URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ο δάσκαλος της αγάπης, του εθελοντισμού, του πολιτισμού

Ο δάσκαλος της αγάπης, του εθελοντισμού, του πολιτισμού

ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ , ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ, ΕΤΩΝ 61

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Βέρα Κοσµά

>> Θυµάται πως όταν τον ρωτούσαν τι ήθελε να γίνει όταν ήταν µικρός απαντούσε: «Μηχανικός». Σε µια έκθεση όµως που έγραψαν στο σχολείο ασυνείδητα απάντησε ότι ήθελε να γίνει δάσκαλος. Έτσι έδωσε εξετάσεις, πέρασε στην Παιδαγωγική Ακαδηµία Κύπρου και αποφοίτησε µόλις λίγο πριν την τουρκική εισβολή το 1974. Μετά από τη θητεία του στο στρατό ως έφεδρος αξιωµατικός διορίστηκε δάσκαλος αρχικά στην Αθηένου και αµέσως µετατέθηκε στο Παραλίµνι. Εδώ γνώρισε τη γυναίκα του Μάγδα, την παντρεύτηκε κι έκτοτε διαµένει µόνιµα.  Όλη του η υπηρεσία ήταν στα σχολεία  του Παραλιµνίου και των  γειτονικών κοινοτήτων.

>> «Η πιο γλυκιά µελωδία του κόσµου είναι το βουητό που βγάζουν τα παιδιά, όταν χαίρονται και παίζουν στο διάλειµµα», µας λέει. Ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που σε όποιο σχολείο και να πήγε φρόντιζε να µεταδίδεται µουσική κατά  τα διαλείµµατά τους  αλλά κι οργάνωνε  τα παιχνίδια τους στους χώρους της αυλής.  «Τα παιδιά στα σχολεία πρέπει να χαίρονται την ηλικία τους, να δηµιουργούν χαρακτήρα και να αποκτούν γνώσεις,  να µορφώνονται σφαιρικά. Τέλειωσα την καριέρα µου ως δάσκαλος και διευθυντής σχολείων ικανοποιηµένος γιατί προσπάθησα να κάνω όσες βελτιωτικές αλλαγές µπορούσα».

>> Είτε το θέλουµε είτε όχι η κοινωνία εξελίσσεται. «Όταν πρωτοξεκινούσα ήταν άλλες οι ανάγκες του κόσµου και των παιδιών. Σήµερα φθάσαµε σε µια θυµωµένη κοινωνία που παράγει θυµωµένα παιδιά. Φυσικά δεν είναι όλα. Ο καθένας κουβαλά το δικό του υπόβαθρο από το σπίτι  του. ∆εν µπορείς να ξέρεις αν πεινά, αν παραµελείται ή αν κακοποιείται…»

>> «Ο άνθρωπος πρέπει να δραστηριοποιείται και να αναπτύσσει τα ταλέντα µε τα οποία τον προίκισε ο Θεός. Το θέατρο είναι βιωµατικό και εµπλουτίζει τη ζωή του καθενός», αναφέρει. Ο ίδιος ξεκίνησε το θέατρο στο Σωµατείο του Απόλλωνα Λυµπιών. Στη συνέχεια ως φοιτητής της Π.Α.Κ.  έλαβε µέρος ως µέλος του χορού της τραγωδίας «ΑΙΑΝΤΑΣ» που ανέβασε ο Θ.Ο.Κ.  σε παραστάσεις στο αρχαίο  θέατρο της Σαλαµίνας, στο κάστρο της  Κερύνειας, στους Σόλους και απέκτησε πανέµορφες  θεατρικές εµπειρίες.

>> Ως δάσκαλος φρόντισε σε κάθε γιορτή να υπάρχει πάντα θεατρικό συνήθως γραµµένο από τον ίδιο. Με ταπεινότητα µας λέει ότι µπορεί να µην ήταν σπουδαία και µεγαλόπνοα έργα αλλά τα παιδιά συµµετείχαν µε ευχαρίστηση και µεράκι. Μέσα από τα θεατρικά δρώµενα αναδείχθηκαν αρκετά ταλέντα που συνέχισαν και στο Γυµνάσιο και το Λύκειο.  «Η συµµετοχή σε ενδιαφέροντα είναι ζητούµενο για τον κάθε  µαθητή. ∆εν είναι µόνο το µάθηµα. Ο  εκπαιδευτικός που δεν ωθεί τα παιδιά να λαµβάνουν µέρος σε δραστηριότητες σύµφωνα µε τις κλίσεις και τα ταλέντα τους είναι αποτυχηµένος».

