URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Δήμητρα Μεσιμερλή, 4 your eyes only!

Δήμητρα Μεσιμερλή, 4 your eyes only!

Οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε υποδυθεί μπροστά στον καθρέφτη, τον αγαπημένο μας ρόλο από κάποια σειρά ή ταινία. Το ίδιο έκανε και η Δήμητρα και κάπως έτσι “ξύπνησε” το υποκριτικό όνειρο μέσα της. Δεν άργησε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και σήμερα δεν είναι μόνο ηθοποιός, αλλά ανεβάζει και δική της θεατρική παράσταση, όπου η ίδια έχει γράψει το κείμενο και είναι και σκηνοθέτης! Όλα αυτά συμβαίνουν στο “4…Your Eyes Only”, το θεατρικό κείμενο της Δήμητρας Μεσιμερλή, που εντυπωσίασε το κοινό της Θεσσαλονίκης και ανεβαίνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Μόνο από αυτά, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η Δήμητρα πίσω από το υποκριτικό της ταλέντο “κρύβει” μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωικότητα. Δεν χάσαμε, έτσι, την ευκαιρία να βρεθούμε μαζί της και να συζητήσουμε για την παράσταση, αλλά και για την ίδια.

4… Your Eyes Only’, λοιπόν. Ποια είναι τα βασικά σημεία της πλοκής της θεατρικής σου παράστασης και ποια τα βασικά της πρόσωπα;

Βρισκόμαστε στο Παρίσι του 18ου αιώνα, σε μια αριστοκρατική έπαυλη όπου κατοικούν δύο αδερφές, η Βικτωρία και η Φιορούλα. Ένας άγνωστος θαυμαστής στέλνει ερωτικές επιστολές στην πρώτη αλλά, τελικά, παντρεύεται τη δεύτερη! Πως καταλήγει σε αυτό; Κάπου εδώ μπλέκονται η απόρριψη, ο έρωτας, η διεκδίκηση, η προδοσία, τα στερεότυπα και η βία – σημεία που σχολιάζονται κειμενικά και παραστασιακά στο έργο. Ίσως ακούγονται πολλά αλλά συνδέονται με την εξέλιξη των χαρακτήρων και της ιστορίας. Τα βασικά πρόσωπα είναι 4 – εξ αυτών και ο τίτλος – η Βικτωρία, η Φιορούλα, ο Μάξιμος και ο Λύσσανδρος ενώ έχουμε και τους 2 παρουσιαστές/αφηγητές, το Βαλεντίνο και τη Βαλεντίνα, που σχολιάζουν (καυστικά, πάντα!) τις δράσεις επί σκηνής.

Ο τίτλος της παράστασης, συμπίπτει με αυτόν της ταινίας του James Bond. Η ταινία υπήρξε η πηγή έμπνευσης σου για τον τίτλο του έργου σου;

Με είχαν ρωτήσει ξανά γι’ αυτή τη ‘σύμπτωση’! Ειλικρινά, δε θυμόμουν πως υπήρχε αυτός ο τίτλος σε ταινία του Bond – είναι και τουλάχιστον 30 χρόνων ταινία – οπότε θα σας απογοητεύσω αλλά ήταν εντελώς τυχαίο το περιστατικό. Μετά, βέβαια, που μου το είπανε, το έψαξα και είδα και την ταινία! Εγώ ήθελα να κάνω ένα λογοπαίγνιο με τον αριθμό 4 που είναι και οι ήρωες, τα 2 ζευγάρια δηλαδή, οπότε μού προέκυψε το ‘4… Your Eyes Only’.

10 (1)

Το ‘4… Your Eyes Only’ είναι η εξιστόρηση ερωτικών ιστοριών, και συγκεκριμένα ερωτικών παιχνιδιών. Ποια η αντιμετώπιση του έρωτα στην κοινωνία του 18ου αιώνα; Έχει κοινά σημεία με τον έρωτα στις μέρες μας;

