URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Παναγιώτης Χατζηπασχάλη (Πλατής), ετών 88, Δερύνεια – της Βέρας Κοσμά

Παναγιώτης Χατζηπασχάλη (Πλατής), ετών 88, Δερύνεια – της Βέρας Κοσμά

Ο Παναγιώτης Πλατής, ένας άνθρωπος µε όραµα και ανιδιοτέλεια παράγει αξιέπαινο έργο στον ∆ήµο ∆ερύνειας δηµιουργώντας µια µικρή κοιτίδα πολιτισµού.

Ο ίδιος έζησε εποχές δύσκολες, µε φτώχεια, µε πολέµους, µε χίλιες δύο δυσκολίες. Κι όµως, ο Παναγιώτης Πλατής, µε δύναµη ψυχής και φλόγα άσβεστη για την πνευµατική καλλιέργεια και ανάταση του ∆ήµου ∆ερύνειας, δεν σταµάτησε να προσπαθεί. Έχει διάθεση, όραµα, όνειρα µε αποτέλεσµα το όνοµά του σήµερα να είναι άρρηκτα συνδεδεµένο µε τη δηµιουργία µερικών από των πιο σηµαντικών έργων της ∆ερύνειας. Το έργο του αξιόλογο, ένα κληροδότηµα για όλες τις επόµενες γενιές που ενδιαφέρονται να µάθουν για τον πολιτισµό και τις ρίζες τους. Ας πάρουµε όµως τα πράγµατα από την αρχή.

Γεννήθηκε πριν από 88 χρόνια σε µια αγροτική οικογένεια και από µικρός είχε µάθει πολύ καλά τη περιποίηση των περβολιών και των ζώων. Αν και τέλειωσε το δηµοτικό µε άριστα και είχε την επιθυµία να συνεχίσει στο γυµνάσιο, ο πατέρας του χρειαζόταν τη βοήθειά του στα περβόλια. Έτσι αφήνει την εκπαίδευση ατελή και µέχρι το 1969 ασχολείται στα χωράφια έχοντας το επάγγελµα του αγρότη.

Η αγάπη του βέβαια για τη µάθηση δεν σταµάτησε να υπάρχει. «Όταν θέλεις κάτι στη ζωή σου δεν υπάρχουν δεν µπορώ», µας λεει ο Παναγιώτης Πλατής ο οποίος περνούσε όλο τον ελεύθερο χρόνο που είχε στους συλλόγους διαβάζοντας όσα βιβλία υπήρχαν εκεί. Αυτό τον βοήθησε να αποκτήσει µια µόρφωση χωρίς να υστερεί σε τίποτα από τους άλλους που συνέχισαν το σχολείο, αποτελώντας έτσι ένα κλασικό παράδειγµα για το τι µπορεί να κάνει η δύναµη της θέλησης. Οι συνδηµότες του βλέποντας αυτή του την καλλιέργεια, το 1969 του προτείνουν να αναλάβει ως γραµµατέας της Συνεργατικής ∆ερύνειας, όπου και δούλεψε µέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 1992.

Όταν βρισκόταν στη θέση του γραµµατέα προσπαθούσε και συγκέντρωνε αρκετά στοιχεία για τη ∆ερύνεια, έτσι λίγο πριν από τη συνταξιοδότησή του, το 1990, έγραψε το πρώτο του βιβλίο το οποίο αφορούσε την ιστορία του Συνεργατικού Κινήµατος της ∆ερύνειας. Ένα από τα µεγαλύτερα ενδιαφέροντά του ήταν και οι παροιµίες. «Είχα µεράκι στις παροιµίες, µου άρεσαν, γι’ αυτό και αποφάσισα να τις συλλέγω» και το 1993 εκδόθηκε το «Συλλογή Παροιµιών και Αποφθεγµάτων».

Ένας γνήσιος και ανιδιοτελής άνθρωπος της προσφοράς που το 1995 έκανε έρευνα και έγραψε το βιβλίο «Η ∆ερύνεια και οι Ρίζες της», το µοναδικό βιβλίο που παρουσιάζει το γενεαλογικό δέντρο της ∆ερύνειας από το 1800 µέχρι το 1995 και το οποίο είχε τροµερή ανταπόκριση από τον κόσµο. Μια προσπάθεια αρκετά δύσκολη αλλά, όπως µας οµολογεί, βρήκε αρκετούς πρόθυµους ηλικιωµένους συνεργάτες, που γνώριζαν την ιστορία και τις γενιές της ∆ερύνειας και τον βοήθησαν. Ένα βιβλίο το οποίο δόθηκε δωρεάν στον κόσµο και ο ίδιος δεν είχε κανένα κέρδος.

