URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Η 13η Θεά – της Γιούλης Πέτκου

Η 13η Θεά – της Γιούλης Πέτκου

Την πρώτη φορά που την είδα ήμουνα δεν ήμουνα οχτώ χρονών. Όταν αντίκρισα εκείνα τα υγρά θλιμμένα μάτια της έμεινα αποσβολωμένη να την κοιτάω ενώ εκείνη κάπνιζε ασταμάτητα και μιλούσε με πάθος. Η μαμά μου πέρασε θυμάμαι μπροστά από την τηλεόραση, κοντοστάθηκε και είπε με θαυμασμό «Γεια σου ρε Μελίνα».

“Ήταν η Μελίνα, η Μελίνα μας, η Μελίνα όλης της Ελλάδας, η 13η θεά μας!”

Ο πρώτος άντρας που αγάπησε ήταν ο παππούς της, δήμαρχος Αθηναίων για περίπου τρεις δεκαετίες, Σπύρος Μερκούρης. Όταν έβγαινε έξω την έπαιρνε πάντα μαζί του, όπου και να πήγαινε και εκείνη γεμάτη περηφάνια, χαμογελούσε καμαρώνοντας δίπλα του και χαιρετούσε τον κόσμο που επευφημούσε τον άντρα που η ίδια λάτρευε. Όταν ο παππούς της πέθανε η Μελίνα ένοιωσε για πρώτη φορά στη ζωή της προδομένη και πάντα θυμόταν αυτή τη στιγμή ως μία από τις χειρότερες της ζωής της.

Η Μελίνα θεωρούσε το σχολείο ένα ατελείωτο μαρτύριο. Γι’αυτό και άλλαζε συνεχώς σχολεία. Στο βιβλίο της «Γεννήθηκα Ελληνίδα» αναφέρει πως θεωρεί ότι κανένας άνθρωπος ποτέ δεν έχει συγκεντρώσει στη σχολική του καριέρα περισσότερα μηδενικά. Ο λόγος που περνούσε τις τάξεις ήταν η αγάπη των καθηγητών της προς τον παππού της ή η απελπισμένη τους προσπάθεια να την ξεφορτωθούν. Ποιός άραγε μπορεί να πιστέψει ότι υπήρχε κάτι που αυτό το πλάσμα δεν θα έκανε καλά.

Κατά τα άλλα τα παιδικά της χρόνια ήταν ευτυχισμένα και αυτά που καθόρισαν την προσωπικότητα της. Ενδιαφέρον έχει πως περιγράφει ότι διαμόρφωσαν την σκέψη της οι απιστίες του πατέρα της και του παππού της. Και οι δύο ήταν πολύ άπιστοι και μάλιστα ο πατέρας της είχε το προσωνύμιο Ντ’Αρτανιάν. «Υπήρχαν πολλοί Ντ’Αρτανιάν στην Αθήνα αλλά όχι αρκετές “Μυλαίδες”. Αποφάσισα να γίνω η «Μυλαίδη» ή η «Λαίδη Χάμιλτον» ή η Μεγάλη Αικατερίνη, αλλά ασφαλώς να μην δεχθώ τη ζωή της μητέρας μου και της γιαγιάς μου. Με λίγα λόγια ήθελα να αλλάξω την εποχή. Αμφιβάλλω αν ήμουν εγώ υπεύθυνη γι’αυτό, αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει». Έτσι, ήταν η Μελίνα, πήγαινε κόντρα σε κατεστημένα και νοοτροπίες. Ήθελε να αλλάξει τον κόσμο… και πόσο πολύ ανάγκη την έχουμε να αλλάξει και τον δικό μας κόσμο τώρα.

melina2

Το να γράψω το βιογραφικό της το θεωρώ περιττό. Άλλωστε δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Λίγα λόγια για μια γυναίκα και προσπάθησε να αντικρούσει όλα τα πρέπει, ήθελα να γράψω. Μερικές σκέψεις για κάποια που απέκτησε δόξα και φήμη αλλά ποτέ της δεν συμβιβάστηκε με τον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας. Λόγια θαυμασμού για μια προσωπικότητα που γεννήθηκε για να ξεχωρίσει, για μια γυναίκα που φώναξε «Ελληνίδα γεννήθηκα, Ελληνίδα θα πεθάνω» και το πίστευε και το έκανε πράξη μέχρι το τέλος. Μέχρι εκείνη την ημέρα της 6ης Μαρτίου 1994 ξημερώνοντας Κυριακή, όταν όλοι οι Έλληνες και όχι μόνο, με δάκρυα στα μάτια και χαμηλωμένο κεφάλι αποχαιρετούσαν μια μοναδική γυναίκα, μια προσωπικότητα που πέρασε από αυτή τη ζωή αφήνοντας το στίγμα της ανεξίτηλο στις καρδιές όλων των Ελλήνων. Για την Μελίνα που είπε «Ποτέ την Κυριακή» και όμως ήταν Κυριακή όταν την κοπάνησε από κοντά μας.

Στο τέλος αυτών των σκέψεων ανάβω ένα τσιγάρο, όπως εκείνη, την φαντάζομαι να κάθεται απέναντί μου κρατώντας το δικό της και θέλω να της φωνάξω «Γεια σου ρε Μελίνα»!

Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από εδώ.

melina2