URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Oι ταινίες που έγραψαν ιστορία στις Κάννες

Oι ταινίες που έγραψαν ιστορία στις Κάννες

Οι ταινίες που κατάφεραν να σαρώσουν στο διεθνές box-office, αφού πρώτα πέρασαν από το διάσημο Φεστιβάλ Καννών.

Για την ιστορία, Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, γαλλιστί Festival international du film de Cannes, διοργανώθηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1939, με πρόεδρο τον Λουί Λυμιέρ. Η μόνη ταινία που προβλήθηκε τότε ήταν η Παναγία των Παρισίων του Γουίλιαμ Ντίτερλι, καθώς συνέπεσε χρονικά με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πρώτη ολοκληρωμένη διοργάνωση του Φεστιβάλ έγινε το 1946. Από τότε, μέχρι και σήμερα δεν είναι λίγες οι ταινίες που έχουν ξεχωρίσει μέσα από αυτό, κατάφεραν να σαρώσουν στο διεθνές box-office και θεωρούνται πλέον κλασσικές must-see. Κι εμείς, σας τις παρουσιάζουμε.

1946: Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη (RomaCittà Aperta)

rossellini-roma_citta_aperta

Ένα νεορεαλιστικό πολεμικό δράμα παραγωγής 1945, σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Ροσελίνι. Η σπουδαιότητα της ταινίας, βρίσκεται στο γεγονός ότι  ο Ροσελίνι ξεκίνησε να το γυρίζει όταν οι γερμανοί βρίσκονταν ακόμη στη Ρώμη. Με την ιταλική κινηματογραφική βιομηχανία, κυριολεκτικά, ερειπωμένη και τα στούντιο της Τσινετσιτά κλειστά, ο Ροσελίνι δεν μπορούσε παρά να γυρίσει την ταινία του σε πραγματικές τοποθεσίες υπό τον συνεχή φόβο της κατάσχεσης και της σύλληψης. Το φιλμ του Ροσελίνι, γυρίστηκε στους δρόμους μιας ρημαγμένης από τον πόλεμο Ρώμης και τους ηθοποιούς πλαισίωναν αληθινά πρόσωπα, πρόσωπα τα οποία είχαν υποφέρει από τη λαίλαπα του πολέμου. Η ταινία  έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου το 1946, ενώ κέρδισε την ίδια χρονιά το Μέγα Βραβείο του Φεστιβάλ των Καννών, μεταξύ πολλών άλλων βραβείων.

1951: Θαύμα στο Μιλάνο (Miracolo a Milano)

miracolo a milano

Ο αθώος και καλόκαρδος Τοτό (που μας θυμίζει πολύ το Μπενίνι στο Η ζωή είναι ωραία), κερδίζει τη συμπάθεια των φτωχών μιας παραγκούπολης στα περίχωρα του Μιλάνου και την μετατρέπουν όλοι μαζί, σε μια αξιοπρεπή κοινότητα. Όταν θα ανακαλυφθεί ένας πίδακας πετρελαίου, ένας πλούσιος γαιοκτήμονας προσπαθεί να τους διώξει όλους. Ο Τοτό όμως με την εφευρετικότητα του  και το μαγικό του περιστέρι, θα καθοδηγήσει όλους του φτωχούς εναντίον του πλούσιο γαιοκτήμονα. Μια ιστορία αστεία, γλυκιά, συγκινιτική και πάνω απ’ όλα ανθρώπινη. Μια ασπρόμαυρη ματιά στο μεταπολεμικό Μιλάνο από το Βιτόριο ντε Σίκα, που κέρδισε το Μέγα Βραβείο του Φεστιβάλ Καννών το 1951.

1960: Γλυκιά ζωή (La dolce vita)

la-dolce-vita(H Ανίτα Έκμπεργκ βουτά στη Φοντάνα ντι Τρέβι και ο Φελίνι δημιουργεί μια από τις κλασσικότερες – και θρυλικότερες-  σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου)

Από τις σημαντικότερες ταινίες της εποχής της, που καθιέρωσε ορολογίες, αλλά και το maestro στο διεθνές στερέωμα. Η σεναριακή και σκηνοθετική ματιά του Φελίνι, ακολουθεί για επτά μέρες το Μαρτσέλο, ένα δημοσιογράφο στη Ρώμη. Ο Μαρτσέλο αναζητά τον πλούτο, ο οποίος κατά την γνώμη του απελευθερώνει τον άνθρωπο από την συμβατότητα της ζωής. Όταν όμως χάνει τον καλύτερό του φίλο, καταλαβαίνει ότι αλλού είναι το νόημα της ζωής. Μπαρόκ ατμόσφαιρα, κοινωνικός και ηθικός εκφυλισμός, μοναξιά που ξετυλίγονται μέσα σε μια αφθονία συμβολισμών. Ταινία – σήμα κατατεθέν για τον Φεντερίκο Φελίνι κα το πρώτο του μεγάλο αριστούργημα, που του χάρισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1960, αλλά και το Όσκαρ καλύτερων κουστουμιών το 1962.