>> Είχε επίσης, πρωτοστατήσει για τη δηµιουργία του Θεατρικού Οµίλου ∆ήµου Παραλιµνίου,  όταν κτίστηκε το Αµφιθέατρο. Ήταν από τα άτοµα που το  εγκαινίασαν συµµετέχοντας σε  τοπικές παραστάσεις που σηµείωναν εξαιρετική επιτυχία. Μέχρι και τα σκαλοπάτια του Αµφιθεάτρου γέµιζαν από θεατές. Ο Θεατρικός εκείνος Όµιλος κέρδισε αρκετές διακρίσεις στους  Παγκύπριους ∆ιαγωνισµούς  ερασιτεχνικού θεάτρου.

>> Είναι ένας άνθρωπος που έχει βάλει ως στόχο να παράγει πολιτισµό. Έτσι δε θα µπορούσε να µην ήταν µέλος στη Χορωδία Μελιζόνα ∆ήµου Παραλιµνίου. Μια χορωδία που έχει διάρκεια ζωής  26 χρόνων και εµπλουτίζει τις πολιτιστικές εκδηλώσεις της περιοχής διαδίδοντας τη µουσική, προσδοκώντας πως ίσως παραδειγµατιστούν οι νεότεροι. «Αν τα παιδιά βλέπουν τους παλιότερους να συµµετέχουν και να παράγουν µουσική παιδεία και δράση ίσως θελήσουν και οι ίδιοι να εξελίξουν τα πράγµατα ακόµη περισσότερο.

>> Αν αφήσεις µια περιοχή «άνυδρη πολιτιστικά», δε θα µπορέσει να καρποφορήσει στο µέλλον. Προσπαθούµε να δηµιουργούµε πολιτισµό,  γιατί ο πολιτισµός είναι «το αλάτι της ζωής». Αν αφαιρέσεις το κοµµάτι αυτό από τον άνθρωπο  δε θα έχει µεγάλη διαφορά από ένα ζώο».

>> Πιστεύει πως η ζωή µας χωρίς το τραγούδι θα ήταν µονότονη. «Θα ήτα  νη ζωή µας χωρίς χρώµα, λειψή…

>> Ο άνθρωπος, είτε είναι λυπηµένος είτε χαρούµενος, θα ακούσει µουσική. Θα κλάψει µε τη µουσική, θα γελάσει µε τη µουσική. Η µουσική είναι απαραίτητη στη ζωή µας. Ιδιαίτερα το χορωδιακό τραγούδι, που απαιτεί οµαδικότητα και πρέπει να ταυτιστούν όλες οι καρδιές και όλες οι φωνές να γίνουν ένα,  προσφέρει εντυπωσιακό αποτέλεσµα και µεγάλη ικανοποίηση».

>> Θεωρεί τον εαυτό του από τους τυχερούς ανθρώπους γιατί είχε πολύ καλούς καθηγητές στην τέχνη που τον έσπρωξαν να ασχοληθεί µε αυτόν τον τοµέα και ασχολήθηκε µε την τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της. Οι πρώτες χριστουγεννιάτικες διακοσµήσεις στο Παραλίµνι, µαζί µε την πρώτη φάτνη που στήθηκε τότε,  ήταν  δικές του δηµιουργίες. Τα τελευταία χρόνια και µετά την αφυπηρέτησή του ασχολείται περισσότερο µε τη ζωγραφική και την  ξυλογλυπτική.  Ξεκίνησε επίσης και αγιογραφία την οποία όµως θεωρεί πολύ δύσκολη τέχνη. Ο λόγος; «Εγώ είµαι περισσότερο της ελεύθερης έκφρασης, ενώ η αγιογραφία απαιτεί κάποιους κανόνες στους οποίους πρέπει να υπακούσεις…»

