµηνεία, ότι άφησα ωραίες στιγµές από αυτή κάθοµαι και σκέφτοµαι τι άλλο θα µπορούσα να κάνω. ∆εν επαναπαύοµαι ποτέ. Οφείλουµε στον κόσµο την καλύτερή µας εµφάνιση κάθε φορά. Είτε θα απαγγείλουµε ποίηµα στο δρόµο είτε είµαστε πάνω στη σκηνή. ∆ιεκπεραιώνοντας κάτι µόνο µε τη λογική χωρίς να βάζουµε το συναίσθηµα που θα µας βγάλει σε δρόµους πρωτόγνωρους σηµαίνει ότι δε λειτουργούµε ως καλλιτέχνες αλλά ως διεκπεραιωτές. Αυτές οι εύκολες λύσεις, οι συνηθισµένες που τις βαριέται ακόµη και ο κόσµος, εµένα δε µ’ αρέσουν.

Καταφέρατε ποτέ να ξεπεράσετε το άγχος σας;

Το άγχος όσο περνάνε τα χρόνια µεγαλώνει. Όχι γιατί χάνω την ψυχραιµία µου αλλά γιατί πλέον µε ενδιαφέρει η λεπτοµέρεια. ∆εν επιδέχοµαι εκπτώσεις. Το στοίχηµα πλέον είναι πολύ µεγάλο γιατί κάθε φορά έχεις να κάνεις µε τον εαυτό σου, πρέπει να ξεπεράσεις κάθε φορά τον εαυτό σου.

Έχετε συνεργαστεί µε µεγάλα ονόµατα του θεάτρου. Υπάρχουν συνεργασίες που µε κάποιο τρόπο «σηµάδεψαν» την πορεία σας;

Ναι βέβαια. Στο ξεκίνηµά µου όταν ήρθα στον ΘΟΚ. Εδώ άρχισα να σπουδάζω και να βλέπω θεατρίνους. Να δω πώς δουλεύουν. Ήταν ολόκληρη σπουδή γι’ έµενα και αυτό το οφείλω σε αυτούς που ήταν παλαιότεροι από εµένα. Πέρα από αυτό δεν είναι µια δουλειά που σταµατάς ποτέ να την ψάχνεις. ∆ε σταµατάς ποτέ να σπουδάζεις. Κάθε ρόλος είναι νέος. Σε καλεί να ψάξεις τις αναφορές σου, τα βιώµατά σου, τις εµπειρίες σου. Να αποκτήσεις µια αυτογνωσία, να µεγαλώσεις ως άνθρωπος και να γίνεις καλύτερος, πιο σηµαντικός. Τα πράγµατα δεν είναι εύκολα για εµένα.

Τηλεόραση ή θέατρο;

Στην τηλεόραση δεν έχεις το χρόνο να κάτσεις σπίτι σου να µελετήσεις και ακολούθως να καταθέσεις το απόσταγµα των επιλογών σου. Πρέπει να λειτουργήσεις ενστικτωδώς και γρήγορα. Ενώ στο θέατρο έχεις τη δυνατότητα να προετοιµάσεις τα πράγµατα. Να δώσεις πια αυτό που πραγµατικά σε αντιπροσωπεύει σε ό,τι αφορά την αισθητική.

Φοβηθήκατε ποτέ την τυποποίηση σε συγκεκριµένους ρόλους;

Η αλήθεια είναι ότι δεν µου αρέσει να τυποποιούµαι. Αν και έκανα κάποιους ρόλους που αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσµο, όπως ο «Σταυρής του Καφενείου» και ο «Τάκκος» και έτυχε να µε φωνάξουν µε τα ονόµατα αυτά, δε θεωρώ ότι τυποποιήθηκα. Το να σε φωνάξουν µε το όνοµα του χαρακτήρα που υποδύεσαι, αποδεικνύει ότι έχουν κάνει δικό τους αυτό που τους δίνεις και κάπου είναι και µια εκτίµηση. Ο κόσµος όµως περιµένει από εµένα πάντα κάτι διαφορετικό. Με ψηφοφορία από τον ίδιο τον κόσµο βραβεύτηκα και για κοινωνική σειρά αλλά και για κωµική σειρά. Το να λειτουργούν ισότιµα αυτά τα δύο µέσα στον ηθοποιό είναι πολύ σηµαντικό.

Πώς βλέπετε τα πράγµατα στο χώρο του θεάτρου και της τηλεόρασης σήµερα;

Έχω απορρίψει και απορρίπτω πολλές προτάσεις. Τώρα πια θέλω περισσότερο χρονικό διάστηµα για να ετοιµαστώ. Οι δουλειές στα χρόνια µας γίνονται λίγο συµβατικά, λίγο εκπτωτικά. δεν ετοιµάζονται µε τον απαραίτητο χρόνο. Ίσως εγώ πια να χρειάζοµαι περισσότερο χρόνο. ∆εν ξέρω πότε θα ξανακάνω θέατρο, το µόνο που ξέρω είναι ότι θα ξανακάνω. Αλλά θα κάνω το θέατρο που θέλω εγώ.

