URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ένας ρομαντικός ποιητής ανάμεσα μας

Ένας ρομαντικός ποιητής ανάμεσα μας

Όλοι γνωρίζουµε πως ο Σταύρος Σταύρου είναι ειδήµων στο να µεταφράζει ποίηση και λογοτεχνία και να γράφει περιστασιακά βιβλιοκριτικές και βιβλιοπαρουσιάσεις. Αυτό που κάποιοι ίσως να µη γνώριζαν είναι πως πρόκειται επίσης για έναν αθεράπευτα ροµαντικό ποιητή µε ήδη 2 ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του: το «Προχωρηµένοι Χειµώνες και άλλα Φθινόπωρα» και «Το Άσπρο του έρωτα… στου έρωτα το µαύρο», οι οποίες έτυχαν µεγάλης αποδοχής από το ποιητικό κοινό. Πιο κάτω µας παρουσιάζει τις δικές του απόψεις για την ποίηση και πως αυτή θα έπρεπε να εξελίσσεται µέσα από την τεχνολογία.

∆εν αποφάσισα να ασχοληθώ µε την ποίηση, ούτε και πιστεύω ότι η ποίηση είναι µια απόφαση που παίρνει κανείς. ∆εν είναι δηλαδή µυθιστόρηµα, το οποίο αποφασίζει κανείς να γράψει ή να κάνει επάγγελµα. Γι’ αυτό και πολλοί σπουδαίοι συγγραφείς δεν είναι ποιητές. Η ποίηση πηγάζει από τον πυρήνα µας και δεν µπορείς να την αρνηθείς ακόµα κι αν το θέλεις. Σε τρώει µέχρι να της δοθείς και εξακολουθεί να σε τρώει και έπειτα µέχρι τέλους. Η ποίηση είναι σπαραγµός.

Η κατάλληλη στιγµή για γράψιµο είναι οποιαδήποτε στιγµή. Όταν κάτι µέσα µου ορµάει προς τα έξω, τότε κλωτσάει και δαγκώνει ώσπου να βγει. ∆εν έχει ώρα, δεν έχει µέρα. Όλα µπορούν να αποτελέσουν αφορµή και εντελώς ξαφνικά. Έχω γράψει στίχους πάνω σε χαρτιά, πάνω στα ρούχα µου, σε πακέτα από τσιγάρα, πάνω σε ό,τι έχω βρει εύκαιρο.

Το τελευταίο µου βιβλίο «Το άσπρο του έρωτα… στου έρωτα το µαύρο» έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ακτίς το 2013. Έχει παρουσιαστεί τον Ιανουάριο στην Αθήνα, µια εµπειρία που για τον ίδιο υπήρξε συγκλονιστική. Αφορά τον έρωτα και τα δυο του πρόσωπα, το άσπρο και το µαύρο, το φως και το σκοτάδι που αναπόφευκτα όλοι βιώνουµε. Ο έρωτας είναι ένα θέµα που µε απασχολεί. Και δε θα πάψει να µε απασχολεί, διότι µετά τον έρωτα επέρχεται ο θάνατος. Παρότι όµως, γράφτηκε σαν ξεκαθάρισµα λογαριασµών µε τον έρωτα, ο λογαριασµός παραµένει ακόµα ανοιχτός. Αποτελεί τη βιογραφία εκατοµµυρίων σχέσεων µέσα σ’ ένα βιβλίο και όλα, από το περιεχόµενο µέχρι το σχεδιασµό του, έχουν κάτι να πουν στον αναγνώστη.

Ένα ποίηµα είναι έτοιµο για κυκλοφορία µόλις γραφτεί. Γι’ αυτό δεν επιστρέφω ποτέ στα ποιήµατά µου για να τα επεξεργαστώ, ούτε και στα τραγούδια που γράφω κατά καιρούς. Πολλές φορές µου λένε: «αυτή η λέξη θα ήταν καλύτερα αν πάει εδώ ή αν αντικατασταθεί από αυτήν». Παραδέχοµαι ότι ναι, ίσως να ήταν καλύτερα, µα ύστερα δε θα ήταν το ποίηµα όπως το έγραψα αλλά ένα κατασκεύασµα, µια εφεύρεση.