Στην εποχή που τοποθετείται το έργο, γίνονταν γάμοι από καθαρό συμφέρον ή, γιατί απλά, είχε έρθει η ώρα να “αποκατασταθεί” μια γυναίκα. Ήταν πιο σπάνιο να παντρευτεί κανείς από κεραυνοβόλο έρωτα ή να υπάρχει οικονομική ανομοιογένεια στο ζευγάρι – οι πλούσιοι με τους πλούσιους, έτσι πήγαινε. Επίσης ήταν σύνηθες να απατά ένας άντρας τη σύζυγό του, ενώ το αντίθετο κρινόταν σχεδόν εγκληματικό. Άλλα ήθη, διαφορετική αντιμετώπιση καταστάσεων. Σήμερα, για καλή μας τύχη, τα πράγματα είναι πιο ελεύθερα όμως και πιο περίπλοκα, συναισθηματικά μιλώντας. Η γυναίκα έχει ίσα δικαιώματα στην επιλογή του συζύγου της και δε θεωρείται φυσιολογικό να υποστεί βίαιη συμπεριφορά ή να αποδεχτεί απλά μια απιστία. Αλλά το αμιγώς ερωτικό κομμάτι δε θεωρώ πως έχει αλλάξει. Όσα χρόνια, όσες εποχές και να περάσουν, ο έρωτας είναι ένας, μοναδικός, ολιστικός.

Ο ρόλος της Βικτωρίας, την οποία και υποδύεσαι, ταυτίζεται καθόλου με τη Δήμητρα;

Όλα τα κείμενα που γράφω, περιέχουν ένα μικρό κομμάτι μου. Συγκεκριμένα, η Βικτωρία, έχει τον ίδιο – εκνευριστικά συμπαθή – κυνισμό με τον οποίο αντιμετωπίζω κι εγώ καταστάσεις στη ζωή μου, έχει υπόγειο χιούμορ και λειτουργεί πολύ εγκεφαλικά και με στιγμιαίες κινήσεις. Για παράδειγμα, ερωτεύεται τον μελλοντικό της σύζυγο από ένα βλέμμα, έναν χορό. Ζει για το τώρα παρ’ ότι το μέλλον τη φοβίζει, ενδόμυχα. Αγαπάει την αδερφή της με το δικό της, ιδιαίτερο και όχι τόσο εκδηλωτικό τρόπο κι έχει απόλυτη ανάγκη από την αρσενική επιβεβαίωση. Ω θεοί, ναι, έχουμε αρκετά κοινά με το κορίτσι αυτό!

Ποια είναι η αγαπημένη σου σκηνή καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, αυτή που ευχαριστιέσαι περισσότερο;

Αγαπημένη μου σκηνή είναι η 8η, η σκηνή της ‘μεθυσμένης’ όπως την αποκαλούμε με τα υπόλοιπα παιδιά της παράστασης γιατί είναι η μόνη στην οποία ο ρόλος μου, η Βικτωρία, είναι πιο… αλέγκρα, πιο έξω καρδιά να το πω – έχει πιει και λίγα ποτηράκια, είναι η αλήθεια! Επίσης η σκηνή τραγουδιών Φιορούλας – Μάξιμου είναι απ’ τις πιο συγκινητικές, αλλά ταυτόχρονα και πιο αστείες του έργου ενώ λίγο πριν το φινάλε, ο μεγάλος καυγάς Βικτωρίας – Λύσσανδρου θεωρώ πως κορυφώνεται αρκετά καλά!

Με αυτή την παράσταση, σίγουρα, σκοπός σου ήταν να μεταδώσεις ορισμένα μηνύματα στο θεατρικό κοινό, αλλά και να “αγγίξεις” τις συναισθηματικές του “χορδές” . Ποιο το κοινωνικό σου μήνυμα, αλλά και ποια συναισθήματα επιδίωξες να προξενηθούν στο κοινό;

Δεν είχα αυτοσκοπό να μεταδώσω κάποιο ‘μήνυμα’ με το έργο, είναι λίγο βαριές αυτές οι λέξεις – ειδικά στις μέρες μας. Αλλά μέσα από τις δράσεις των ηρώων ήθελα να δείξω καταστάσεις που όλοι έχουμε περάσει όπως η αναζήτηση της αγάπης, αν υπάρχει το ‘ιδανικό’, την αντιμετώπιση της ζήλιας, το ψέμα. Ήθελα, όπως κι έγινε με ανθρώπους που μου το επισήμαναν, ο κόσμος να ταυτιστεί με αυτά που έβλεπε να διαδραματίζονται, να μην του φαίνονται ξένα. Γι’ αυτό αποφάσισα στο 2ο ανέβασμα να φορέσουμε σύγχρονα κοστούμια, να υπάρχει χιούμορ της εποχής και μουσικές σημερινές να το εμπλουτίσουν ακόμα περισσότερο.