Ως ένα ανήσυχο πνεύµα, το 2000 µαζί µε ένα άλλο συνεργάτη του, έγραψε την ιστορία του Συλλόγου Οµόνοια-Αναγέννηση η οποία παρουσιάστηκε στα 80χρονα του συλλόγου. Το 2003 παρουσιάζει µια έρευνα για την ιστορία των τοπωνυµίων της ∆ερύνειας µαζί µε χάρτη και το 2005, αφού εξαντλήθηκε το βιβλίο «Η ∆ερύνεια και οι Ρίζες της», επανέκδωσε το βιβλίο προσθέτοντας καινούργιες απόψεις και ερµηνείες. Τέλος, το 2011 έγραψε ένα βιβλίο για το νερό και τους τρόπους συλλογής του. «Θεώρησα πως το βιβλίο αυτό θα βοηθούσε και τους νεότερους να αντιληφθούν τη διαδικασία άντλησης νερού στα παλιά χρόνια». Την ίδια χρονιά, µαζί µε αρκετούς φιλοπρόοδους ∆ερυνειώτες συντέλεσε στην ίδρυση της Λέσχης Συνταξιούχων ∆ερύνειας για την αναψυχή των ηλικιωµένων.

Τα τελευταία χρόνια πάλεψε επίσης σκληρά και κατάφερε αυτό που για πολλούς φάνταζε ακατόρθωτο. «Έστησε» τα Μουσεία ∆ερύνειας, προσπαθεί να τα εµπλουτίζει συνεχώς και έγραψε το βιβλίο «Τα Μουσεία της ∆ερύνειας». «Είναι σηµαντικό να διατηρείται η παράδοση µε οποιοδήποτε τρόπο και να µεταφέρεται στις επόµενες γενιές. Τα έργα που έγιναν στη ∆ερύνεια είναι έργα που θα µείνουν, µε το πέρασµα του χρόνου, µια κληρονοµιά για τη νεολαία τα οποία δεν θα είχαν την ευκαιρία να τα γνωρίσουν και να τα µελετήσουν», µας αναφέρει.

Αναπολώντας τα παλιά χρόνια µας λέει: «Κάθε εποχή έχει και τα καλά και τα κακά της. Στην εποχή µου ήταν δύσκολα, γιατί είχες να κάνεις µε χειρονακτική εργασία µε τα χωράφια και τα ζώα. ∆εν είχαµε µεταφορικά µέσα, µετακινούµασταν µε τα γαϊδούρια και τις καρέτες. Σήµερα υπάρχουν πιο σύγχρονα µέσα, αλλά δυστυχώς ο κόσµος είναι συνεχώς µε το άγχος. Οι νέοι µας σπουδάζουν και δεν έχουν δουλειές. Ελπίδα για καλύτερο µέλλον βλέπω µόνο αν γίνει µια συµφωνία µε το κυπριακό. Πιστεύω ότι η περιοχή µας, αν ελευθερωθεί το Βαρώσι, θα έχει πολύ µέλλον µπροστά της. Θα ανοίξουν δουλειές και θα µπορέσουµε να αξιοποιήσουµε όλα τα νέα µυαλά».

Ο Παναγιώτης Πλατής πέτυχε, επειδή αγαπούσε αυτό που έκανε. Τα κατάφερε, επειδή έκανε πράγµατα µε την ψυχή του, που τα ένιωθε. ∆εν είχε στο πίσω µέρος του µυαλού του δεύτερες σκέψεις. ∆εν επεδίωκε προσωπικά οφέλη. Πέραν όµως από τα κοινά, έζησε και µια ευτυχισµένη, γεµάτη όµορφες αναµνήσεις οικογενειακή ζωή. Παντρεύτηκε το 1954 και έκανε τρια παιδιά. ∆ύο αγόρια και ένα κορίτσι. «Έζησα πολύ ευτυχισµένες στιγµές µε τη γυναίκα µου, δυστυχώς όµως απεβίωσε και τώρα νιώθω ότι µου λείπει . Βέβαια έχω τα παιδιά µου και τα εγγόνια µου, που είναι κοντά µου και µε βοηθούν σε ό,τι χρειαστώ, αλλά είναι διαφορετική η συντροφιά της συζύγου σου. Επιθυµία µου είναι να καταφέρουν τα παιδιά µου και τα εγγόνια µου να ζήσουν ευτυχισµένα τη ζωή τους όπως τη ζήσαµε εµείς. ∆εν υπάρχει µεγαλύτερη ευτυχία από το να περνάς ευτυχισµένος µε τα παιδιά σου και την οικογένειά σου».

Τελειώνοντας τη συζήτησή µας µε έκανε να αντιληφθώ πως αν ασχοληθούν µε τα κοινά και τον πολιτισµό άνθρωποι µε µεράκι, όπως είναι ο Παναγιώτης Πλατής, είναι βέβαιος ότι παράδοση µας θα διασωθεί κσι θα µεταφερθεί στις τις επόµενες γενιές. Η µόνη συνταγή είναι η ανιδιοτέλεια.