URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Λάμπρος Κεφάλας – Tο λαμπρό παρελθόν ενος τεράστιου αθλητή

Λάμπρος Κεφάλας – Tο λαμπρό παρελθόν ενος τεράστιου αθλητή

Η αλήθεια είναι πως όσα χρόνια κι αν περάσουν η εµπειρία των επιτυχιών που είχε δε σβήνονται εύκολα από τη µνήµη µας. Ο Λάµπρος Κεφάλας υπήρξε Παγκυπριονίκης, Πανελληνιονικής, Βαλκανιονίκης και ο πρώτος κάτοικος Παραλιµνίου που συµµετείχε στους Ολυµπιακούς αγώνες. Τραγούδησε δεκάδες φορές τον εθνικό µας ύµνο τόσο µε τα χρώµατα της Ελλάδας αλλά και της Κύπρου από το πιο ψηλό σκαλοπάτι του βάθρου προκαλώντας σε όλους µας συναισθήµατα συγκίνησης και περηφάνιας. Σήµερα θυµάται και µας αφηγείται… 

Θεωρείτε ότι είχατε τη ζωή που θα θέλατε να έχετε;

Ο Θεός ήταν απλόχερος µαζί µου. Για καλή µου τύχη ο θείος µου Πάµπος Χατζηκυριάκου, ήταν γυµναστής και µε ανέλαβε προσωπικά. Επέµενε να σπουδάσω στη Γυµναστική Ακαδηµία και να γίνω αθλητής. Και εγώ φυσικά καταλάβαινα ότι είχα ταλέντο, αλλά το ένα έφερνε το άλλο. Η µια επιτυχία διαδεχόταν την άλλη και έφθασα σε ένα σηµείο που δεν µπορούσα να γυρίσω πίσω.

 

Εκτός από το ταλέντο τι άλλο χρειάζεται για να γίνει κάποιος πρωταθλητής;

Για να γίνει κάποιος πρωταθλητής χρειάζονται πολλά πέραν του ταλέντου. Πρέπει να έχει πείσµα, θέληση, καλό προπονητή, να αντέχει τις στερήσεις. Όλα αυτά δηµιουργούν ένα κύκλο και είναι όλα απαραίτητα για τον πρωταθλητισµό. Ο πρωταθλητής πρέπει να δεχτεί το γεγονός ότι δεν έχει κοινωνική ζωή. Πρέπει να είναι επικεντρωµένος στο στόχο του. Θυµάµαι όταν ξεκινούσα την πορεία µου και έβλεπα άλλους αθλητές που έχαιραν αναγνωρισιµότητας είχα πει ότι µια µέρα θα µε αναγνωρίζουν και εµένα στο γήπεδο. Και τα κατάφερα.

Θυµάστε την πρώτη σας επιτυχία;

Φυσικά και θυµάµαι. Ήταν το 1972 όταν ήρθα πρώτος στους Παγκύπριους µαθητικούς αγώνες και ακολούθως ήρθα δεύτερος στους Πανελλήνιους µαθητικούς αγώνες.

 

Τελικά είναι βαρύ φορτίο η επιτυχία;

Όταν αρχίσεις να έχεις τις πρώτες σου επιτυχίες δεν µπορείς έτσι ξαφνικά να τα αφήσεις όλα. Ο κόσµος στηρίζεται πάνω σου. Ένιωθα ότι κρατούσα όλο το έθνος στις πλάτες µου και πως έπρεπε να τους κάνω περήφανους. Ξέρεις, όταν είσαι φοιτητής το δίληµµα είναι πολύ µεγάλο. Υπάρχουν δύο δρόµοι: ο δρόµος της επιτυχίας και ο δρόµος των πάρτι και της όµορφης κοινωνικής ζωής. Για εµένα ο δρόµος του πρωταθλητισµού ήταν η µόνη επιλογή. ∆εν υπήρχε κάτι άλλο να σκεφτώ.

 

Γυρίζοντας το χρόνο πίσω ποιες θεωρείτε ότι ήταν οι πιο σηµαντικές σας στιγµές;

Είχα αρκετές σηµαντικές στιγµές. Συγκεκριµένα είχα µια πενταετία γεµάτη επιτυχίες. Το πιο έντονο όµως συναίσθηµα που µένει χαρακωµένο µέσα µου είναι την ώρα που ανέβαινα στο βάθρο και έπαιζε ο εθνικός ύµνος της χώρας µου. Μόνο όσοι το έζησαν µπορούν να καταλάβουν. ∆εν έπαιζαν τον εθνικό ύµνο γιατί ήµουν κάποιος πολιτικός. Το να παίξουν τον εθνικό ύµνο της χώρας σου όταν είσαι αθλητής είναι αποκλειστικά επιτυχία δική σου. Γι’ αυτό και το συναίσθηµα ήταν τόσο έντονο.

