URBAN.CULTURE.MAGAZINE

H Lackberg… έστρωσε ένα πασχαλινό τραπέζι που δεν τελείωσε ποτέ! – του Ευθύμιου Σαββάκη

H Lackberg… έστρωσε ένα πασχαλινό τραπέζι που δεν τελείωσε ποτέ! – του Ευθύμιου Σαββάκη

Με τα βιβλία της Camilla Lackberg έχω αναπτύξει την περίφημη ερωτική σχέση των αναγνωστών. Τα διαβάζω μέσα σε λίγες μέρες (παρά τη συνηθισμένη τεράστια έκτασή τους), με παρακινούν να ψάξω περισσότερα στοιχεία για τις υποθέσεις και τους χώρους δράσης (λατρεμένη Φιελμπάκα) στο διαδίκτυο και ανυπομονώ για το επόμενο γραπτό επεισόδιο της ζωής του Πάτρικ και της Ερίκα (16 Σεπτεμβρίου είπαμε βγαίνει ο «Θηριοδαμαστής»;).

Έτσι, αισίως έχω διαβάσει και τα εννιά βιβλία της που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, την ίδια στιγμή που η γοητευτική συγγραφέας από τη Σουηδία έχει δει τις παγκόσμιες πωλήσεις της να ξεπερνούν τα 15 εκατομμύρια (ούτε ο Μέλμπεργ δε θα πίστευε ότι θα διάβαζε… τα κατορθώματά του τόσος κόσμος) και να την καθιστούν την… Αγκάθα Κρίστι της Σκανδιναβίας. Η ίδια, άλλωστε, ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη της για τη διάσημη Βρετανίδα.

«Η πρώτη μου γνωριμία με το αστυνομικό μυθιστόρημα ήταν ο “Θάνατος στο Νείλο”. Το βρήκα στη βιβλιοθήκη του πατέρα μου. Ήταν βιβλιοφάγος και πάντα είχε τόνους βιβλία στο σπίτι. Έπεσα πάνω του, επειδή μου άρεσε να διαβάζω μυθιστορήματα ήδη από πολύ νεαρή ηλικία. Ξεκίνησα με την Αγκάθα Κρίστι και την ερωτεύτηκα τόσο που διάβασα όλα τα βιβλία της. Μετά διάβασα Ενιντ Μπλάιτον και Τζον Ντίκσον Καρ και μετά προχώρησα και σε άλλους Βρετανούς συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας. Με επηρέασαν πολύ γι’ αυτό και είμαι μάλλον παλιομοδίτισσα στη γραφή μου. Μου αρέσει η καθαρή πλοκή και μια ομάδα ανθρώπων μέσα στους οποίους βρίσκεται ο δολοφόνος. Δεν μπορείς να συστήσεις το δολοφόνο δύο σελίδες πριν το τέλος. Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες που πρέπει να ακολουθήσεις σε όλα τα αστυνομικά βιβλία που αγαπάω», δήλωσε σε συνέντευξή της.

Κάπως, έτσι, μας σύστησε με τον “Άγγελο Θανάτου”, την υπόθεση του Βαλέ, όπου το Μ. Σάββατο το 1974, μία οικογένεια εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από το πασχαλινό τραπέζι και έμεινε πίσω μόνο η Έμπα, το βρέφος της οικογένειας.

Αρκετά χρόνια αργότερα η Έμπα επιστρέφει στο νησί, όπου ο πατέρας της κάποτε διεύθυνε ένα οικοτροφείο με σιδερένια πυγμή. Κάποιος, όμως, επιφυλάσσει μία δυσάρεστη υποδοχή στην ίδια και τον άντρα της, καθώς στις πρώτες μέρες της νέας τους ζωής θα πέσουν θύματα εμπρηστικής ενέργειας. Κι ενώ αψηφούν τον κίνδυνο και συνεχίζουν την ανακαίνιση στον χώρο τους, έντρομοι ανακαλύπτουν ξεραμένο αίμα κάτω από το πάτωμα της τραπεζαρίας. Τι συνέβη τελικά στην οικογένεια;

Η Lackberg για ακόμα ένα βιβλίο «παντρεύει» εξαιρετικά δύο διαφορετικές χρονικά αφηγήσεις, επιτρέποντας στον αναγνώστη να συνδυάσει παρελθόν και παρόν, ώστε τελικά να κατανοήσει πολύπλευρα το σκηνικό της υπόθεσης, τα κίνητρα και τις μετέπειτα επιλογές των χαρακτήρων. Η ίδια, άλλωστε, από το πρώτο βιβλίο της κατάφερε να ξύσει την φαινομενικά τέλεια επιδερμίδα της Σουηδίας και να καταδείξει όλα όσα κανείς δε θέλει να αναδυθούν.