20

Συγχρόνως, με ποιο κίνητρο θα παρότρυνες κάποιον να παρακολουθήσει την παράσταση;

Το μεγάλο μου στοίχημα είναι να ακούω το κοινό να γελάει, να κρατάει σιγή σε μια δραματική σκηνή, να ζει την παράσταση! Οπότε όλοι πρέπει να δουν το έργο για να περάσουν μια ‘ζωντανή’ νύχτα, μαζί μας!

Περίμενες ότι θα είχε ανταπόκριση το έργο σου στο κοινό της Θεσσαλονίκης και ότι θα συνεχιζόταν για δεύτερη χρονιά;

Ήθελα πάρα πολύ να αρέσει στους θεατές και να περάσουν καλά, να φύγουν με ένα χαμόγελο! Όταν το έβλεπα να συμβαίνει πέρσι, δε μπορώ να σας περιγράψω τη συγκίνησή μου! Πόσο μάλλον φέτος που ανέλαβα εξ ολοκλήρου το καλλιτεχνικό μέρος της παράστασης, ένιωθα μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στο κοινό. Το δικό μου κέρδος είναι πως ήρθαν να μας δουν για 2η φορά κάποιοι που μας έκαναν την τιμή να έρθουν και στο προηγούμενο ανέβασμα!

Έχεις επιδιώξει να ανέβει η παράσταση σε κάποια αθηναϊκή σκηνή;

Είμαστε σε συζητήσεις με κάποιους χώρους στην Αθήνα και είναι στα άμεσα σχέδιά μας να παίξουμε ένα 2ήμερο κάτω ώστε να ‘παρουσιαστούμε’ και στο αθηναϊκό κοινό. Περιμένουμε, λοιπόν, απαντήσεις και ευχόμαστε να είναι θετικές!

Πόσο δύσκολος ήταν για σένα, ο συγκερασμός της ιδιότητας του κειμενογράφου, του σκηνοθέτη, αλλά και του ηθοποιού; Ποια από τις ιδιότητες σε εξιτάρει περισσότερο;

Στο πρώτο ανέβασμα, δεν είχα την ιδιότητα του σκηνοθέτη – μια αρμοδιότητα λιγότερη. Φέτος, ήταν πραγματικά ψυχοφθόρα η διαδικασία γιατί διασκεύασα το περσινό κείμενο (εμπλουτίστηκε με έναν επιπλέον ρόλο, οι σκηνές μεγάλωσαν και προστέθηκε μία εξ ολοκλήρου καινούρια), ανέλαβα το στήσιμο σκηνοθετικά (με την πολύτιμη βοήθεια και τις ευρηματικές ιδέες όλων των συναδέλφων) και έπρεπε να αποδώσω το ρόλο μου όσο καλύτερα μπορούσα. Μαζεύτηκαν πολλά – ευτυχώς υπήρξε δημιουργική όλη η περίοδος. Λατρεύω το γράψιμο, νομίζω πως φταίει και το γεγονός ότι γράφω από πολύ μικρή και το ανακάλυψα πρώτο, είναι η μεγάλη αγάπη. Η κύρια δουλειά μου, βέβαια, είναι η υποκριτική, νιώθω ηθοποιός. Η σκηνοθεσία είναι ένα μελλοντικό όνειρο που θέλει παραπάνω πείρα και εξάσκηση, παραμένει σαφώς στα σχέδιά μου.

unnamed (1)

Είμαι σίγουρη, ότι η θεατρική ομάδα της παράστασης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του παζλ της επιτυχίας σας. Πως διαμορφώθηκε, λοιπόν, αυτή η ομάδα;

Είμαστε μια ετερόκλητη ομάδα με έναν κοινό στόχο, το ‘4… Your Eyes Only’! Ξεκινήσαμε με τη Ζωή (σ.σ. Καρασουλτάνη) την παράσταση, με παρότρυνε να γράψω κάτι για να το ανεβάζαμε σε σκηνή της πόλης, έτσι ξεκίνησε η συνεργασία και η φιλία μας. Με την Κωνσταντίνα (σ.σ. Γιανναρίδου) είμαστε φίλες και τη θεωρώ πολύ καλή κωμικό, ο Γιώργος (σ.σ. Παυλίδης) είναι συμφοιτητής μου στο Τμήμα Θεάτρου της Καλών Τεχνών και πολύ δικός μου άνθρωπος, ο Ηλίας (σ.σ. Καπούλας) είναι ένας ταλαντούχος συνάδελφος που συνεργαστήκαμε πρώτη φορά και ο Δαμιανός (σ.σ. Γκουζκούρης) ήταν η έκπληξη όλων αφού μας τον έφεραν οι… συγκυρίες και μας απέδειξαν πως έχουν πολύ γούστο!