>> Ποτέ δεν ήταν άνθρωπος της φύσης και της οικολογίας. Αυτός ο τοµέας προέκυψε εντελώς τυχαία στη ζωή του µε το θεσµό των Οικολογικών Σχολείων. «Αυτός που είχε αναλάβει να οργανώσει το πρόγραµµα πήρε µετάθεση και είπα: θα το αναλάβω εγώ και µάλιστα µε επιτυχία! Και από τότε έγινα πιστός ακόλουθος του θεσµού και πιστεύω πως µε τις δράσεις µου στα σχολεία έκανα µια αλλαγή στις στάσεις των µαθητών κερδίζοντας την «Πράσινη σηµαία» για τα σχολεία τους. Η µετακίνηση από µια νοοτροπία σε µια άλλη είναι πολύ δύσκολη. Πιστεύω πως έχω καταφέρει να το πετύχω ως ένα βαθµό. Πάντα υπάρχει δυσκολία να µετατρέψεις τη θεωρία σε πράξη. Άποψη µου είναι ότι όλοι πρέπει να γίνουµε  οικολόγοι όχι για χάρη της οικολογίας, αλλά για να βελτιώσουµε την ποιότητα της  ζωής µας».

>> ∆ιετέλεσε για χρόνια Πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής Προστασίας και Ευηµερίας Παιδιού (ΕΠΕΠ Αµµοχώστου), παρέδωσε όµως πρόσφατα τα ηνία παραµένοντας όµως δίπλα τους για ό,τι τον χρειαστούν. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του παράχθηκε αρκετά σηµαντικό έργο. Εκτός από τα µαθητικά συνέδρια, την εβδοµάδα παιδιού κάθε Νοέµβριο,  συµµετείχε στη διοργάνωση και των 25 Επαρχιακών Φεστιβάλ του Παιδιού που έγιναν γύρω στο Παραλίµνι. Σηµαντικό έργο της ΕΠΕΠ Αµµοχώστου ήταν  επίσης η δηµιουργία Παιδικής Λέσχης στο Παραλίµνι δίνοντας µε αυτό τον τρόπο την ευκαιρία σε κάποια παιδιά τα οποία θα ήταν χωρίς προστασία να έχουν ένα χώρο να φάνε και να διαβάσουν µέχρι να σχολάσουν οι γονείς τους. Εδώ και αρκετά χρόνια συµµετέχει στην Παγκύπρια Επιτροπή Προστασίας και Ευηµερίας Παιδιού (ΠΣΕΠΕΠ)  που  µέσω αυτής υλοποιήθηκε το αίτηµα να διοριστεί επίτροπος για την Προστασία των δικαιωµάτων του παιδιού. Με πρωτοβουλία της ιδρύθηκε και λειτουργεί και ο θεσµός της Παιδοβουλής.

>> Η αγάπη του για τα πολιτιστικά δρώµενα δεν τελειώνει. Εκεί ήταν η αγάπη του γι’ αυτό και αποφάσισε να  κοσµήσει τη ζωή του µε προσφορά σ΄αυτούς τους τοµείς. Οι  εργατοώρες που αφιέρωσε στον εθελοντισµό και την  προσφορά θα µπορούσαν να µεταφραστούν σε µεγάλα χρηµατικά ποσά.  Όµως ποτέ δεν ήταν στόχος του τα χρήµατα ή  η  προβολή αλλά  η ικανοποίηση ότι αν πετύχει  κάτι, θα έχει τη χαρά  πως κάπως βοήθησε κι αυτός.

>> Όραµα  κι ένας επόµενος στόχος του είναι να κάµει προσωπικές εκθέσεις έργων τέχνης και να συµβάλει στη δηµιουργία ενός χώρου όπως π.χ. το γραφείο του γιου του στο διατηρητέο, (πρώτο Ταχυδροµείο στο Παραλίµνι),  στον οποίο να γίνονται βιωµατικά εργαστήρια, εκθέσεις και πολιτιστικές συναντήσεις µε την αξιοποίηση  κονδυλίων από την Ευρωπαϊκή Ένωση…

DSC_0084-2