Πώς πήρατε την απόλυση σας από τον ΘΟΚ;

Ήταν µεγάλη απογοήτευση. Ένιωσα ότι το κράτος πήρε το θέατρο από τον κόσµο. Και το θέατρο είναι ολονών µας και χρειάζεται τους συνεργάτες του. Μου έδωσαν να καταλάβω ότι είµαι ένας εργάτης που ο κόσµος δεν µε έχει ανάγκη. Αυτό µε πλήγωσε, µε πίκρανε και µε απογοήτευσε. Στέρεψε από µέσα µου εκείνη την ανάγκη να παίξω. ∆ε θέλω να το σκέφτοµαι γιατί ήταν µια πολύ κακή στιγµή.

Νιώσατε ότι µε αυτή την απόφαση το κράτος έδιωξε ένα καλό εργάτη; 

Όλοι αυτά τα χρόνια έχουν νιώσει µια απογοήτευση. Έτσι και εγώ. Το θέµα είναι πως θα γίνει µια καινούρια αρχή σε αυτή την κοινωνία, όπου το βόλεµα και το µέσο θα εκτοπισθούν και θα πάρουν θέση η καταξίωση και το καµάρι. Να αρχίσουµε να καµαρώνουµε και να τιµάµε τους καλούς εργάτες. Να µην τους πολεµάµε. Μακριά από βόλεµα.

Το «βόλεµα» είναι πλέον χαρακτηριστικό της κυπριακής κοινωνίας. 

Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι όλα τα παιδιά είναι δικά µας. Το παιδί σου είναι παιδί µου και το παιδί µου παιδί σου. Έτσι κτίζεται η κοινωνία. Τα παλιά χρόνια θυµάµαι τους προκοµµένους και τους καλούς στις γειτονιές που τους καµάρωνε ο κόσµος. Και περίµενε από αυτούς σηµαντικά πράγµατα. Χαιρόταν το προχώρηµα των νέων. Τώρα µπαίνουµε εµπόδιο στο προχώρηµά τους. Και αυτό δεν είναι σωστό. Έχουµε χάσει την αξιοπρέπεια µας ως κοινωνία. Με τον τρόπο που προχωράµε δε θα φτάσουµε κάπου καλά.

Υπάρχει τρόπος να ξεφύγουµε από όλο αυτό;

Πρέπει να αναθεωρήσουµε µέσα µας. Αν θέλουµε να λεγόµαστε πατριώτες, πολιτισµένοι, άνθρωποι. Βλέπουµε άλλες κοινωνίες όπου τα πράγµατα προχωράνε. Τα πράγµατα προχωράνε, γιατί υπάρχει ένα όραµα για την κοινωνία τους και για τους νέους τους. Όραµα που καλύπτει τους νέους σήµερα αλλά και τις επόµενες γενιές. ∆εν είµαστε µόνο για εµάς. Μόνο έτσι θα σταµατήσει και η µοναξιά και η απόγνωση που µας χαρακτηρίζει τελευταία. Όποτε δέθηκε και µοιράστηκε γεγονότα µια κοινωνία πάντοτε ανθούσε. Εµείς βρισκόµαστε υπό µαρασµό και πρέπει να αρχίσουµε να ανθίζουµε.

Ένας άνθρωπος γεµάτος ζωή… Αυτός είναι και ο λόγος που σας αρέσει να κάνετε παρέα µε νέους ανθρώπους;

Μου αρέσουν οι νέοι άνθρωποι. Μου αρέσει η ενέργειά τους και η ζωντάνια που εκπέµπουν. Συναναστρέφοµαι όµως µε άτοµα κάθε ηλικίας. Κάθε άνθρωπος και κάθε ηλικία έχει κάτι να σου δώσει. Οι νέοι σου δίνουν ζωντάνια, οι µεγαλύτεροι σοφία. Και χαίροµαι όταν γνωρίζω ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας που είναι έξυπνοι, εργατικοί, αισιόδοξοι, απλοί που προσπαθούν για το καλύτερο, άνθρωποι που σε κάθε συνάντηση έχεις να δώσεις αλλά και να πάρεις πολλά.

Τι είναι αυτό που σας ηρεµεί;

Αυτό που µε ηρεµεί απίστευτα είναι να έρχοµαι στην περιοχή σας, αν και δυστυχώς λόγω υποχρεώσεων δεν έρχοµαι όσο θα ήθελα. Κάθε φορά που είµαι εδώ φορτίζοµαι, εµπνέοµαι γίνοµαι πιο ανθρώπινος. Έτσι θα µπορούσα να χαρακτηρίσω και τους ανθρώπους στην περιοχή. Πιο ζωντανούς. Ένας λόγος που πηγαινοέρχοµαι είναι η θάλασσα.