Βέβαια, είναι αξιοσημείωτο, ότι είναι μία παράσταση χωρίς να υποστηρίζεται από μια τεράστια παραγωγή και με λίγους χορηγούς. Την ανεύρεση χορηγών την ανέλαβες εσύ; Πόσο δύσκολο είναι να βρεις χορηγούς και πόρους στις δύσκολες αυτές μέρες που διανύουμε;

Ήταν μια εντελώς δική μας ‘παραγωγή’ αφού η Ζωή και εγώ μιλήσαμε και κλείσαμε τις χορηγίες και τα μέσα που επικοινώνησαν προς τα έξω την προβολή της παράστασης. Είναι ελπιδοφόρο ότι βρήκαμε χορηγούς και καταφέραμε να βγάλουμε τα έξοδα της παράστασης – ας μην ξεχνάμε πως και το θέατρο είναι επαγγελματικός κλάδος, δεν είναι χόμπι. Άρα είναι δύσκολο να τα καταφέρει κανείς αλλά όχι ακατόρθωτο!

Συμφωνείς με την άποψη ότι σε καιρούς οικονομικής δυσπραγίας και κρίσης, το θέατρο είναι πολυτέλεια;

Σαφώς  και δεν είναι εφικτό για τον καθένα να διαθέσει 5-10Ε για να παρακολουθήσει μια παράσταση ή ακόμα μεγαλύτερα ποσά αν μιλάμε για κάποια συγκεκριμένα θέατρα και παραγωγές. Απ’ την άλλη μεριά, και οι παραγωγοί έχουν μειώσει αρκετά τις τιμές των εισιτηρίων και είναι αρκετά παρήγορο. Αυτό που λέω πάντα είναι ‘αντί να πιείς ένα ποτό απόψε, πήγαινε θέατρο, όλο και κάτι θα κερδίσει η ψυχή και το μυαλό σου’. Και το θέατρο δεν πρέπει να θεωρείται ‘πολυτέλεια’ αλλά μέρος του πολιτισμού και της ζωής μας.

Για να γίνει κάποιος ηθοποιός, πρέπει να συνδυάζει πολλές και διαφορετικές δεξιότητες; Σε εσένα, η ηθοποιία ήταν όνειρο ζωής, ή μία τυχαία συγκυρία;

Για να γίνει κάποιος ηθοποιός, πρέπει να το θέλει τόσο πολύ που η φωνή μέσα του να μη δέχεται να ακούσει άλλη λέξη! Πρακτικά, είναι χρήσιμο να ξέρει χορό και τραγούδι – ειδικά σήμερα που ανεβαίνουν συχνά μουσικοθεατρικές παραστάσεις – να έχει γερό στομάχι για ν’ αντέξει το χώρο, να επιμένει μέχρις εσχάτων. Ανήκω κι εγώ στο κλασικό παράδειγμα ‘από μικρή έπαιζα στις παραστάσεις του σχολείου και ήθελα να γίνω ηθοποιός’ αλλά το τελειωτικό ‘χτύπημα’ για να επιβεβαιώσω την απόφασή μου ήταν η τηλεόραση, οι σειρές που έβλεπα κάθε βράδυ με τους γονείς μου και ευχόμουν να γίνω κομμάτι τους. Η μυθοπλασία και η δύναμη της τηλεόρασης, αχτύπητο δίδυμο! Αν και ο έρωτας έρχεται με το θέατρο…

Τέλος, ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια στο χώρο του θεάτρου; Βρίσκεται, μήπως, κάποιο θεατρικό έργο στα “σκαριά”;

Γράφω ένα έργο, βασισμένο σε μια ιδέα που συζητήσαμε με τον ‘θεατρικό’ μου σύζυγο, τον Δαμιανό. Είναι νωρίς ακόμα για οτιδήποτε άλλο, ας ελπίσουμε να βρεθούμε μπροστά στο αθηναϊκό κοινό με το ‘4… Your Eyes Only’ και, γιατί όχι, και στο κυπριακό!

Συνέντευξη: Στέλλα Ρουσσοπούλου
Φωτογραφίες: Στρατής Λαγόπουλος

 

10 (1)20unnamed (1)