Υπήρξε κάποια στιγµή που απογοητευτήκατε; 

Φυσικά και υπήρξαν στιγµές που απογοητεύτηκα. Θυµάµαι όταν κτύπησα στο πόδι µου κανείς δεν πίστευε ότι θα µπορούσα να επανέλθω στο γήπεδο. Τότε ήταν που κατάλαβα πόσο εύκολα µπορούν οι άνθρωποι να σε «πουλήσουν». Τους απέδειξα όµως πολύ γρήγορα ότι είµαι δυνατός και µπορώ να τα καταφέρω. Ακόµα µια φορά, όταν τραυµατίστηκα, υπήρξαν κάποιοι που έλεγαν ότι τους κορόιδευα, πως ήθελα να κάθοµαι, πως βαριέµαι. Αυτές τις δύο φορές πληγώθηκα αρκετά, πείσµωσα όµως ακόµη περισσότερο και βάλθηκα να τους αποδείξω ότι µπορώ.

Εκπληρώσατε τα µεγαλύτερα σας όνειρα;

Μετά τις πρώτες µου επιτυχίες, το όνειρο µου ήταν να λάβω συµµετοχή στους Ολυµπιακούς αγώνες. Ήθελα να ζήσω αυτή την εµπειρία. ∆υστυχώς όµως δεν έβαλα ως στόχο τη νίκη. Σήµερα, γυρίζοντας το χρόνο πίσω αντιλαµβάνοµαι πως αυτό ήταν ένα από τα µεγαλύτερα µου λάθη. Πιστεύω ότι µπορούσα να τα πάω πολύ καλύτερα.

Ήσασταν δεκατέσσερα χρόνια στην Αθήνα… Πώς πήρατε την απόφαση να επιστρέψετε στην Κύπρο;

Με κούρασε η έντονη ζωή της Αθήνας. Εκπλήρωσα τους στόχους µου και ένιωσα την ανάγκη να επιστρέψω πίσω στην οικογένειά µου και τους φίλους µου. Θυµάµαι τότε πως η γυναίκα µου φοβόταν αυτή την αλλαγή. Εµένα όµως δε µε φοβίζει το άγνωστο, αντιθέτως. Μου αρέσουν οι αλλαγές.

Τι κρατάτε από τη θητεία σας ως καθηγητής;

Την επαφή µου µε τους µαθητές. Ήταν το πιο σηµαντικό πράγµα για εµένα. Όσο περνούσαν τα χρόνια µάθαινα να ακούω τους µαθητές µου και αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι µαθητές µπορούν να διδάξουν τους µεγαλύτερους πολλά πράγµατα. Φτάνει να είσαι εκεί και να έχεις θέληση να τους ακούσεις. Τα παιδιά ξεκινούν τη ζωή τους γεµάτα αγάπη και όνειρα για τη ζωή. ∆υστυχώς οι γονείς και η κοινωνία δεν τους δίνουν τα κατάλληλα εφόδια για να συνεχίσουν.

Πώς περνάτε σήµερα την καθηµερινότητά σας;

Κάθε πρωί ξυπνώ και κάνω περπάτηµα περίπου µια ώρα. Ακολούθως πηγαίνω στο supermarket όπου κάνω τα καθηµερινά ψώνια για εµένα και την οικογένειά µου. Το απόγευµα είµαι στο γήπεδο όπου κάνω προπονήσεις µε τα παιδιά προς το παρών. Πολύ σύντοµα όµως θα φύγω από τις προπονήσεις και θα µπω στο ∆ιοικητικό Συµβούλιο του ΓΣΕ. Το βράδυ χαλαρώνω στο σπίτι.

Τι θα συµβουλεύατε ένα νέο που θέλει να ασχοληθεί µε τον πρωταθλητισµό;

Να έχει στόχο και να µην αµφιταλαντεύεται. Πολλοί είναι αυτοί που θα τον αµφισβητήσουν, αλλά ο ίδιος πρέπει να έχει πίστη στις ικανότητές του. Και να δουλεύει σκληρά. Στη ζωή µου γνώρισα πολλά ταλέντα, ίσως και καλύτερα από εµένα τα οποία όµως δε συνέχισαν. Ο λόγος; Ο πρωταθλητισµός χρειάζεται σκληρή δουλειά.

 

1-002-COPY1-002-COPY1-003-COPY1-003-COPY1-007-COPY1-007-COPY1-009-COPY1-009-COPY1-0011-0011-013-COPY-21-013-COPY-21-013-COPY1-013-COPY1-0051-0051-0061-0061-0071-0071-0081-0081-0091-0091-0101-0101-0111-0111-0131-0131-0141-0141-0151-0151-0161-0161-0171-0171-0181-0181-0191-0191-0201-0201-00441-00441-00551-00553411019XXX019XXX024(2)024(2)44161618182020212125252626272728282929313132323535363637373838515157577373