Παράλληλα, για ακόμα ένα βιβλίο (όπως και στο «Παιδί από τη Γερμανία»), η συγγραφέας δε διστάζει να τοποθετηθεί έντεχνα και ξεκάθαρα κατά του ναζισμού, τόσο μέσω των πειστικών δημοσιογραφικών εργαλείων που «ρίχνει» απέναντι στους «Φίλους της Σουηδίας», όσο και με την αποκάλυψη των σκοτεινών σχεδίων τους.

Εκτός, όμως, από τα προφανή πολιτικά μηνύματα, η Camilla επιλέγει για ακόμα ένα βιβλίο της να κοντραριστεί με τις παραδοσιακές νόρμες και να ρίξει μία γροθιά στο συντηρητισμό της Σουηδίας. Η Πάουλα, μία από τις καλύτερες αστυνομικούς του θρυλικού τμήματος, έχει ήδη αποκτήσει παιδί με τη συμβία της, τη Γιοχάνα, την ώρα που η ίδια είναι για πρώτη φορά έγκυος. Δε διστάζει, μάλιστα, να το ανακοινώσει με περηφάνια και εκτός τμήματος (όπως στην επίσκεψη στους θετούς γονείς της Έμπας στην οδό Παρτίλε του Γκέτεμποργκ) για να δεχτεί τα επιδοκιμαστικά τους σχόλια.

Εντύπωση προκαλεί και ο τρόπος που χειρίζεται, για ακόμα ένα βιβλίο, η Λάκμπεργκ τους ήρωές της. Ο Πάτρικ παραμένει για ακόμα ένα «επεισόδιο» το ίδιο αγχώδης και τελειομανής, ενώ η Ερίκα, συνεχίζει να μας περιγράφει τη ζωή με τα νέα μέλη της οικογένειας, αλλά και την πιο ερευνητική και «ανυπάκουη» πλευρά της, καθώς δε διστάζει και πάλι, παρά τις δεδομένες… συζυγικές αντιρρήσεις, να μπλέξει σε περιπέτειες. Ο Μάρτιν και η Πάουλα σε αυτό το βιβλίο κρατούν ρόλο κομπάρσου, καθώς παρουσιάζονται εξαρτημένοι από οικογενειακά ζητήματα, ενώ ένα σημαντικό μέρος ανήκει δικαιωματικά στην Άννα, την αδερφή της Ερίκα, η οποία προσπαθεί να ξεκολλήσει ακόμα από τα τραύματα του παρελθόντος, ακροβατώντας σε επιλογές με μεγάλο συναισθηματικό (κι όχι μόνο) ρίσκο.

Μεγάλη εντύπωση προκαλεί κι η μεταστροφή στην περιγραφή του Γιέστα. Ο ηλικιωμένος αστυνομικός, για τον οποίο είχε σκιαγραφηθεί ένα μάλλον αδιάφορο και αποστασιοποιημένο προφίλ στα προηγούμενα βιβλία (όπου η μοναδική του απόλαυση παρουσιαζόταν το γκολφ), στον «Άγγελο Θανάτου» αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο, συμμετέχει ενεργά στη λύση του μυστηρίου με το οποίο συνδέεται και προσωπικά, ενώ για πρώτη φορά φαίνεται τόσο καθαρά η ανθρώπινη πλευρά του. Και για να καταφέρει η Lackberg να κάνει τον αναγνώστη να συγκινηθεί με τον Γιέστα, τότε οι λόγοι για να διαβάσεις το συγκεκριμένο βιβλίο αυξάνονται. Δραματικά.

Ευθύμιος Σαββάκης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και Υποψ. Διδάκτωρ του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ. Στην Ελλάδα εργάζεται για το συγκρότημα της LIFO, τη βρετανική εταιρεία bet365 καθώς και για άλλα sites, πρότζεκτ και free press σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Το πρώτο του διήγημα, «Ο λύκος και οι καραμέλες», περιλαμβάνεται στη συλλογή αστυνομικών ιστοριών «Ο Φόβος του Ξένου», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Plus: Διαβάστε Κριτική για την “Τελευταία Ευχή”.