URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ο Άρης, η Έφη και η Ντέπυ μας συστήνουν το Sweeney Todd – του Ευθύμιου Σαββάκη

Ο Άρης, η Έφη και η Ντέπυ μας συστήνουν το Sweeney Todd – του Ευθύμιου Σαββάκη

Λίγες μέρες πριν την επίσημη πρεμιέρα της θρυλικής παράστασης στη Θεσσαλονίκη, τρεις από τους ηθοποιούς του νεανικού καστ, μας αφηγούνται ιστορίες για ρόλους, πρόβες και όνειρα στη σκηνή του Θεάτρου Σοφούλη.

Έφη Σισμανίδου, (Τζοάνα/Λούση)

Μίλησέ μας για την παράσταση που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη στο Θέατρο Σοφούλη.

Το έργο διαδραματίζεται στο Λονδίνο, στα μέσα του 19ου αιώνα. Πρόκειται για την ιστορία ενός κουρέα, ο οποίος, αηδιασμένος από την ανηθικότητα της κοινωνίας αλλά και την ανθρώπινης φύσης γενικότερα, μετατρέπει το κουρείο του σε “καθαρτήριο” – ας το ονομάσουμε έτσι. Ο απώτερος στόχος του βέβαια είναι να εκδικηθεί κάποια στιγμή τον άνθρωπο που θεωρεί υπαίτιο για την προσωπική του δυστυχία. Το τι, τελικά, συμβαίνει θα το ανακαλύψετε στην παράσταση.

Ποιο θεωρείς ότι είναι το στοιχείο αυτό που έχει κάνει το ομώνυμο έργο του Christopher Bond τόσο δημοφιλές όλα αυτά τα χρόνια;

Θα έλεγα τα έντονα συναισθήματα που διατρέχουν όλους τους ρόλους του έργου. Ο κάθε ήρωας έχει ένα δικό του συναίσθημα το οποίο λειτουργεί σαν άξονας για κάθε του δράση. Έχουμε δηλαδή μια σύνθεση του ανθρώπινου ψυχισμού όπου η κάθε πτυχή του δίνεται μεγεθυμένη και στην πιο καθαρή της μορφή. Πάρ’ όλο που η δική μας εκδοχή διαφέρει σε πολλά από το έργο του Christopher Bond, αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που προσπαθήσαμε να κρατήσουμε.

picefi

Ποια κοινά χαρακτηριστικά εντοπίζεις με τον ρόλο που υποδύεσαι;

Στο έργο έχω δύο ρόλους, την μητέρα (Λούση) και την κόρη (Τζοάνα). Περισσότερα κοινά στοιχεία νομίζω πως εντοπίζω με την πρώτη, όχι όμως κάτι έντονα διακριτό. Είναι αστείο. Καθώς το κείμενο το έγραψα εγώ, μαζί με την Ντέπυ, θα περίμενε κάνεις να έχω πολλά κοινά και με τις δύο. Εγώ νιώθω ότι μάλλον βρίσκομαι κάπου στην μέση. Η Τζοάνα είναι ίσως μια εικόνα του παρελθόντος που δεν με χαρακτηρίζει πια και η Λούση αυτό που δεν έχω γίνει ακόμα. Όπως και να ‘χει τις αγαπώ πολύ και τις δύο.

Ντέπυ Ασληχανίδου, (Κυρία Λάβετ)

Ποιος είναι ο ρόλος του Θεάτρου σε περιόδους παρατεταμένης κρίσης;

Ανέκαθεν, ο σκοπός του θεάτρου ήταν να δημιουργήσει σχέση με τον θεατή. Μια σχέση άμεση και ουσιαστική. Να τον επηρεάσει συναισθηματικά, να τον διασκεδάσει με στόχο να ξεφύγει από τα προβλήματα που τον ταλαιπωρούν, να τον βάλει σε σκέψεις ή ακόμα, πιο ειδικά, να του αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον κόσμο. Άλλωστε, το θέατρο, είναι μια μικρογραφία της ζωής. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από τις οικονομικές και κοινωνικές δυσχέρειες που όλοι βιώνουμε, το Θέατρο συνεχίζει, όχι μόνο να τιμά τον σκοπό του, αλλά να ανθίζει, μέσα σ’αυτές τις συνθήκες, ακόμα περισσότερο.

Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο στις πρόβες της συγκεκριμένης παράστασης;

Είναι μια αρκετά απαιτητική παράσταση, που εκτός από υποκριτική ικανότητα και συγκέντρωση, χρειάζεται και αντοχή. Ο στόχος του να συνδυάσεις την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα που υποδύεσαι, με την κίνηση, το τραγούδι και τις παράλληλες δράσεις που λαμβάνουν χώρα στην παράσταση, είναι μεν αρκετά δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα τεράστια πρόκληση.

picdepy

Ποια κοινά χαρακτηριστικά εντοπίζεις με τον ρόλο που υποδύεσαι;

Έχω αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με όλους του ρόλους της συγκεκριμένης παράστασης, δεδομένου ότι η θεατρική μεταφορά έγινε από την Έφη Σισμανίδου κι εμένα. Μοιραία και αναγκαστικά λοιπόν, όταν δημιουργείς ο ίδιος έναν χαρακτήρα, τα στοιχεία που τον συντελούν είναι παρεμφερή με τα δικά σου. Στη συγκεκριμένη βέβαια περίπτωση, δίδονται μέσα από ένα πρίσμα σουρεαλισμού. Συνεπώς, οποιοδήποτε κοινό στοιχείο δεν είναι απόλυτα εμφανές.

Άρης Βέβης, (Άντονι)

Μίλησέ μας για τον ρόλο σου, τι ιδιαιτερότητες έχει και ποιο στοιχείο του θα ήθελες να ενσωματώσεις στην καθημερινότητά σου.

Ο Άντονι είναι ένας νέος, γεμάτος αισιοδοξία, έρωτα και όνειρα, παρόλο που ζει σε ένα σκοτεινό περιβάλλον και αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του πολλά προβλήματα εξαιτίας του ότι ανήκει στην εργατική τάξη. Η σημαντικότερη ιδιαιτερότητά του είναι το ότι έχει το στοιχείο του χαμαιλέοντα. Μπορεί και προσαρμόζεται εύκολα στις εκάστοτε καταστάσεις. Επίσης το στοιχείο του αλτρουισμού, κοιτάει να εξυπηρετήσει όσο το δυνατόν καλύτερα τους γύρω του αφήνοντας πίσω τον εγωισμό του. Ο ρόλος του Άντονι θα ήθελα να αφήσει σε εμένα όλη αυτή την αγνότητα που τον διακατέχει όπως και τον διακαή πόθο του να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα.

Περιέγραψέ μας ένα αστείο περιστατικό από τις πρόβες;

Πραγματικά ήταν πολλά τα περιστατικά στις πρόβες που μας έκαναν να γελάσουμε. Από μπέρδεμα στις ατάκες μέχρι σκηνικές αναποδιές, που αν μη τι άλλο δεν θα πρέπει να γίνουν στην παράσταση. Νομίζω πως το πιο αστείο περιστατικό, και αυτό που θα μείνει, ήταν στις αρχικές μας πρόβες που για σκηνικά αντικείμενα χρησιμοποιούσαμε ο, τι βρίσκαμε. Στο συγκεκριμένο περιστατικό χρειαζόταν να υπάρχει ένα περιδέραιο και αντί αυτού χρησιμοποιήθηκε ένα φαράσι. Μπορεί στην περιγραφή του να μην ακούγεται τόσο αστείο, αλλά σας βεβαιώ ότι στη διάρκεια της πρόβας γελούσαμε για αρκετή ώρα.

picaris

Τι μας ετοιμάζετε για την πρεμιέρα της Πέμπτης;

Σας ετοιμάζουμε μια παράσταση που πέρασε πολλά κύματα και πολλά στάδια για να φτάσει στο σημείο που βρίσκεται. Πλέον όμως είναι η ώρα της να ανέβει. Πρόκειται για ένα εκ φύσεως απαιτητικό έργο, του οποίου το αποτέλεσμα ελπίζουμε να μας δικαιώσει. Ευχόμαστε να το απολαύσετε όσο το απολαμβάνουμε και εμείς.

*Ο Ευθύμιος Σαββάκης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και Υποψ. Διδάκτωρ του τμήματος δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ. Στην Ελλάδα εργάζεται για το συγκρότημα της LIFO, τη βρετανική εταιρεία bet365 καθώς και άλλα sites, πρότζεκτ και free press σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

 

picefipicdepypicaris