Μετά από τόσο πλούσια πορεία και γεµάτη ζωή, υπάρχουν απωθηµένα όνειρα που περιµένουν ακόµη να εκπληρωθούν;

Μ’ αρέσει να περιµένω. Είναι ευχάριστη η προσµονή να περιµένεις και να δουλεύεις γι’ αυτό που περιµένεις. Αυτό δίνει µια ουσία στη ζωή. Υπάρχουν πράγµατα που τα περιµένω για να χαρώ. Όπως για παράδειγµα το εγγονάκι µου. Το οποίο ήρθε σε µια στιγµή που µέσα µου θάµπωσαν πάρα πολλά, θάµπωσαν από τις εκπτώσεις των τελευταίων χρόνων και δεν ήξερα τι θα µου ξυπνήσει ξανά τον ενθουσιασµό µου. Και έρχεται το εγγονάκι µου. Και βλέπω ξανά τον εαυτό µου να προσµένει, να προετοιµάζεται.

Ποια αδυναµία σας θα παραδεχόσασταν;

Έχω πολλές αδυναµίες, τεράστιες. Όπως σας είπα, είµαι ανασφαλής άνθρωπος. Είµαι πολύ ευαίσθητος, ευάλωτος γι’ αυτό και χρειάζοµαι συνέχεια στήριξη. Είµαι επίσης, παθιασµένος µε τη ζωή και µε αυτά που πιστεύω και αγαπώ. Ως άνθρωπος δεν κουβαλώ πολλές ενοχές. Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος όταν έχει πει τα µπράβο, τα συγγνώµη και τα ευχαριστώ που έχει να πει, ζει πιο ξεκούραστα, πιο ήρεµα, πιο ισορροπηµένα.

Σκεφτήκατε ποτέ να γράψετε ένα βιβλίο;

Όχι δεν το έχω σκεφτεί. Πιστεύω ότι είναι ένας τοµέας που αν και θα ήθελα πολύ, δεν έχω ταλέντο. Ίσως κάποτε να αρχίσω να παίρνω κάποιες σηµειώσεις που θα συνθέσουν κάτι αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει τίποτα να µε καλύπτει περισσότερο από το να δουλεύω για µια εµφάνιση, µια ερµηνεία, µια δουλειά.

Τελικά, ποιο είναι το πιο σηµαντικό πράγµα στη ζωή του Σταύρου Λούρα;

Ο σεβασµός είναι το πιο σηµαντικό πράγµα. Οφείλουµε να σεβόµαστε. Οφείλουµε να σεβόµαστε πρώτα εµάς τους ίδιους και αυτό που κουβαλάµε. Οφείλουµε να δοξάζουµε για ότι έχουµε αλλά και να σεβόµαστε και τον αγώνα που κάνει ο καθένας. Γιατί ο καθένας από εµάς βιώνει το δικό του αγώνα. Ακόµα και οι αφελείς, οι αδαείς, οι ανεύθυνοι, οι ανέντιµοι όλοι κάνουν κάποιο αγώνα. Άρα ο καθένας µας κουβαλά τη δική του ταλαιπωρία, τις δικές του αποδοκιµασίες, απογοητεύσεις, απογνώσεις, αποστερήσεις. Άρα ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη το σεβασµό. Νοµίζω ότι δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγµα να υπάρχεις για τους άλλους. Με αυτό τον τρόπο υπάρχεις και για εσένα. ∆εν ξέρω άλλο τρόπο να αντέξεις τη ζωή.

Υπάρχει κάποια ερώτηση µετά από τόσα χρόνια που δε σας έχουν κάνει αλλά θα θέλατε;

Νοµίζω στα τόσα χρόνια που συναλλασόµαστε, γνωριζόµαστε και αγαπιόµαστε µε τον κόσµο θα πρέπει να τα έχουµε πει όλα. Ξέρεις η σκηνή είναι καθρέφτης. Το ένστικτο και η κρίση του κόσµου είναι αλάθητα.  Γνωρίζουν ποιος είναι ο καθένας και τι κουβαλάει. ∆εν υπάρχει τίποτα περισσότερο από το να είµαστε ειλικρινείς µεταξύ µας. Και αυτή η ειλικρίνεια θεωρώ πως υπάρχει. Τι θα ήθελε άλλο να γνωρίσει ο κόσµος; Ζω και υπάρχω για µεγάλες στιγµές και αυτό είναι γεγονός. Γι’ αυτό και έγινα ηθοποιός. Για να βγάλω ότι ωραίο έχω µέσα µου ή αν θέλεις για να µοιραστώ  µε τον κόσµο ότι ωραίο έχω µέσα µου.