∆εν πιστεύω ότι ζούµε σε αντιποιητική εποχή. Καµιά εποχή δεν υπήρξε αντιποιητική. Απλώς η ίδια η ποίηση δεν πιάνει πάντα τον παλµό της εποχής της. Αυτό υπήρξε πάντοτε το πρόβληµα και σ’ αυτό έγκειται η παρεξήγηση. Ο λόγος, βέβαια, για τον οποίο κυκλοφορούν σήµερα τόσες ποιητικές συλλογές είναι η ευκολία µε την οποία µπορεί να εκδώσει κανείς. ∆εν υπάρχει καλή και κακή ποίηση. Υπάρχει ποίηση που λέει κάτι σε σένα ή όχι. Χαίροµαι που βλέπω να κυκλοφορεί η ποίηση σήµερα, ακόµα κι αν σε µένα πολλές ποιητικές συλλογές δε λένε κάτι. Σε άλλους ίσως λένε πολλά. Ακόµα κι έναν άνθρωπο να αγγίζεις, αξίζει ν’ ακουστείς.

Η ανάγκη που ωθεί τους ανθρώπους να εκφραστούν ποιητικά, είναι η ανάγκη τους να µετουσιώσουν το συναίσθηµα τους σε κάτι που να µπορούν να το καταλάβουν και να το µοιραστούν. Και η πιο καθαρή µορφή τέτοιας µετουσίωσης είναι η ποίηση. Να βγάλεις από µέσα σου κάτι άπιαστο και να το κωδικοποιήσεις σε κάτι πιο χειροπιαστό. Ένα είδος ψυχανάλυση.

Αρκετές φορές οι παλαιότεροι κατηγορούν τους νεότερους για εσωστρέφεια και έλλειψη βαθιάς επαφής µε την κοινωνική πραγµατικότητα. Ο Σταύρος Σταύρου δε δέχεται όµως αυτή την κατηγορία. «Αυτό που προφανώς δεν καταλαβαίνουν ορισµένοι, είναι πως οι νεότεροι είναι πια η κοινωνική πραγµατικότητα. Την αποτελούν και ζουν µέσα σ’ αυτήν και την κατανοούν µε το δικό τους τρόπο. Η εποχή της ρέµβης, όπου στεκόσουν έξω από τον πίνακα και µιλούσες γι’ αυτόν, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Οι καιροί και οι ρυθµοί άλλαξαν. Τώρα είσαι στη µέση της καταιγίδας και όλα σφυρίζουν γύρω σου. Ο ποιητής σήµερα είναι άνθρωπος της καθηµερινότητας, σηκώνεται να πάει τα παιδιά στο σχολείο, πάει στη δουλειά του κλπ. Η κλασική µορφή του ποιητή δεν υπάρχει πια και µέσα σ’ αυτά τα πλαίσια γράφουν οι νεότεροι. ∆ε βλέπω καµιά εσωστρέφεια. Αυτό που βλέπω είναι ταύτιση µε την κοινωνική πραγµατικότητα, σε πολύ µεγάλο βαθµό».

Η ψηφιακή επανάσταση και το διαδίκτυο έχουν διαφοροποιήσει την ποιητική δηµιουργία αλλά σύµφωνα µε αυτή την αλλαγή η ποίηση και γενικά η καλλιτεχνική δηµιουργία έχει ευνοηθεί. Με ποιαν έννοια; Με την έννοια του ότι έχουµε την τύχη και την τιµή να διαβάζουµε και ν’ ακούµε φωνές που υπό άλλες περιστάσεις και σε άλλες εποχές δε θα είχαν καµιά ευκαιρία ν’ ακουστούν. Στο διαδίκτυο για παράδειγµα, διαβάζει κανείς απίστευτα πράγµατα πολλές φορές. Πριν µερικά χρόνια αυτές οι φωνές θα ήταν καταδικασµένες. Υπάρχουν, βέβαια, και κίνδυνοι, µε την έννοια του ευτελισµού ποίησης και δηµιουργίας, όµως είναι κάτι που έρχεται σε δεύτερη µοίρα.

Η ποίηση δεν άλλαξε τον κόσµο και δε θα τον αλλάξει µε την έννοια του σαρώµατος και επαναδηµιουργίας. Αυτό που κάνει η ποίηση είναι να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουµε, κατανοούµε και εκφράζουµε τον κόσµο. Η ποίηση είναι επανάσταση συνειδητοποίησης, έκφρασης και επαφής. Ο κόσµος είναι ένα ποίηµα που γράφεται από τόσους πολλούς. Γράφε το δικό σου όσο καλύτερα µπορείς κι αν δεν αλλάζει ο κόσµος, αλλάζει µια εικόνα του σήµερα και αυτό έχει σηµασία γι’ αυτούς που υπάρχουν σ’ αυτή την εικόνα.

 

GEOR02901