1976: Ο Ταξιτζής (Taxi driver)

Taxi-Driver_

Θα έλεγα ότι εδώ, σε αυτή την ταινία, ο Σκορσέζε και ο Ντε Νίρο τα δίνουν όλα. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο ρόλο του Τράβις Μπικλ, ενός απόστρατου που υπηρέτησε στον Πόλεμο του Βιετνάμ, ο οποίος πάσχει από κατάθλιψη και για να καταπολεμήσει τις αϋπνίες του εργάζεται τα βράδια ως ταξιτζής. Καλτ, ωμή και σκληρή, κατάφερε να σημαδέψει μια ολόκληρη δεκαετία. Στα plus, η εξαιρετική ερμηνεία του Ντε Νίρο, ο οποίος για να ενσαρκώσει πλήρως τον Τράβις, δούλεψε ένα χρόνο περίπου ως ταξιτζής και πήγαινε συχνά σε ψυχιατρικές κλινικές παρατηρώντας τους ασθενείς. Χρυσός Φοίνικας και για τον Ταξιτζή το 1976.

1994: Pulp Fiction

thumbnail_poster_color-PulpFiction_11r2_Approved_640x360_141767235537

Δεν γίνεται να μιλάμε για αυτή την ταινία και να μην έχεις, ήδη, στο μαυλό σου τη μουσική του Dick Dale και το Misirlou. I say goddamn. Goddmamn. Και μιλάμε για το έπος του Κουεντίν Ταραντίνο, που έσκασε σαν πυροτέχνημα, 2 χρόνια μετά το εξίσου ανατρεπτικό Reservoir Dogs. Πολλοί το λάτρεψαν, πολλοί το μίσησαν. Όμως δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Τζον Τραβόλτα, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Ούμα Θέρμαν, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Μπρους Γουίλις. Ένα μασάζ ποδιών και μια χορευτική σκηνή που άφησε εποχή. Τέσσερις ιστορίες, δύο πληρωμένοι δολοφόνοι, ένας γκάνγκστερ, η Μία Γουάλας, έξυπνοι διάλογοι και παθιασμένο φλερτ δίνουν στον Ταραντίνο το ’94 το Χρυσό Φοίνικα των Καννών αλλά και 7 στο σύνολο Όσκαρς.

2002: Ο Πιανίστας (The Pianist)

The pianist

Η αληθινή ιστορία του εβραίου μουσικού Βλαντισλάβ Σπίλμαν, που επέζησε του ολοκαυτώματος στο εβραϊκό γκέτο της Βαρσοβίας το 1940. «Η μουσική ήταν το πάθος του. Η επιβίωση ήταν το αριστούργημα του.», διάβασα κάποτε σε μια κριτική της ταινίας, και μέσα σε αυτές τις δύο προτάσεις περικλείεται όλο το νόημα της ταινίας. Ο Ρομάν Πολάνσκι, καταφέρνει να αποτυπώσει στην ταινία το μέγεθος της καταστροφής της πόλης σε μια έντονη και εφιαλτική ατμόσφαιρα. Προσφέρει όμως παράλληλα και μία από τις συγκινητικότερες και δυνατότερες σκηνές της ταινίας: τη σκηνή με τον Σπίλμαν να παίζει τη μπαλάντα No1 σε σολ ελάσσονα του Σοπέν για το Γερμανό αξιωματικό, σε ένα παλιό και ερειπωμένο σπίτι. Την ταινία απογειώνει η τουλάχιστον, αριστουργηματική ερμηνεία του Έντριαν Μπρόντυ. Ο Πιανίστας έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών, στις 24 Μαΐου 2002, όπου και κέρδισε τη μέγιστη διάκριση, το Χρυσό Φοίνικα, ενώ Πρόκειται για την πρώτη ταινία που βραβεύτηκε ως η καλύτερη της χρονιάς στα Βραβεία Σεζάρ, χωρίς να ακούγεται σε αυτή ούτε μια γαλλική λέξη.

2012: Αγάπη (Amour)

amour

Βγαίνοντας από την αίθουσα του σινεμά όπου την είδα, ήθελα να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου και να της πω ότι την αγαπώ. Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που ακούω για αυτή τη ταινία. Ο τίτλος δεν θα μπορούσε να περιγράψει το Amour του Μίχαελ Χάνεκε. Απλός, λιτός και δυνατός, όπως η ταινία. Μια ταινία με γνώμονα την αγάπη που δεν χρειάζεται να ανφερθεί σε αυτήν ως όρο, παρά μόνο μία φορά σε δύο ώρες. Η ιστορία είναι απλή. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, η Αν και ο Ζωρζ αντιμετωπίζουν την ύστατη πρόκληση: τα γηρατειά και το θάνατο. Η ταινία ξετυλίγεται αργά, στατικά και επώδυνα μέσα σε τέσσερις τοίχους. Η πρεμιέρα έγινε στο Φεστιβάλ Καννών όπου και κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα, ενώ έλαβε και πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ.